Orłowski Bronisław syn Bronisława

Data i miejsce urodzenia: 29.12.1914r. , Piotrogród, Cesarstwo Rosyjskie (Obecnie Sankt Petersburg, Federacja Rosyjska).

Narodowość: Polak.

Wykształcenie:

Cywilne: student Leningradzkiego Uniwersytetu Państwowego do 07.1941r.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

Od 07.1941r. Służba w Armii Czerwonej. Powołany przez Smolnicki RWK w Leningradzie.

Służba w 48pa na stanowisku dowódcy plutonu.

Służba w 73zps. W stopniu młodszego lejtnanta.

Od 05.1943r. W WP.

Porucznik, dowódca samodzielnej kompanii fizylierów im. Emilii Plater, 1DP.

Udział w bitwie pod Lenino:

Porucznik, dowódca samodzielnej kompanii fizylierów, 1DP.

Z wniosku odznaczeniowego na Order Czerwonej Gwiazdy:

„W czasie walk od 11 do 13.10.43r. pod m. Lenino, Obłasti Mohylewskiej, kiedy grupa piechoty przeciwnika przedostała się na styku naszej jednostki i sąsiada z lewej flanki, co groziło zdobyciem punktu NP [punktu obserwacyjnego] dowódcy dywizji, porucznik Orłowski B. B. wziąwszy z sobą jeden pluton fizylierów [fizylierek], przemieścił się z nim naprzód. Podszedłszy do przeciwnika na bliską odległość, ogniem od frontu i z flanki do grupy przeciwnika, która się przedarła, porucznik Orłowski B.B. większą część grupy zniszczył na miejscu a pozostałych, nieustępliwym pościgiem zmusił do ucieczki. Podczas wykonywania tego zadania porucznik Orłowski B.B. Ryzykując życiem znajdował się to na lewej, to na prawej flance przemieszczającego się plutonu i dawał przykłady męstwa i [nieczytelne] nacierał na grupę przeciwnika i nie dawał jej możliwości ani ukryć się na miejscu, ani oderwać się bez walki.”

Oprócz tego porucznik Orłowski B.B nie dał możliwości przeciwnikowi naruszyć szyków jednostek dywizji od strony dowództwa dywizji.”

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

Po 15.11.1943r. dowódca samodzielnego batalionu narciarzy.

Od 1943r. lub od wiosny 1944r. służba w Oficerskiej Szkole Piechoty nr 1. Na stanowisku miał pozostawać do 1949r. (1947r.?).

02.04.1947r. – powrócił do ZSRR.

07.08.1947r. – zwolniony do rezerwy w stopniu podpułkownika.

Mieszkał w Leningradzie do co najmniej 1988r.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Polskie:

Order Krzyża Grunwaldu III klasy

Srebrny Krzyż zasługi – nadany z rozkazu nr 54 z 26.02.1946r.

Krzyż Bitwy pod Lenino – 06.09.1989r.

Radzieckie:

Order Wojny Ojczyźnianej II klasy – 06.04.1985r. – nadanie jubileuszowe.

Order Czerwonej Gwiazdy – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej).

Medal „Za obronę Leningradu” – rozkaz 65DS nr 455/4 z 29.08.1943r.

Medal „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej”

Rany i kontuzje: Brak danych.

Data i miejsce śmierci: Brak danych (po 1989r.)

Dodatkowe informacje:

Według A. Srogi, to właśnie por. Orłowski, dostawszy rozkaz wyznaczenia trzech dobrze strzelających wartowniczek skierował do ochrony dokumentów sztabowych Anielę Krzywoń (wraz z Władysławą Wysocką, Heleną Figurą i Leokadią Karczewską).

Opracowano na podstawie materiałów CAMO RF, materiałów otrzymanych od p. Marka Sobiecha oraz książki „Początek drogi. Lenino” A. Srogi.

Dodatkowe zdjęcia:

Oksanicz Eugeniusz syn Jana

Data i miejsce urodzenia: 19.01.1911r., Machnówek (Obecnie w powiecie Tomaszowskim w Województwie Lubelskim)

Narodowość: Polak

Wykształcenie:

Cywilne: Wyższe.

1922-1924r. – gimnazjum, Lublin.

1930r. – matura.

1933r. – Instytut Rolny w Puławach.

Wojskowe:Brak danych.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

Od 06.1943r. w WP.

Chorąży, zastępca dowódcy do spraw polityczno-wychowawczych, 7 kompania, 3pp.

Udział w bitwie pod Lenino:

Chorąży, zastępca dowódcy do spraw polityczno-wychowawczych, 7 kompania, 3pp.

Z wniosku odznaczeniowego na Order Czerwonej Gwiazdy:

„Chorąży Oksanicz w czasie walk 12 i 12 [tak w oryginale] października 1943r. w rejonie Triegubowo-Lenino dał się poznać jako przykładny, wzorowy, odważny oficer. Wysłany przez dowódcę kompanii na lewą flankę celem dowodzenia, umiejętnie dowodził walką. W czasie niemieckiego ataku na szyki bojowe kompanii, kiedy 3. pluton przeszedł do kontrataku, chorąży Oksanicz osobiście prowadził ogień z ckm do atakującej grupy przeciwnika, czym też umożliwił odparcie ataku.

Swoim ogniem zabił i zranił ponad 10 żołnierzy przeciwnika. W czasie nalotów lotnictwa, pod huraganowym ogniem chorąży Oksanicz obchodził pozycje kompanii, od okopu do okopu, dając przykład odwagi i męstwa swoim podkomendnym.”

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

11.1943r. – zastępca dowódcy 2 batalionu, 3pp.

1944r. – awans do stopnia porucznika.

03.09 – 01.11.1944r. – , Porucznik, zastępca dowódcy pułku do spraw polityczno-wychowawczych, 2pp.

Przed 03.1945r. Awans do stopnia kapitana.

20.03.1945r. – 08.07.1945r. – Kapitan, zastępca dowódcy pułku do spraw polityczno-wychowawczych, 1pp.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Polskie:

Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari (pośmiertnie?)

Srebrny Medal “Zasłużonym na Polu Chwały” – nadano podczas służby w 2pp.

Brązowy Medal “Zasłużonym na Polu Chwały” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino.

Radzieckie:

Order Czerwonej Gwiazdy – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej).

Rany i kontuzje:

10.1944r. – Ranny pod Jabłonną (rana ciężka);

05.1945r. – Ranny w Berlinie (rana lekka);

08.07.1945r. – ranny pod Czarną (rana śmiertelna).

Data i miejsce śmierci: 08.07.1945r., Okolice miejscowości Czarna w rejonie Białegostoku.

Dodatkowe informacje:

Pochodził z rodziny chłopskiej.

Tak opisuje A. Sroga chorążego Oksanicza:

„[…] szczupły, w okularach, o wyglądzie naukowca”.

Takie informacje na temat okoliczności śmierci E. Oksanicza podaje A. Sroga:

„[..] chcąc uniknąć bratobójczej walki wezwał ukrywających się w lesie [członków oddziału partyzantki antykomunistycznej] do zaprzestania jej. W tym momencie padł wymierzony w niego śmiertelny strzał.”

Wersję o tym, że został zabity, gdy wzywał partyzantów do zaprzestania walki potwierdzają także późniejsze zeznania partyzantów. Dokładna treść przemowy nie jest znana, różni świadkowie podawali różne informacje.

Poległ w walce z odziałem Armii Krajowej Obywatelskiej (AKO) Aleksandra Rybnika ps.”Jerzy”.

Pochowany na cmentarzu wojskowym w Białymstoku.

W latach 1983-1993 imię kapitana Eugeniusza Oksanicza nosił 3 pułk zmechanizowany.

Opracowano na podstawie materiałów CAMO RF, materiałów przekazanych przez p. Marka Sobiecha oraz książek: „Początek drogi. Lenino” A. Srogi, „Pierwszy Praski” A. Krajewskiego oraz „Drugi Berliński” A. Krajewskiego.

Dodatkowe zdjęcia:

Okińczyc Jan syn Bronisława

Data i miejsce urodzenia: 1921r., Lubaszewo (?), Powiat Łuniniec (obecnie w Rajonie Hancewicze na Białorusi).

Narodowość: Polak.

Wykształcenie: Brak danych.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

Przed 25.05.1943r. (inne źródła wskazują, że to 27.05.1943r., co jednak kłóci się z informacją z Tambowskiego Punktu Etapowego) – zmobilizowany przez Tambowski RWK lub Płatonowski RWK w Obłasti Tambowskiej.

25.05.1943r. – Skierowany z Tambowskiego Punktu Etapowego do Centrum Artyleryjskiego (?)

Od 06.1943r. w WP.

Kapral, dowódca drużyny rusznic przeciwpancernych kompanii rppanc. 1 Brygady Pancernej.

Udział w bitwie pod Lenino:

Kapral, dowódca drużyny rusznic przeciwpancernych kompanii rppanc. 1 Brygady Pancernej.

Z wniosku odznaczeniowego na Medal „Za odwagę” (na jego podstawie przyznano ostatecznie Order Czerwonej Gwiazdy):

„Kapral Okińczyc Jan B. to aktywny uczestnik obrony przeciwlotniczej w czasie walk od 12 do 13.10.43r. w rejonie m. Lenino.

W okresie masowych nalotów niemieckiego lotnictwa na szyki bojowe wojsk przeprawiających się przez rzekę Miereja ogniem grupowym z rusznic przeciwpancernych zestrzelono 2 samoloty przeciwnika.

Nie bacząc na silne bombardowanie z powietrza i ostrzał artyleryjsko-moździerzowy kapral Okińczyc J. Śmiało prowadził ogień do wrogich samolotów ze swojej rusznicy przeciwpancernej, czego rezultatt był codziennie widoczny.

Grupowym ogniem artylerii przeciwlotniczej i rusznic przeciwpancernych zestrzelono w tych dniach 5 samolotów przeciwnika.”

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

W 1944r. otrzymał awans na chorążego i został dowódcą plutonu w tej samej kompanii.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Order Czerwonej Gwiazdy – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej).

Rany i kontuzje: Brak.

Data i miejsce śmierci: 24.10.1944r., Otwock

Dodatkowe informacje:

Zmarł w wyniku zatrucia alkoholem w szpitalu w Otwocku.

Pochowany na cmentarzu w Otwocku, prawdopodobnie później przeniesiony na cmentarz przy ul. Żwirki i Wigury w Warszawie (grób 344). Niewykluczone, ze nazwisko na grobie przekręcono jako „Okińczyk”.

W chwili śmierci jego najbliższą rodziną był ojciec, Bronisław Okińczyc, zamieszkały w Lubaszewie.

Opracowano na podstawie materiałów CAMO RF oraz materiałów otrzymanych od p. Marka Sobiecha.

Dodatkowe zdjęcia: