GRH Osiemnasty Kołobrzeski

GRH „Osiemnasty Kołobrzeski” działa przy Stowarzyszeniu Ranger Survival Club, zrzeszając tych spośród jego członków, którzy zainteresowani są również rekonstrukcją historyczną.

Grupa dąży do odtwarzania żołnierzy ze składu 18 Kołobrzeskiego PP z 6 Pomorskiej DP z okresu 1944-1945 roku (m.in. walk o Wał Pomorski i Kołobrzeg, forsowanie Odry i walk na terenie Niemiec).

Charakterystyczne dla GRH „Osiemnasty Kołobrzeski” jest dążenie do maksymalnego poziomu realizmu w zakresie trudów i warunków działania odtwarzanych żołnierzy.

Dlatego też staramy się organizować długotrwałe działania w możliwie trudnych warunkach, wymagające od ich uczestników sporego poziomu sprawności, wytrzymałości i znajomości zasad taktyki. Pomaga w tym relatywnie wysoki poziom umiejętności wyniesiony z głównego nurtu szkolenia w ramach Ranger Survival Club. Dzięki posiadanemu doświadczeniu w tym zakresie grupa może również brać udział w działaniach airsoftowych, nawet podejmowanych wspólnie ze współczesnymi grupami ASG.

18 Kołobrzeski Pułk Piechoty wchodził w skład 6 Pomorskiej Dywizji Piechoty. Jednostka brała udział w forsowaniu Wisły, zdobyciu Warszawy i walkach na Pomorzu (m.in. przerywając umocnienia Wału Pomorskiego). Następnie Pułk wziął udział w zdobyciu Kołobrzegu, a były to jedne z najcięższych walk w terenie zurbanizowanym, w jakich brały udział polskie jednostki w okresie II Wojny Światowej. Kolejnym etapem szlaku bojowego Pułku było forsowanie Odry oraz walki na terenie Niemiec. Warto wspomnieć i o tym, że 6 Pomorska DP została następnie przekształcona 6 Pomorską Dywizję Powietrznodesantową, jeden z pierwszych elitarnych oddziałów Wojska Polskiego. Obecnie – po reorganizacjach lat 90. XX wieku – nadal funkcjonuje 18 Bielski Batalion powietrznodesantowy im. kpt. Ignacego Gazurka w ramach 6 Brygady Desantowo-Szturmowej im. generała Sosabowskiego.

The „Osiemnasty Kołobrzeski” reenactment group operates as a part of the Ranger Survival Club, banding together those of the club members who are also interested in the history reenactment.

The group aims to reenact the soldiers of the 18th „Kolobrzeg” Infantry Regiment of the 6th „Pomeranian” Division of the 1st Polish Army from the 1944-1945 period (including the fights on the Pomeranian Wall, Kolobrzeg, Breaching of the Odra River and fights in Germany).

The characteristic feature of the „Osiemnasty Kołobrzeski” Reenactment Group is the pursuit for Re-creating the hardships and operating conditions of the regiment’s soldiers with the highest possible level of realism.

For this reason we organize long-term operations in the harsh conditions, which require their participants a significant level of skill, endurance and knowledge in the field of tactics. A relatively high level of skill achieved during the mainstream training of the Ranger Survival Club helps with that. Thanks to the experience in this field, the group is also capable of taking part in air-soft gun operations, even conducted together with the “modern” ASG groups.

During the World War 2, the18th Infantry Regiment was a part of the 6th Infantry Division. The unit took part in the breaching of the Vistula river, capture of Warsaw and fights in Pomerania. Then the regiment took part in the capture of Kolobrzeg, one of the heaviest urban fights that Polish troops took part in during the WW2. The next phase of the regiment’s operation in the war was breaching of the Odra river and fights in Germany. It is worth a note that the 6^th Pomeranian Infantry Division was later transformed into 6^th Pomeranian Airborne Division, one of the first elite units of the Polish Army. Currently – after the reorganizations of the 1990’s – the traditions of the regiment are continued by the “cpt. Ignacy Gazurek” 18^th Airborne Battalion in the “gen. Sosabowski” 6^th Airborne Brigade.

Each of the texts published here will have a smmary in English. Should You be interested in any of the text – please contact us and we will provide the translation.

Skupina historické rekonstrukce „Osiemnasty Kołobrzeski” funguje jako část proobranné společnosti “Ranger Survival Club”, a shromažďuje těch členů klubu, kteří mají zájem na historickou rekonstrukci.

Skupina míří ztvárnit vojaky 18-teho Kolobrzeského Pěchotního Pulku 6-té Pomorské Divize První Polské Armády z let 1944-1945 (m.j. boje na Pomořanské Přehradě – Pommernstellung, v Kolobřehu, zrušení řeky Odry a boje v Německu).

Charakteristické pro skupinu historické rekonstrukce „Osiemnasty Kołobrzeski” je snaha ztvárnit soužení a dosahnout nejvyšší úroveň rality v oblosti těžkỳch podmínek prostředí a odehravámỳch akci vojaků pulka.

Kvůli tomu organizujeme dlouhodobé akce v těžkěm prostředí, ktere požaduje od jejich účastníků značné urovně dovednosti, odolnosti a znalosti taktiky. Pomáhá v tom relativně vysoká uroveň dovednosti dosáhnouta v pruběhu hlavního školení Ranger Survival Club. Díky zkušenostem v této dolosti, skupina také může se zúčastnit airsoftovỳch akcí, dokonce spolu s “novodobými” skupinami ASG.

Za druhé světove války, 18 Pěchotní Pulk byl součásti 6 Pěchotné Divize. Jednotka se zúčastnila zrušení řeky Visly, dobytí Varšavy a bojů v Západním Pomořansku. Později pulk se zúčastnil dobytí Kolobřehu, a to byly jedne z nejtěžších městských bojů ve kterỳch se zúčastnili polští vojaci za druhé světove války. Další etapou akce pulka bylo zrušení řeky Odry a boje v Německu. Stoji za zmínku, že 6 Pomořanská Pěchotná Divize byla později transformována v 6 Pomořanskou Vzdušně Výsadkovou Divizi, jednou z prvních elitních jednotek Polske Armady. Teď – po reorganizacích 90-tych let 20. století – tradice pulku pokračovuje díky 18 Vzdušně Výsadkovemu batalionu jména kapitána Ignaceho Gazurka při 6 Vzdušně Výsadkove brigádě jména generála Sosabowského.

23 February 2019 by grh18pp

Stankiewicz Bolesław

Stankiewicz Bolesław syn Bolesława

Data i miejsce urodzenia: 16.05.1917r., wieś Kacewicze Rejon Tołczyński, Obłast Witebska (obecnie Białoruś).

Narodowość: Polak.

Wykształcenie: Brak danych.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

Od 23,06,1941r. W Armii Czerwonej. Zmobilizowany przez Zagorski RWK Obłasti Moskiewskiej.

Służba w 348 pap-lot.(?)

W 1941r. służba w ramach Frontu Moskiewskiego.

11.1941-12.1942r. – służba na Froncie Kalinińskim

Przed 22.12.1942r. służba w 30 Armii.

Od 22.12.1942r. Młodszy lejtnant, 375SD, Woroneski Front.

01. – 05.1943r. – dowódca plutonu strzeleckiego, 1241pp, 375SD.

Od 06.1943r. w WP.

Chorąży, dowódca plutonu fizylierów, 1pcz.

Udział w bitwie pod Lenino:

Chorąży, dowódca 2. plutonu fizylierów, 1pcz.

Z wniosku odznaczeniowego na medal „Za odwagę”:

„Chorąży Stankiewicz B. B. otrzymał zadanie ewakuować przy pomocy brygady kompanii zabezpieczenia technicznego i saperów 4 4 czołgi, które utknęły w błocie [nad] r.[zeką] Miereja pod wsią Sysojewo [i?] jeden czołg uszkodzony na polu walki w tymże rejonie.

Unieruchomione czołgi były dobrym [celem?] dla przeciwnika gdzie otworzył ześrodkowany silny ogień z wszystkich rodzajów broni.

4 dni od 12.10 do 16.10.43r. chorąży Stankiewicz B. pracował w tych ciężkich warunkach ze swoim plutonem fizylierów i pozostałą grupą ludzi aż zadanie zostało wykonane.”

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

Wiosną 1944r. był już podporucznikiem.

Ranny w maju 1944r., trafił do szpitala ewakuacyjnego 4629.

23.05.1944r. Przeniesiony do szpitala 5010.

Od 10.1944r. podporucznik, dowódca plutonu fizylierów, 4pcc.

Następnie dowódca kompanii fizylierów 4pcc.

Kompanią dowodził do końca służby w WP, tj. prawdopodobnie do 05.1945r.

19.06.1946r. – zdemobilizowany w stopniu starszego lejtnanta/porucznika.

Po demobilizacji pozostał w ZSRR, przynajmniej początkowo mieszkał w Moskwie.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Order Czerwonej Gwiazdy – 27.04.1945r. – za osłanianie czołgów podczas walk o Kołobrzeg, likwidowanie niszczycieli czołgów, oraz zorganizowanie obrony i ewakuacji dwóch uszkodzonych w walkach o miasto czołgów;

Medal „Za odwagę” nr 312693 – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej);

Medal „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej”;

Medal „Za wyzwolenie Warszawy”.

Rany i kontuzje:

Lekko ranny w 1941r. pod Moskwą;

Lekko ranny w 1943r. pod Lenino (?);

05.1944r. – ranny.

Data i miejsce śmierci: Prawdopodobnie między 01.1979r. a 1985r.

Dodatkowe informacje:

Wniosek odznaczeniowy na Order Czerwonej Gwiazdy określa go jako wymagającego wobec siebie i podwładnych, zdyscyplinowanego i dokładnie wykonującego wszystkie powierzone zadania.

31.01.1979r. Wydano mu legitymację uczestnika wojny.

W materiałach CAMO RF brak jest informacji o odznaczeniu jubileuszowym Orderem Wojny Ojczyźnianej w 1985r. Pozwala to sądzić, ze Bolesław Stankiewicz prawdopodobnie zmarł przed tą datą.

Rana pod Lenino nie jest wymieniona we wniosku na Medal „Za odwagę”, ale pojawia się o niej wzmianka we wniosku na Order Czerwonej Gwiazdy. Można przypuszczać, że chodzi o ranę z maja 1944r., której potwierdzenie znaleźć możemy w dokumentach CAMO RF.

O „ciężkiej ranie” odniesionej przez Stankiewicza pod Lenino wspomina Alojzy Sroga w „Na drodze stał Kołobrzeg”. Co ciekawe, ten sam autor w książce „Początek drogi…” o ranie Stankiewicza nie wspomina. Przytacza jedynie opowieść o tym, jak Stankiewicz ze swoim łącznikiem poszli sprawdzać ziemianki i jego łącznik wszedł na minę. Lakoniczna informacja na końcu „Na drodze…” każe sądzić, że autor nie miał okazji spotkać się z samym Stankiewiczem, zatem informacja o ranie pod Lenino pochodzi bądź to z opowieści innych uczestników walko Kołobrzeg bądź z materiałów CAW. W obu przypadkach może być ona zniekształcona.

Opracowano w oparciu o materiały CAMO RF, książki A. Srogi „Początek drogi. Lenino” i „Na drodze stał Kołobrzeg oraz książki „Warszawska Pancerna” K. Przytockiego i „1 Warszawska Brygada Pancerna im. Bohaterów Westerplatte” K. Anduły.

Dodatkowe zdjęcia:

Karta ewidencyjna zdemobilizowanego oficera – starszego lejtnanta w stanie spoczynku Bolesława Stankiewicza (CAMO RF).

4 September 2026 by grh18pp

Skowron Paweł

Skowron Paweł syn Tomasza

Data i miejsce urodzenia: 1915r. Warszawa (?)

Narodowość: Polak.

Wykształcenie: Brak danych.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

Po 1939r. Zesłany do ASRR Komi.

Zmobilizowany do służby w Armii Czerwonej w 1942r(?) (Lub dopiero w 1943r. do WP) przez Kizelski RWK w mieście Kizeł (Kraj Permski).

Od 06.1943r. w WP.

Kapral, zastępca dowódcy plutonu fizylierów, 1pcz.

Udział w bitwie pod Lenino:

Kapral, zastępca dowódcy plutonu fizylierów, 1pcz.

Z wniosku odznaczeniowego na medal „Za odwagę”:

„Kapral Skowron Paweł Tadeuszewicz w ciągu dwudniowych walk od 12.10 do 14.10.43 roku umiejętnie kierował powierzonymi mu ludźmi wykonując zadania bojowe dowódcy.

Dniem i nocą w czasie walk prowadził rozpoznanie w poszukiwaniu potencjalnie uszkodzonych czołgów swojego pułku i zawsze przynosił cenne informacje dotyczące także innych kwestii.

Podczas ewakuacji dwóch uszkodzonych czołgów T-34 [nad] r.[zeką] Miereja w rejonie m. Lenino w wyjątkowo ciężkiej sytuacji – nieprzerwany ogień artylerii i moździerzy przeciwnika – kapral Skowron Paweł Tadeuszewicz umożliwił szybką pracę grupie ewakuacyjnej zarówno w obronie, jak i fizycznie , dając przy tym osobisty przykład męstwa.

W rezultacie czołg T-34 został ewakuowany z pola walki.

Za dobrą pomoc dowódcy plutonu fizylierów w prowadzeniu rozpoznania za polem walki i ewakuacji czołgów z bezpośrednim zagrożeniem dla życia, kapral Skowron Paweł Tadeuszewicz zasługuje na odznaczenie medalem “Za odwagę”[.]”

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

W 1945r. w stopniu kapitana był instruktorem Wydziału politycznego 1AWP(?).

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Medal „Za odwagę” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej)

Rany i kontuzje: Brak danych.

Data i miejsce śmierci: 17.04.1945r. Przy przeprawie przez Odrę (utonął).

Dodatkowe informacje:

Na liście strat jako najbliższa rodzina podany jest jego syn – Karol Skowron, w 1945r. przebywający w domu dziecka w Nowym Oskole w Obłasti Kurskiej.

Dane dotyczące miejsca urodzenia, daty i miejsca śmierci, losów po Lenino (awansu) podano na podstawie danych CAMO RF. Zgadzają się Imię, imię ojca, nazwisko i rok urodzenia, ze względu jednak na nietypowo szybki awans (kapra w 1943r., kapitan w 1945r.) nie można wykluczyć, że ta zbieżność jest przypadkowa.

Opracowano w oparciu o materiały CAMO RF.

Dodatkowe zdjęcia:

Paweł Skowron w stopniu kapitana na listach strat bezpowrotnych (CAMO RF).

1 September 2026 by grh18pp

Sigalin Józef

Sigalin Józef syn Michała

Data i miejsce urodzenia: 6.11.1909r., Warszawa.

Narodowość: Polak.

Wykształcenie: Wyższe – Wydział Architektury Politechniki Warszawskiej – 1946r.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

Przed wojną studiował architekturę i prawo, studiów jednak nie zdążył ukończyć przed wybuchem wojny.

1930-1932r. – zasadnicza służba wojskowa w WP.

Po 1939r. Trafił do ZSRR.

Pracował jako architekt w Krzemieńcu, następnie w Tadżyckiej SRR.

Od 1942r. w Armii Czerwonej. Służba w stopniu oficerskim. Stanowisko nieustalone.

Od 10.06.1943r. w WP.

Porucznik, zastępca naczelnika 1 oddziału sztabu, 1DP

Udział w bitwie pod Lenino:

Porucznik, zastępca naczelnika 1 oddziału sztabu, 1DP.

Z wniosku odznaczeniowego na medal „Za odwagę”:

„11 października 1943r. o 22:00 podczas organizacji KP [punktu dowodzenia] dywizji 2 km na południowy wschód od wsi Nikolenki porucznik Sigalin znajdował się przy telefonie i przyjmował meldunki od jednostek dywizji o zajęciu pozycji wyjściowych. Przeciwnik otworzył do jego miejsca przebywania ogień z baterii 105mm – trzy ostrzały po 60 pocisków każdy, które rozrywały się wokół porucznika. Zginęli będący razem z nim: lejtnant Armii Czerwonej, dwóch podoficerów i jeden żołnierz został ciężko ranny.

Ale porucznik Sigalin nie opuścił swojego posterunku i spokojnie kontynuował odbieranie meldunków do momentu, gdy przewód został przerwany przez eksplozją i aparatu i aparat [tak w oryginale] uszkodzony. Porucznik Sigalin przebiegł pod ogniem do drugiego telefonu i dopiero gdy zakończył przyjmowanie meldunków, ukrył się w szczelinie. Przez cały okres działań bojowych prowadził się walecznie, wykonywał rozmaite zadania nie szczędząc życia. Służył jako przykład dokładnej pracy pod ogniem i bombardowaniem przeciwnika.”

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

Od 07.1944r. w Dziale Odbudowy Resortu Gospodarki Narodowej i Finansów PKWN.

Służbę wojskową zakończył w stopniu majora.

Od 1945r. w Biurze Odbudowy Stolicy w Warszawie.

1951-1956r. – naczelny architekt Warszawy.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Polskie:

Order Sztandaru Pracy I klasy – 22.07.1949r. – za zasługi w dziedzinie budownictwa;

Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski – 22.07.1952r. – za wybitne zasługi w pracy zawodowej.

Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski – 16.07.1946r. – za zasługi przy odbudowie mostu poniatowskiego (którą kierował);

Brązowy medal “Zasłużonym na Polu Chwały” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino;

Medal Zwycięstwa i Wolności;

Medal „Za Warszawę”;

Złota Odznaka „Za zasługi dla Warszawy” – 1960r..

Radzieckie:

Medal „Za odwagę” – 11.11.1943r. – Za zasługi pod Lenino (Patrz wyżej);

Medal „Za zwycięstwo nad Niemcami”;

Medal „Za wyzwolenie Warszawy”.

Rany i kontuzje: Brak danych.

Data i miejsce śmierci: 25.12.1983r., Warszawa.

Dodatkowe informacje:

Jego brat Roman, oficer WP, został zamordowany w ramach zbrodni katyńskiej.

Jego brat Grzegorz, architekt, został w 1938r. W ZSRR skazany za szpiegostwo na rzecz Polski i stracony.

Jego siostra Anna oraz matka Rozalia zostały zamordowane w niemieckich obozach koncentracyjnych.

Od 1927r. Członek ZMK.

Przed wojną należał do KPP.

Od 1943r. członek ZPP.

Po wojnie kierował licznymi projektami budowlanymi w Warszawie.

Opracowano w oparciu o:

https://culture.pl/pl/tworca/jozef-sigalin (dostęp 202608292302)

oraz materiały CAMO RF.

Dodatkowe zdjęcia:

29 August 202629 August 2026 by grh18pp

Świderski Stefan

Świderski Stefan syn Wacława (Władysława)

Data i miejsce urodzenia: 1907r.

Narodowość: Polak.

Wykształcenie: Brak Danych.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

Prawdopodobnie przed wojną uzyskał stopień podoficerski w WP.

Prawdopodobnie zamieszkiwał na kresach i wywieziony został w głąb ZSRR.

Zmobilizowany przez Tajszecki RWK w Obłasti Irkuckiej.

Od 10.06.1943r. w 1DP.

Od 16.06.1943r. Plutonowy, dowódca plutonu, 3 batalion, 8 kompania, 2pp.

Udział w bitwie pod Lenino:

Plutonowy, dowódca plutonu, 2pp.

Z wniosku odznaczeniowego na medal „ Za zasługi bojowe” (na jego podstawie nadano ostatecznie medal „Za odwagę”):

„[Dopisek:]Plutonowy Swiderski C. W. pod wsią Połzuchy.[]

W czasie natarcia na niemiecką linię transzei wysforował się przed swoich żołnierzy. Jako pierwszy wdarł się w transzeję i szybko zorganizował obronę z powodu niedoboru amunicji, po czym naprawił pozostawiony przez niemców [tak w oryginale] ciężki karabin maszynowy i skutecznie odparł ze swoimi żołnierzami dwa kontrataki przeciwnika. Dowodził z inicjatywą, śmiało i zdecydowanie. Zdołał obronić siłę żywą swojego plutonu.”

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

W późniejszym okresie awansowany do stopnia chorążego.

Na stanowisku pozostawał do 31.05.1944r.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Medal „Za odwagę” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej).

Rany i kontuzje: Brak danych.

Data i miejsce śmierci: Brak danych.

Dodatkowe informacje:

Opracowano w oparciu o materiały CAMO RF oraz książkę „Drugi Berliński” A. Krajewskiego.

Dodatkowe zdjęcia:

28 August 2026 by grh18pp

Rutkowski Stanisław

Rutkowski Stanisław syn Witolda

Data i miejsce urodzenia: 1919r.

Narodowość: Polak.

Wykształcenie: Brak danych.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

Zmobilizowany so służby przez Riżański (ryski?) RWK.

Od 06.1943r. w 1DP.

Szeregowy, łącznościowiec, 2pp.

Udział w bitwie pod Lenino:

Szeregowy, łącznościowiec, 2pp.

Z wniosku odznaczeniowego na medal „Za zasługi bojowe” (na jego podstawie przyznano ostatecznie medal „Za odwagę”):

„[Dopisek:]Szeregowy Rutkowski Stanisław w rejonie wsi Połzuchy.[]

Otrzymał zadanie bojowe 12/X.1943 nawiązać łączność między dowództwem pułku a II batalionem. Szybko ciągnął linię, ale szybko znalazł się pod silnym ogniem artylerii[.] Nie bacząc na padające blisko pociski kontynuował układanie linii łączności[.]

Był 2 razy ogłuszony i lekko kontuzjowany. Podczas podejścia do naszych pierwszych linii został ranny kulą w rękę. Działając drugą ręką kontynuował układanie linii[.] Dopiero gdy łączność została nawiązana[,] odszedł do lazaretu[.] W drodze powrotnej naprawiał przerwania [linii telefonicznej].”

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

Brak danych.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Medal „Za odwagę” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej).

Rany i kontuzje:

12.10.1943r. – kontuzjowany w rejonie miejscowości Połzuchy;

12.10.1943r. – lekko ranny w rejonie miejscowości Połzuchy

Data i miejsce śmierci: Brak danych.

Dodatkowe informacje:

Opracowano w oparciu o materiały CAMO RF.

28 August 2026 by grh18pp

Rudkowski Stanisław

Rudkowski (Rutkowski) Stanisław syn Adama

Data i miejsce urodzenia: 1913r., Hajnówka.
Narodowość: Polak.
Wykształcenie: Brak danych.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:
Po 17.09.1939r. Wysiedlony (na mocy decyzji administracyjnej, nie sądowej).
Przebywał w rejonie Astrachania, pracował jako cieśla.
Od 01 (07).06.1943r. w WP.
Szeregowiec, 1 kompania ckm, 1pp.

Udział w bitwie pod Lenino:
Szeregowiec, 1 kompania ckm, 1pp.
Z wniosku odznaczeniowego na medal „Za zasługi bojowe” (na jego podstawie nadano ostatecznie medal „Za odwagę”):

„13.X.43r. w czasie walki w rejonie miasteczka Lenino na jednym z odcinków w związku z przegrupowaniem trzeba było się trochę wycofać. Żołnierz Rudkowski wycofując się w walce zauważył leżącego majora Armii Czerwonej, rannego w lewą nogę powyżej kolana. Majorowi groziło niebezpieczeństwo dostania się do niewoli, gdyż nie mógł się podnieść. Rudkowski nie bacząc na niebezpieczeństwo, zawinął go w pałatkę [pelerynę-płachtę namiotową] i pod silnym ogniem czołgając się odciągnął go w bezpieczne miejsce, ratując w ten sposób życie i honor radzieckiego oficera.”

Służba i praca po bitwie pod Lenino:
W 1945r. był kapralem, dowódcą drużyny w 1pp.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):
Medal „Za odwagę” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej).
Rany i kontuzje: 2.02.1945r. – rana śmiertelna.
Data i miejsce śmierci: 2.02.1945r. – poległ w walce w okolicach Wałcza.
Dodatkowe informacje:
Był żonaty z Janiną (nazwisko panieńskie nieustalone).
Pierwotnie pochowany w mogile zbiorowej we wsi Strassforth (Grudna) koło Wałcza.
Opracowano w oparciu o materiały CAMO RF.

Dodatkowe zdjęcia:

Stanisław Rudkowski na liście poborowych Stalińskiego RWK w Astrachaniu (CAMO RF)

26 August 2026 by grh18pp

Rodzicz Jan

Rodzicz (Rodicz, Rodycz) Jan (Iwan) syn Hilarego (Iłariona)

Data i miejsce urodzenia: 1924r., wieś Ostrów, gmina Moroczna, Powiat Pińsk, Województwo Poleskie (obecnie Wostrau, Łasicka rada wiejska, rajon Pińsk, Obłast Brześć).

Narodowość: Białorusin.

Wykształcenie: 4 klasy szkoły powszechnej (polskiej).

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

Przed 06.1943r. pracował w zakładzie „Sergo Ordżonikidze” w Rajonie Kaganowickim w m. Gorki.

Zmobilizowany 20.05(?).1943r. Przez Kaganowicki RWK.

22.05.1943r. Skierowany przez Gorkowski WPP do Obozu Sieleckiego.

Od 06.1943r. w WP.

Szeregowiec, celowniczy rkm, 2 pluton, 1 kompania, 1 batalion, 3pp.

Udział w bitwie pod Lenino:

Szeregowiec, celowniczy rkm, 2 pluton, 1 kompania, 1 batalion, 3pp.

Z wniosku odznaczeniowego na medal „Za odwagę”:

„Szeregowy Rodicz Ja. Ch. w walkach 12-13 października 1943r. w rejonie wsi Triegubowo-Lenino okazał odwagę. Dwa razy wysyłany jako łącznik z meldunkami do dowódcy batalionu, od ogniem przeciwnika na czas dostarczył meldunki do punktu przeznaczenia. W czasie niejednokrotnych kontrataków przeciwnika, nie tracąc zimnej krwi prowadził ogień z ręcznego karabinu maszynowego czym zmusił przeciwnika do odwrotu.

W jednym z kontrataków niemcy (tak w oryginale) bezpośrednio zbliżyli się do okopów, Rodicz rzucił w nich dwoma granatami[,] które rozerwały się pośrodku grupy nacierających niemców czym zmusił ich do odwrotu.”

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

Po bitwie awansowany do stopnia starszego szeregowca.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Brązowy medal „Zasłużonym na Polu Chwały” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino;

Medal „Za odwagę” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej).

Rany i kontuzje: Brak danych.

Data i miejsce śmierci: Brak danych.

Dodatkowe informacje:

Opracowano w oparciu o materiały CAMO RF.

Dodatkowe zdjęcia:

Karta ewidencyjna z Gorkowskiego WPP wypełniona i podpisana przez Jana Rodzicza 20.05.1943r., z adnotacją o skierowaniu do Obozu Sieleckiego 22.05.1943r.

3 August 20263 August 2026 by grh18pp

Poznański Henryk

Poznański Henryk syn Józefa

Data i miejsce urodzenia: 08.08.1919r., Kalisz.

Narodowość: Polak.

Wykształcenie: Brak danych

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

Od 10.06.1943r. w WP.

Szeregowy, zastępca dowódcy plutonu, 7 kompania, 3 batalion, 1pp.

Udział w bitwie pod Lenino:

Szeregowy, zastępca dowódcy plutonu, 7 kompania, 3 batalion, 1pp.

Z wniosku na medal „Za odwagę”:

„[Dopisek:]12-13.X 1943r. w rejonie wsi Triegubowo [tak w oryginale]

Okazał w walkach odwagę i męstwo. Po wyeliminowaniu z walki dowódcy plutonu przejął dowodzenie i w walce utrzymał się na skrajnie trudnym odcinku do nadejścia pomocy[.]”

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

Prawdopodobnie po bitwie skierowany do szkoły oficerskiej, dalszą służbę odbywał poza 1pp.

W późniejszym okresie awansowany do stopnia porucznika.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Medal „Za odwagę” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej).

Rany i kontuzje: Brak danych.

Data i miejsce śmierci: Brak danych.

Dodatkowe informacje:

Opracowano w oparciu o materiały CAMO RF.

Dodatkowe zdjęcia:

2 August 2026 by grh18pp

Pleszak (Pleszczak) Bronisław

Pleszak Bronisław syn Michała

Data i miejsce urodzenia: 1902r.

Narodowość: Polak.

Wykształcenie: Brak danych.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

Od 27.06.1943r. W WP, zmobilizowany przez Możgiński RWK w Udmurckiej ASRR.

Plutonowy, podoficer wydziału polityczno-wychowawczego, 2pp.

Udział w bitwie pod Lenino:

Plutonowy, podoficer wydziału polityczno-wychowawczego, 3 kompania strzelecka, 1 batalion, 2pp.

Z wniosku odznaczeniowego na medal „Za odwagę”:

„[Dopisek:]Plut. Pleszak [tak w oryginale] B. M. w walkach 13.10.1943r. pod wsią Połzuchino [tak w oryginale]

Po tym, gdy przeciwnik został wypchnięty z pierwszej linii obrony i rozpoczął odwrót, plutonowy Pleszczak [tak w oryginale] z grupą żołnierzy kontynuował pościg i nieoczekiwanie zderzył się z przeważającą liczebnie grupą niemców [tak w oryginale]. Nie tracąc przytomności umysłu dał rozkaz “ognia” i zaczął otaczać niemców z lewej i z prawej; zmusiwszy ich do odwrotu, wdarł się do drugiej transzei.”

Według A. Srogi podczas szturmu na drugą transzeję przejął rkm od strzelca i z niego prowadził ogień. Miał także wziąć do niewoli sześciu niemieckich żołnierzy.

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

Od 07.10.1944r. – sierżant, dowódca plutonu, 1 batalion, 3 kompania 2pp.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Brązowy medal „Zasłużonym na Polu Chwały”;

Medal „Za odwagę” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej)

Rany i kontuzje: Brak danych.

Data i miejsce śmierci: Brak danych.

Dodatkowe informacje:

W materiałach archiwalnych nazwisko występuje najczęściej jako “Pleszczak”, natomiast w “Drugim Berlińskim” Krajewskiego i “Początku…” Srogi – jako “Pleszak”.

Opracowano w oparciu o materiały CAMO RF oraz książek “Początek drogi. Lenino” A. Srogi i „Drugi Berliński” A. Krajewskiego.

Dodatkowe zdjęcia:

2 August 2026 by grh18pp

Pieniążek Jan

Pieniążek Jan syn Szymona

Data i miejsce urodzenia: 1898r., Dojazdów, powiat Kraków(?).

Narodowość: Polak.

Wykształcenie: Brak danych.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

Udział w I wojnie światowej.

Po 17.09.1941r. Prawdopodobnie wysiedlony do Kazachstanu.

Zmobilizowany przez Akmoliński RWK w Kazachskiej SRR.

Od 06.1943r. w WP.

Od 31.08.1943r. – chorąży, zastępca dowódcy kompanii ds. polityczno-wychowawczych, 4 kompania piechoty, 2pp.

Udział w bitwie pod Lenino:

Chorąży, zastępca dowódcy kompanii ds. polityczno-wychowawczych, 4 kompania piechoty, 2pp.

Z wniosku odznaczeniowego na medal „Za odwagę”:

„[Dopisek:]W walkach 12 i 13.10.43r. pod wsią Połzuchino [tak w oryginale]

Dwa plutony pod dowództwem chor[.] Pieniążka zostały wydzielone do pomocy artylerii. Umiejętnie kierował, nie bacząc na ostrzał, przemieszczaniem się dział naprzód. Gdy na drodze zrobiło się błoto i grupa niemieckich samolotów zaczęła prowadzić działania[,] Pieniążek nie tylko zdołał schować działa, ale i zapobiec eksplozji amunicji, odrzuciwszy [płonącą?] skrzynkę z pociskami.

Zapewnił dostawę pocisków i jedzenia pod obstrzałem karabinów maszynowych przeciwnika[.]”

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

Na stanowisku pozostawał do 06.02.1944r.

Służbę wojskową zakończył w stopniu kapitana.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Krzyż Niepodległości (1932r., 1933r. lub 1938r)*

Medal „Za odwagę” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej)

Rany i kontuzje:

Ranny w 1915r.

Data i miejsce śmierci: 1971r.(?)

Dodatkowe informacje:

Opracowano w oparciu o materiały CAMO RF oraz książkę „Drugi Berliński” A. Krajewskiego.

*Niestety, baza danych odznaczonych Krzyżem Niepodległości na stronie fundacja100.pl nie zawiera zbyt wielu danych, nawet tak podstawowych jak imię ojca. W bazie znalazły się trzy osoby o nazwisku Jan Pieniążek, ale nie sposób odnaleźć nawet informacji czy chodzi o Krzyż czy o Medal Niepodległości. Odznaczenie jest jednak wymienione we wniosku odznaczeniowym na medal „Za Odwagę”.

Dodatkowe zdjęcia:

2 August 2026 by grh18pp