Katkowski Franciszek syn Włodzimierza

Data i miejsce urodzenia: 1906r., Witebsk (według innych źródeł Homel), Cesarstwo Rosyjskie

Narodowość: Polak

Wykształcenie:

Wyższe, Instytut Ekonomiki i Planowania w Mińsku w 1931r. (fakultet gospodarki narodowej).

Przeszkolenie wojskowe w trakcie studiów.

Roczny kurs oficerski

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

Mieszkał w ZSRR

Pracował jako ekonomista.

Służba wojskowa w 1932r. (w Armii Czerwonej)

Służba w 73 pułku zapasowym 19 Zapasowej Brygadzie Strzeleckiej (Armii Czerwonej) przed kwietniem 1943r.(?)

9.4.1943r.(?) – odkomenderowany do WP, dowódca kompanii rppanc 3 batalionu 3pp w stopniu podporucznika.

Udział w bitwie pod Lenino:

Na stanowisku dowódcy krppanc 3 batalionu 3pp.

Ciężko ranny w pierś 13.10.1943r. podczas bombardowania.

Z wniosku na Order Czerwonego Sztandaru:

„Podporucznik Katkowski F. W. w walkach 12-13 października 1943r. w rejonie wieś Trygubowo-Lenino. Nie bacząc na słaby stan własnego zdrowia za cały okres walk przezwyciężając trudności fizyczne nieprzerwanie dowodził i kierował swoją kompanią. Kompania rppanc w [nieczytelne – szczególnie?] trudnej ogólnej sytuacji bojowej została rozśrodkowana wzdłuż całego frontu batalionu na przestrzeni 600-700 metrów. Nie zważając na to podporucznik Katkowski nieprzerwanie wizytował wszystkie załogi rusznic przeciwpancernych.

13.10.43 w czasie natarcia batalionu miał miejsce nalot lotnictwa przeciwnika, podczas którego rozbito 2 rusznice przeciwpancerne. Podporucznik Katkowski natychmiast pojawił się na tym miejscu i swoim męstwem i poświęceniem podniósł ducha bojowego żołnierzy, rozkazał strzelać do nacierających czołgów pociskami przeciwpancernymi z karabinów i przygotować granaty przeciwpancerne, w rezultacie czego uszkodzono jeden niemiecki czołg i atak czołgów został odparty.

W czasie walk podporucznik Katkowski okazał odwagę i poświęcenie a żołnierze jego kompanii dali przykład dyscypliny w walce. W walce 13.10.1943r. został ciężko ranny w pierś.”

Pomocy udzielił mu i z pola walki wyniósł st. szer. Teofil Buczyński.

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

Po wyleczeniu wrócił na stanowisko dowódcy 3krppanc.

Poległ 10.9.1944r. W walkach o Pragę, prowadząc kompanię do szturmu.

Pochowany pierwotnie w Radości na rogu ulic Długiej i Piłsudskiego

Awansowany pośmiertnie do stopnia porucznika 8.11.1944r.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Polskie:

Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari (pośmiertnie, za udział w walkach o Pragę)

Złoty medal „Zasłużonym na Polu Chwały” – 11.11.1943r. (za udział w Bitwie pod Lenino)

Radzieckie:

Order Czerwonego Sztandaru – 11.11.1943r. (za udział w bitwie pod Lenino – patrz wyżej)

Rany i kontuzje:

Ciężko ranny w pierś 13.10.1943r. Pod Trygubową.

Ranny 10.09.1944r. na Pradze (rana śmiertelna).

Data i miejsce śmierci: 10.9.1944r.

Dodatkowe informacje:

Był synem Włodzimierza i Karoliny Koziółkin, córki Stanisława.

Bezpartyjny.

Opisywany jako niskiego wzrostu, energiczny.

Przygotowano na podstawie dokumentów z CA MO ZSRR, książki „Początek drogi. Lenino” A. Srogi oraz informacji przekazanych przez pana Marka Sobiecha.

Dodatkowe zdjęcia:

Galicki Władysław syn Stefana

Data i miejsce urodzenia: 03.11.1911r. (według niektórych źródeł: 1909r.), Kijów, Cesarstwo Rosyjskie

Narodowość: Polak

Wykształcenie:

Cywilne: brak danych

Wojskowe:

między 1931 a 1941r. – Tambowska Szkoła Kawalerii

1943r – Kurs doskonalenia oficerów przy Akademii im. Woroszyłowa w Moskwie.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

08.11.1931r. – powołany do słuzby w Armii Czerwonej

Od 09.1941r. – udział w walkach na Froncie Południowym i Dońskim

06.07.1942r. – 09.02.1943r. – Dowódca 206 pułku strzeleckiego, 99SD, 66Armii

Udział w bitwie Stalingradzkiej

30.01.1943r. – pułk pod jego dowództwem zajął teren cmentarza zaykając okrążenie wokół fabryki traktorów, umożliwiając siłom głównym szturm na okrążone pozycje niemieckie

Od 08.1943r. – w Wojsku Polskim.

Zastępca dowódcy 1DP, podpułkownik

Udział w bitwie pod Lenino:

Zastępca dowódcy 1DP, podpułkownik.

Z wniosku odznaczeniowego na Order Czerwonego Sztandaru:

„Pracując jako zastępca dowódcy 1 Polskiej Dywizji orzymał ogólne zadanie bojowe zorganizować w czasie natarcia 12 października 43 roku przeprawę przez rzekę Mierję artylerii i czołgów. Osobiście dowodził przeprawą czołgów i organizował prace celem przebycia przez nie błota. W czasie walki 12 i 13 października podpułkownik Galicki otrzymał zadanie uzupełniające: nawiązać łączność z drugim pułkiem piechoty i praktycznie dowodzić nim w walce. Pod nieprzerwanym bombardowaniem i obstrzałem moździerzy, karabinów maszynowych i snajperów kilkukrotnie przechodził z punktu dowodzenia dywizji na przedni skraj [pozycji] 2 pułku strzeleckiego [piechoty]. Decyzjami podejmowanymi na miejscu niejednokrotnie pomagał z sukcesem decydować o zadaniach bojowych na prawej flance , umiejętnym prowadzeniem ognia artyleryjskiego zniszczył ostatnie punkty ogniowe przeciwnika we wsi Połzuchy, zapewniając tym samym zajęcie jej przez nasze pododdziały, innym razem umiejętnym manewrowaniem ciężkim działem zapewnił utrzymanie zajętych pozycji i rozgromienie kontratakującego wroga, za trzecim razem szybko rozśrodkowawszy w czasie bombardowania działa przeciwpancerne ocalił je od ciężkich strat. W ciężkiej sytuacji na lewej flance połączył się z 3 pułkiem i organizował podejście 1 i 3 batalionu, tym samym zapewniając utrzymanie zajętych pozycji. W czasie walki szybko orientował się w sytuacji i dawał konkretne, dokładne rozkazy i na bieżąco informował dowódcę Dywizji. W ogólnej swojej działalności dał przykład dowódcy wojskowego, który w pełni uczestniczył w systematycznym szkoleniu i wychowaniu pododdziałów.”

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

11-12.1943r. – awans do stopnia pułkownika

18.03.1944r. – awans do stopnia generała brygady

1.01. – 1.09.1944r. – dowódca 3DP; Oddał się do dyspozycji dowództwa i przekazał dowodzenie gen. Zajkowskiemu po nieudanym szturm na Warszawę.

1945r. – dowódca 1 Szkolnej DP, następnie powstałej z niej 18DP (według innych danych – naczelnik szkoły dywizyjnej)

1945-02.1946r. – dowódca 14DP

02.1946r. – powrót do ZSRR

Służba w sztabie Środkowoazjatyckiego Okręgu Wojskowego

1951r. (lub 20.04.1961r.) -przejście w stan spoczynku.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Polskie:

Order Krzyża Grunwaldu III klasy

Złoty medal „Zasłużonym na Polu Chwały” – 11.11.1943r. – za udział w bitwie pod Lenino

Radzieckie:

Order Czerwonego Sztandaru – 1941r.

Order Czerwonego Sztandaru – 11.11.1943r. (za udział w bitwie pod Lenino – patrz wyzej)

Order Czerwonego Sztandaru – 1954r. (prawdopodobnie za wysługę lat)

Order Czerwonej Gwiazdy – 1944r. – za wysługę lat

Medal „Za obronę Stalingradu” – 1944r.

Medal „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945r.” – 1945r.

Medal „za wyzwolenie Warszawy” -1945r.

Medal „30 lat Radzieckiej Armii i Marynarki”

Medal „40 lat Radzieckich Sił Zbrojnych”

Rany i kontuzje: Brak danych, do października 1943r. żadnych nie miał

Data i miejsce śmierci: 21.03.1980r., Kijów, USRR

Dodatkowe informacje:

Dodatkowe zdjęcia:

Wachtel Jakub syn Leona

Data i miejsce urodzenia: 1902r. Zgierz

Narodowość: Polak

Wykształcenie: Brak danych

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

Od czerwca 1943r. w Wojsku Polskim

od 21.10.1943r. podporucznik, zastępca dowódcy 2pp ds. polityczno-wychowawczych

Udział w bitwie pod Lenino:

podporucznik, zastępca dowódcy 2pp ds. polityczno-wychowawczych

Z wniosku odznaczeniowego na Order Czerwonego Sztandaru z 28.10.1943r.:

„12 i 13 października brał udział w walkach pod wsią Połzuchy.

Pełniąc obowiązki zastępcy dowódcy batalionu ds. polityczno wychowawczych porucznik Wachtel od samego początku natarcia znajdował się w kompaniach swojego batalionu [i] osobistym przykładem zwiększał zryw natarcia żołnierzy i oficerów i pociągał ich za sobą.

Podczas przerwania pierwszej linii obrony przeciwnika wziął do niewoli osobiście 4 niemców [tak w oryginale] a potem z grupą żołnierzy w sile kompanii zaczął przemieszczać się w głąb wrogiego terytorium na zachód od wsi Połzuchy, od razu wiódł swoich żołnierzy do ataku na bezimienne wzgórze, koniec końców zajmując je.

Dowodził odparciem 4 kontrataków przeciwnika, okazywał wyjątkową odwagę i bohaterstwo.”

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

Po 11.11.1943r. – Awans do stopnia kapitana

?-12.1944r. – Lektor 1DP

7.12.1944 – 1.06.1945r. zastępca dowódcy 6DP ds. polityczno-wychowawczych

Wykładowca WAP

od 1960r. Profesor WAP

1964 – 1968r. – redaktor naczelny Zeszytów Historycznych WAP

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Polskie:

Srebrny Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” – 11.11.1943r. – za udział w Bitwie pod Lenino

Medal Zwycięstwa i Wolności

Radzieckie:

Order Czerwonego Sztandaru – 11.11.1943r. – za udział w bitwie pod Lenino (patrz wyżej)

Medal „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945”

Rany i kontuzje:Brak Danych

Data i miejsce śmierci: 31.12.1968r., Warszawa

Dodatkowe informacje:

W obsadzie stanowisk 2pp figuruje jako syn Leona lub Alojzego.

Imię ojca „Leon” potwierdza wniosek odznaczeniowy na Order Czerwonego Sztandaru

Dodatkowe zdjęcia:

Bewziuk Wojciech syn Michała

Data i miejsce urodzenia: 8.05.1902r. Okładne, Cesarstwo Rosyjskie

Narodowość: Polak

Wykształcenie:

6 klas szkoły powszechnej w Barze – 1917r.

Oficerska Szkoła Artylerii, Kijów, 1931r.

Leningradzka Akademia Wojskowa 1934r.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

Od 01.05.1924r. Służba w Armii Czerwonej

2 Kaukaski pułk piechoty – 1924r., udział w tłumieniu powstania w Gruzji.

1938r. – kursy doskonalenia oficerów w Moskwie.

?-08.1941r. – dowódca dywizjonu, 383 pah 86DP;

08-10.1941 – Szef sztabu 909 pa

10.1941 – 12.1942r. – szef sztabu artylerii 336DP

12.1942 – 05.1943 – dowódca artylerii 336DP, pułkownik

Od 17.05.1943r. – służba w WP

05-20.11.1943r. – dowódca artylerii 1DP

Udział w bitwie pod Lenino:

Dowódca Artylerii 1DP

Z wniosku odznaczeniowego na Order Czerwonego Sztandaru:

„Podczas przerywania pasa umocnień przeciwnika na rubieży POŁZUCHY-TRIGUBOWA na artylerii 1DP oraz artylerii podporządkowanej i podległej spoczywała wielka odpowiedzialność.

Osobiście przeprowadzając rozpoznanie obrony przeciwnika i bojowych szyków swoich jednostek, dowódca artylerii 1PPD pułkownik BEWZIUK postawił wszystkim grupom dokładne zadania dla przełamania wrogiej obrony, organizował współdziałanie artylerii z piechotą i czołgami. W przeddzień walk sprawdził czy zadania zostały w terenie wyjaśnione ich wykonawcom. W pełni zdołał zapewnić zrozumienie przez każdego dowódcę zadań dywizji jako całości i każdego pułku z osobna. Dowódcy grup w dynamice boju odczuwali twarde dowodzenie ze strony dowódcy.

Kwestia jasnej spójności i wspólnej pracy starszych oficerów 1PPD z oficerami Armii Czerwonej została w pełni umożliwiona.

Osobiście dysponując silną grupą artyleryjską PP dywizji w składzie trzech pułków artylerii, znajdował się przez cały czas trwania walk na punkcie dowodzenia razem z dowódcą dywizji pod wpływem nieustannych, zawziętych bombardowań ze strony wrogich samolotów pułkownik Bewziuk zdecydowanie wpływał na udane przemieszczanie się naszej piechoty i czołgów naprzód.

Wszystkie kontrataki piechoty przeciwnika, wspierane działami samobieżnymi zostały odparte z dużymi stratami dla Niemców.

Dywizja wykonała powierzone jej zadanie, przy odsłoniętych obu flankach.

Będąc doświadczonym frontowym artylerzystą pułkownik Bewziuk [-] kulturalny, energiczny i nieustraszony oficer mający duże zdolności organizatorskie. Stale surowy dla siebie i podwładnych.”

Służba i praca po bitwie:

20.11.1943 – 27.09.1945r. – dowódca 1DP

13.03.1944r. – awans do stopnia generała brygady

01.08.1945r. – awans do stopnia generała dywizji

09.1945 – 11.1946r. – Dowódca Lubelskiego OW

27.11.1946 – 09.1948r. – inspektor artylerii Śląskiego OW

30.09.1948 – 12.04.1950r. – Główny Inspektor Artylerii WP

12.04 – 01.09.1950r. – Zastępca głównego inspektora artylerii WP

09.1950 – 12.1951r. – Zastępca dowódcy artylerii WP

12.1951 – 27.03.1953r. – wyższe kursy doskonalenia oficerów – Moskwa

27.03 – 25.11.1953r. – Szef Artylerii Śląskiego OW

25.11.1953 – 12.11.1955r. – Szef Artylerii Warszawskiego OW

Od stycznia 1956r. Służba w Armii Radzieckiej

Od 13.02.1956r. Generał-lejtnant w stanie spoczynku

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Polskie:

Order Sztandaru Pracy I klasy – 1954r.

Order Odrodzenia Polski III klasy – 1945r.

Order Krzyża Grunwaldu III klasy – 1945r.

Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari – 11 maja 1945r.

Krzyż Srebrny Order Virtuti Militari V klasy – 11 listopada 1943r.

Złoty Krzyż Zasługi – 23.02.1946r. (rozkaz nr.54)

Złoty Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” – 1951r.

Medal za Warszawę 1939–1945

Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk

Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”

Brązowy Medal Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny

Złota Odznaka „Na Straży Pokoju” – 1976r.

Radzieckie:

Order Lenina – 16.02.1945r.

Order Lenina – 15.11.1950r. – przypuszczalnie za wysługę 25 lat w Armii Czerwonej

Order Czerwonego Sztandaru 1943r. – za udział w bitwie pod Lenino (patrz wyżej)

Order Czerwonego Sztandaru 05.11.1954r. – prawdopodobnie za wysługę 20 lat w Armii Czerwonej

Order Czerwonego Sztandaru 11.10.1968r. – prawdopodobnie w upamiętnieniu rocznicy Bitwy pod Lenino

Order Kutuzowa I stopnia – 29.05.1945r. – za forsowanie Odry i dalsze walki na terenie Niemiec.

Order Wojny Ojczyźnianej I klasy – 06.04.1985r. – nadanie jubileuszowe

Order Czerwonej Gwiazdy 05.11.1942r. – za wzorową pracę sztabową w sztabie artylerii 336DP, pierwotny wniosek był na medal „Za zasługi Bojowe”

Medal „Za obronę Moskwy”

Medal „Za wyzwolenie Warszawy”

Medal za Zdobycie Berlina

Rany i kontuzje: Brak

Data i miejsce śmierci: 20.0.1987r., Moskwa

Dodatkowe informacje:

https://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%91%D0%B5%D0%B2%D0%B7%D1%8E%D0%BA,_%D0%92%D0%BE%D0%B9%D1%86%D0%B5%D1%85_%D0%9C%D0%B8%D1%85%D0%B0%D0%B9%D0%BB%D0%BE%D0%B2%D0%B8%D1%87

Dodatkowe zdjęcia:

(zdjęcie)

Sokorski, Włodzimierz syn Michała

Data i miejsce urodzenia: 2.07.1908r., Aleksandrowsk, Cesarstwo Rosyjskie

Narodowość: Polak

Wykształcenie: wyższe, Wydział Filozofii UW

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

1924-1927 – członek KZMP

1927-1938 – członek KPP

1929-1931 – sekretarz generalny KPP

1929-1931 – członek PPS-Lewicy, członek KC

1931-1936 – więzień polityczny

Wrzesień 1939r. – udział w wojnie obronnej

1939-1941 – pracownik NKPS, funkcjonariusz WOChR NKPS

1941-1943 – oficer Wojsk Ochrony Kolejowej NKWD, Charków, Stalingrad; ostatni stopień:major

1941-1943 – członek WKP(b)

Od 1943r. – członek PPR (później PZPR)

1943r. – współorganizator ZPP

Od 5.05.1943r. – w WP

1943r. – zastępca Dowódcy 1DP ds. polit-wych.

1943-1945 – zastępca Dowódcy 1KP ds. polit-wych.

udział w Bitwie pod Lenino:

zastępca Dowódcy 1DP ds. polit-wych.

Z wniosku odznaczeniowego na Order Lenina z 30.10.1943r.:

„Pułkownik Sokorski W. M. początkowo zastępca dowódcy 1 Polskiej Dywizji Piechoty im. Kościuszki, a następnie zastępca dowódcy 1 Korpusu Polskiego do spraw politycznych, w czasie organizowania dywizji i jej przygotowywania do działań bojowych, wykonał ogromną pracę organizacyjną i polityczną.

W swojej pracy praktycznej przykładał wyjątkową uwagę do prawidłowego doboru kadr i zdołał w ten sposób zapewnić jednostkom dywizji dobrą kadrę oficerską i pracowników politycznych.

W codziennej pracy okazał czujność i uwagę, nie bacząc na nadzwyczaj trudne warunki, właściwą i rozumną organizacją pracy politycznej – zapewnił ideologiczne zjednoczenie wszystkich żołnierzy i oficerów dywizji i jej wysoki poziom moralno-polityczny zaprezentowany w walkach.

W walkach 12-13 października r rejonie Trigubaowa-Lenino, pułkownik Sokorski cały czas znajdował się na pierwszej linii 1 pułku piechoty. Biorąc osobiście udział w walkach, dowodząc operacja opanowania wsi Tigubowa. W czasie zawziętych kontrataków przeciwnika, wspieranych czołgami, lotnictwem i silnym ogniem artylerii, umiejętnie organizował obronę i niejednokrotnie wiódł pododdziały do ataku, dowodząc wyjątkowego męstwa, odwagi i poświęcenia.

W drugim dniu walk, na odcinku 3 pułku piechoty wytworzyła się wyjątkowo ciężka sytuacja, tzn. przeciwnik rzucał piechotę, czołgi i durze siły lotnictwa, próbując 7 razy kontratakować szyki bojowe pułku.

Pułkownik Sokorski nie tracąc siły woli, na chłodno oceniał tworzącą się sytuację – ustanowił łącznośc z batalionami 3 pułku piechoty, prawidłowymi i zdecydowanymi działaniami odbił wszystkie kontrataki przeciwnika i zapewnił umocnienie osiągniętych sukcesów.”

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

Od 1945r. poza Wojskiem Polskim

Poseł KRN

Poseł sejmu PRL

1948-1975 – w KC PZPR

1952-1956 – Minister Kultury i Sztuki

1956-1973 – Przewodniczący Komitetu ds. Radia i Telewizji

1966-1990 – redaktor naczelny „Miesięcznik a Literackiego”

Członek ZBOWID – 1971-1983 w ZG ZBOWID

1988r. – awansowany do stopnia generała brygady

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Polskie:

Order Budowniczych Polski Ludowej

Krzyż Złoty Orderu Wojennego Virtuti Militari

Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari – 11.11.1943r. – za działania podczas bitwy pod Lenino

Order Sztandaru Pracy I klasy

Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski

Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski

Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski – 1949

Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski – 196

Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju”

Medal 40-lecia Polski Ludowej

Medal 30-lecia Polski Ludowej

Medal 10-lecia Polski Ludowej

Medal im. Ludwika Waryńskiego

Radzieckie:

Order Lenina – 11.11.1943r. – za udział w bitwie pod Lenino (patrz wyżej)

Medal „Za umacnianie współpracy bojowej” – 23.04.1989r.

Medal „Dwadzieścia lat zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945”

Medal „Trzydzieści lat zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945”

Medal „Czterdzieści lat zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945”

Rany i kontuzje:

Brak

Data i miejsce śmierci: 2.05.1999r., Warszawa

Dodatkowe informacje:

Pisarz, autor około 30 książek i licznych artykułów.

https://pl.wikipedia.org/wiki/W%C5%82odzimierz_Sokorski

Dodatkowe zdjęcia: