Prawdopdobnie wraz z rodziną wywieziony na wschód.
Od 06.1943r. w WP.
Bombardier, ładowniczy, pluton dział 45mm, 2 batalion, 3pp.
Udział w bitwie pod Lenino:
Bombardier, ładowniczy, pluton dział 45mm, 2 batalion, 3pp.
Służba i praca po bitwie pod Lenino:
Po wojnie pozostawał w WP.
W 1946r. miał stopień porucznika.
Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):
Krzyż Walecznych – 01.10.1946r. – „za bohaterskie czyny i dzielne zachowanie się w walce z niemieckim najeźdźcą oraz za gorliwą pracę i sumienne wypełnianie obowiązków służbowych” (niewykluczone, że to jedno z powojennych nadań za Lenino).
Rany i kontuzje: Brak danych.
Data i miejsce śmierci: Brak danych.
Dodatkowe informacje:
Do WP trafił razem z ojcem, Jerzym, który był dowódcą plutonu dział 45mm.
Wykształcenie kierunkowe (wyższe lub średnie) – Leśnik przed wojną.
Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:
Służba w WP w stopniu porucznika;
Praca w leśnictwie.
Mieszkał w Brześciu.
Prawdopodobnie został z rodziną wywieziony na Syberię.
Od 06.1943r. w WP.
Porucznik, dowódca plutonu dział 45mm, 2 batalion, 3pp.
Udział w bitwie pod Lenino:
Porucznik, dowódca plutonu dział 45mm, 2 batalion, 3pp.
Z wniosku odznaczeniowego na Order Czerwonej Gwiazdy:
„12 i 13 października 1943r., w walce na wzgórzu 215,5 na północny wschód od wsi Triegubowo, umiejętnie wybierając pozycje ogniowe, porucznik Łapszyn nieprzerwanie prowadził ogień ze swoich dział i do ostatniej minuty pozostał niezauważonym przez lotnictwo przeciwnika.
Ogniem plutonu porucznika Łapszyna zniszczony został punkt ogniowy – ckm i zmuszone do zamilknięcia dwa punkty ogniowe – ckm przeciwnika.
Swoim osobistym przykładem podnosił ducha bojowego swojego plutonu, w wyniku czego nie poniósł strat w ludziach.
Okazał wojenny spryt. Gdy po pierwszym nalocie lotnictwa przeciwnika jego działa stały się nieszkodliwymi, przy drugim nalocie rozkazał opuścić lufy w działach, aby stworzyć wrażenie, że jego działa zostały już rozbite. Samoloty przelatujące drugi raz nie bombardowały już jego dział, najwyraźniej uznając, że działa są już uszkodzone.”
Służba i praca po bitwie pod Lenino:
Służył na stanowisku zastępcy dowódcy kompanii ds. Liniowych w 3pp.
Dalsze losy nieznane.
Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):
Polskie:
Krzyż Walecznych – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino.
Radzieckie:
Order Czerwonej Gwiazdy – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej).
Rany i kontuzje: Brak danych.
Data i miejsce śmierci: Brak danych.
Dodatkowe informacje:
Do WP wstąpił wraz z synem Eugeniuszem, który służył w jego plutonie.
Alojzy Sroga tak go opisuje: “Szpakowaty, z wąsikiem, mówi ze wschodnim zaśpiewem.”
Opracowano na podstawie materiałów CA MO RF oraz książki “Początek drogi. Lenino” A. Srogi.
Kutasiewicz (Kutasewicz) Franciszek syn Wincentego
Data i miejsce urodzenia: 04.10.1906r., Dachnowka koło Kamieńca Podolskiego (Obecnie Dachniwka, Rejon Chmielnicki)
Narodowość: Polak.
Wykształcenie:
Wojskowe:
Żytomierska (Rostowska?) szkoła piechoty.
Cywilne: brak danych.
Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:
Od 15.11.1929r. W Armii Czerwonej.
Służba w 15 DS.
08.07.1938r. Aresztowany przez NKWD.
26.01.1939r. – umorzenie sprawy.
Mieszkał w Nikołajewie.
Na początku wojny radziecko niemieckiej służył w stopniu st. lejtnanta w Wolskiej Szkole Obrony przeciwchemicznej.
W 1941r. brał udział w walkach na Froncie Południowo-Zachodnim jako dowódca batalionu czołgów.
Od 17.05.1943r. W WP.
Kapitan, szef 2. oddziału sztabu 1DP.
Udział w bitwie pod Lenino:
Kapitan, szef 2. oddziału sztabu 1DP.
Z wniosku odznaczeniowego na Order Czerwonej Gwiazdy:
„Jako szef 2 Oddziału sztabu Dywizji, kapitan Kutasiewicz F. W. zapewniał dowództwu Dywizji dane zwiadowcze.
W okresie walk 11 do 13 października 1943r. w rejonie m. Lenino Obłasti Mohylewskiej organizował nieprzerwane rozpoznanie przeciwnika. W okresie dwudniowych walk zwiad dywizji schwytał 3 jeńców kontrolnych a także sztab batalionu przeciwnika oraz dokumenty, które przekazano do sztabu armii.
W okresie walk osobiście wykonywał zadania dowództwa kierując działaniami bezpośrednio na pierwszej linii. Znajdując się na przednim skraju w jednym z wielu nalotów powietrznych został kontuzjowany, ale nie opuścił pola walki do momentu wycofania Dywizji z walki.”
Służba i praca po bitwie pod Lenino:
Przed 01.1944r. Awans do stopnia majora.
Do 28.01.1944r. pozostawał na dotychczasowym stanowisku.
20.02 – 28.09.1944r. – dowódca 1 samodzielnego batalionu rozpoznawczego.
Służba w 24 pułku artylerii pancernej.
26.11.1944r. -skierowany przez GZPWP na stanowisko zastępcy dowódcy Wojsk Pancernych ds. polityczno-wychowawczych.
06.1945r. – podpułkownik, zastępca dowódcy Wojsk Pancernych WP.
25.08.1945r. – mianowany zastępcą dowódcy 1KP do spraw polityczno-wychowawczych.
Później służba w SG WP oraz jako inspektor w Wojskach Pancernych i Zmotoryzowanych.
23.06.1947r. – skierowany do Oddziału Kadr ABTW Armii Radzieckiej.
25.09.1947r. -zwolniony do rezerwy w stopniu podpułkownika.
Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):
Polskie:
Srebrny medal „Zasłużonym na Polu Chwały” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino.
Radzieckie:
Order Czerwonego Sztandaru – 29.06.1945r. – Za całokształt służby i organizację pracy polityczno-wychowawczej.
Order Czerwonej Gwiazdy – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej);
Order Czerwonej Gwiazdy – 30.04.1945r. – za wysługę lat (?)
Medal „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej”.
Rany i kontuzje: Dwukrotnie lekko ranny, raz kontuzjowany – 12.10.1943r. Pod Lenino.
Data i miejsce śmierci: Brak danych.
Dodatkowe informacje:
W radzieckiej ewidencji pojawia się także 01.10.1900r. Jako data urodzenia.
W radzieckiej ewidencji pojawia się także 10.1929r. Jako data rozpoczęcia służby wojskowej w Armii Czerwonej.
Był członkiem WKP(b).
Po wojnie zmienił nazwisko na Kubasiewicz.
Opracowano na podstawie materiałów CAMO RF, materiałów udostępnionych przez Pana Marka Sobiecha oraz „Wojsko Polskie: krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej”, t.3 Stanisława Komornickiego.
Data i miejsce urodzenia: 14(04?).11.1907r., Kijów
Narodowość: Polak
Wykształcenie:
Cywilne:
Gimnazjum, 1919r., Kijów.
Wojskowe:
Akademia im. Frunzego w Moskwie, 1934r.
Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:
Od 10.03.1921r. W Armii Czerwonej.
1920-1923r. – stenograf i zecer w Wydziale Oświaty w Kijowie.
1928r. – dowódca plutonu, następnie dowódca kompanii w Armii Czerwonej.
W latach 30. mieszkał w Syzraniu.
16.01.1938r. – aresztowany pod zarzutem prowadzenia propagandy antyradzieckiej.
17.03.1940r. – skazany na 3 lata łagru.
01.1942r. – wyszedł na wolność, przywrócony do służby.
08.1942r. – 1943r. – kapitan, szef sztabu 117ps.
W 1943r. służba w 55DS, 67 szkolnym pułku snajperów 11Brygady Szkolnej (Od 08.02.1943r.) i 42 Zapasowej BS.
11.05.1943r. – skierowany do dyspozycji GUK NKO celem przeniesienia do służby w WP.
Od 05.1943r. W WP.
Kapitan, szef 1 oddziału sztabu 1DP.
Udział w bitwie pod Lenino:
Major, szef 1 oddziału sztabu 1DP.
Z wniosku odznaczeniowego na Order Czerwonej Gwiazdy:
„Pracując jako szef I Oddziału Sztabu Dywizji, opracował dokumentację bojową dla przerwania wrogiej obrony w rejonie m. Lenino Obłasti Mohylewskiej, i na czas dostarczył ją do wykonawców.
W ciągu całego okresu walki od 11 do 13 października 1943r. znajdował się na punkcie obserwacyjnym Dywizji, zdołał utrzymać nieprzerwaną łączność z jednostkami i pododdziałami, bezpośrednio prowadzącymi walki.
Wszystkie rozkazy bojowe na czas dostarczał do wykonawców. Dzięki swojej zimnej krwi i orientacji wojskowej na czas i stale dysponował wszystkimi danymi o położeniu jednostek i na czas informował dowództwo i wyzej postawiony sztab.
Major Kunderewicz N.W. zapewnił wypełnienie wszystkich rozkazów wydanych przez dowództwo w ciągu całej walki a także zapewnił i kontrolował ich wykonanie.”
Służba i praca po bitwie pod Lenino:
Szef Sztabu 1DP.
Od 06.1944r. – szef sztabu 3DP.
Po wojnie awansowany do stopnia pułkownika.
Szef Sztabu 14DP.
Od 01.08.1946r. – szef sztabu DOW nr 7, Lublin.
Od 06.1948r. – szef oddziału SG WP.
11.05.1949r. – awans do stopnia generał brygady.
12.1952r. – skierowany na kurs w Akademii im. Woroszyłowa w Moskwie.
Do Polski nie powrócił, w 1953r. Zakończył oficjalnie służbę w WP.
Służbę wojskową w Armii Radzieckiej zakończył prawdopodobnie 14.06.1961r.
Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):
Polskie:
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari – 1945r.;
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski – 1945r.;
Order Krzyża Grunwaldu III klasy – 1945r.;
Złoty Krzyż Zasługi – prawdopodobnie z rozkazu NDWP nr 54 z 23.02.1946r.;
Srebrny Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino;
Srebrny medal „Zasłużonym na Polu Chwały” – 1947r.;
Brązowy medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”.
Radzieckie:
Order Lenina – 19.11.1951r. – za wysługę lat;
Order Czerwonego Sztandaru – 16.05.1945r. – za organizację współdziałania i kierowanie oddziałami 3DP podczas forsowania Odry i walk na terenie Niemiec;
Order Czerwonego Sztandaru – 05.11.1946r. – za wysługę lat;
Order Wojny Ojczyźnianej II klasy – 16.02.1945r.
Order Czerwonej Gwiazdy – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej);
Order Czerwonej Gwiazdy – 03.11.1944r.
Rany i kontuzje: Brak.
Data i miejsce śmierci: 28.09.1976r., Moskwa.
Dodatkowe informacje:
Był potomkiem zesłańców po powstaniu styczniowym.
Nie należał do WKP(b) (stan na maj 1945r.). Niewykluczone, że należał do partii przed wojną, a następnie został wydalony z jej szeregów po aresztowaniu.
Podczas szkolenia dywizji napisał artykuł w „Żołnierzu Wolności” artykuł krytykujący zbyt wielkie zagęszczenie podczas natarcia.
Opracowano na podstawie materiałów CA MO RF oraz książki “Początek Drogi. Lenino” A. Srogi.
GRH Osiemnasty Kołobrzeski 