„Kanonier Gabryś B. S. w walce 12 października 1943 roku podczas natarcia na wieś Połzuchy, nie bacząc na intensywne bombardowanie samolotów przeciwnika cały czas znajdował się przy dziale poza ukryciem, zachowując zimną krew i dokładnie wykonując wszystkie rozkazy.
Dzięki jego dokładnej pracy ogniem jego działa zniszczono gniazdo ciężkich karabinów maszynowych przeciwnika przeszkadzających przemieszczaniu się naszej piechoty w kierunku na wieś Połzuchy.”
Służba i praca po bitwie pod Lenino:
Brak danych. Prawdopodobnie przeżył wojnę.
Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):
Medal „Za odwagę” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino.
Data i miejsce urodzenia: 1919r. (lub 1918r.), Zbaraż (Cesarstwo Austrowęgierskie bądź Zachodnioukraińska Republika Ludowa, obecnie Rajon Tarnopolski, Ukraina).
Narodowość: Ukrainiec/Polak.
Wykształcenie: Brak danych.
Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:
Powołany do służby przez Swobodzki RWK Ussurijskiego Kraju.
Przed 1943r. – służba w Armii Czerwonej, udział w bitwie Stalingradzkiej (?).
„W walce 13 października 1943r. pod Lenino w czasie natarcia szedł cały czas na czele swojej [wykreślono: batalionu] drużyny i wyróżniał się odwagą. W czasie silnego ostrzału przeciwnika udzielał pomocy zasypanym ziemią i rannym, wykopał spod ziemi zasypanego od wybuchu bomby Motiniaka [?], wyniósł pod nieprzerwanym ogniem z pola walki szeregowego Nowaka, założył mu opatrunek i odprowadził na tyły, udzielił pierwszej pomocy rannemu dowódcy kompanii rusznic przeciwpancernych podporucznikowi Katkowskiemu i wyniósł go z z pola walki.”
Służba i praca po bitwie pod Lenino:
Po 11.1943r. Awans do stopnia plutonowego.
Po awansie został dowódcą plutonu w 3pp, nie ustalono jednak którego.
Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):
Brązowy Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino.
Medal „Za odwagę” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej).
Rany i kontuzje: 10.09.1944r., Olszynka Grochowska (rana śmiertelna).
Data i miejsce śmierci: 10.09.1944r., Olszynka Grochowska.
Dodatkowe informacje:
Według Mikołaja Kałłaura miał mieć doświadczenie bojowe wyniesione z bitwy stalingradzkiej. Tak o nim napisał w „Trzecim Berlińskim”:
„Otrzaskany już w bojach pod Stalingradem nigdy nie tracił zimnej krwi st. szer. Teofil Buczyński, dowódca drużyny rusznic przeciwpancernych.”
W materiałach udostępnianych przez CAMO nie natrafiono na informacje o służbie w Armii Czerwonej. Niewykluczone, że służył w batalionie pracy.
We wniosku odznaczeniowym na medal „Za odwagę” narodowość podano jako „Ukrainiec”.
Pochowany na Cmentarzu Powązkowskim.
W chwili śmierci za najbliższą rodzinę został uznany jego brat Kornel Buczyński zamieszkały w Zbarażu przy ul. Dzierżyńskiego.
Opracowano w oparciu o materiały CAMO RF oraz książkę “Trzeci Berliński” M. Kałłaura.
Data i miejsce urodzenia: 1911r. (1919r.?), Czeladź, pow. Będzin.
Narodowość: Polak.
Wykształcenie: Brak danych.
Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:
Zmobilizowany przez Bułajewski RWK, Kazachska SRR.
Od 06.1943r. w WP.
Kapral, dowódca plutonu samodzielnej kompanii fizylierów, 1pp.
Udział w bitwie pod Lenino:
Kapral, dowódca plutonu samodzielnej kompanii fizylierów, 1pp.
Z wniosku odznaczeniowego na medal „Za odwagę”:
„W walkach 12/X-43r. w rejonie miasteczka Lenino w krytycznym momencie, gdy trzy nasze czołgi zostały uszkodzone Bubak na czele swoich żołnierzy rzucił się na pomoc czołgistom. Zaległ przy uszkodzonych czołgach i przez dłuższy czas prowadził z sukcesem walkę z próbującymi okrążyć ich niemieckimi fizylierami.
Dzięki okazanej odwadze i zdecydowaniu zadanie na tym odcinku zostało wykonane z sukcesem.”
Służba i praca po bitwie pod Lenino:
Po 11.1943r. Prawdopodobnie skierowany na kurs oficerski i awansowany do stopnia chorążego.
Medal „Za odwagę” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej)
Rany i kontuzje:
13.10.1944r., Praga (rana śmiertelna)
Data i miejsce śmierci: 13.10.1944r., Warszawa-Praga.
Dodatkowe informacje:
Według wniosku odznaczeniowego na medal „Za odwagę” nie miał stałego adresu zamieszkania. Może to sugerować żołnierza, który przeszedł przez Wehrmacht. Z drugiej strony, do służby powołany był przez wojenkomat z Kazachstanu, co może wskazywać na ofiarę wywózek.
W obsadzie stanowisk 1pp. Nie figuruje na stanowisku dowódcy żadnego z plutonów 1. i 2. kompanii fizylierów.
Żonaty z Janiną, córką Wojciecha (nazwisko panieńskie nieustalone).
Początkowo pochowany 150m od stacji Olszynka.
Ostatecznie pochowany na cmentarzu na Bródnie.
Opracowano na podstawie materiałów CAMO RF, książki “Pierwszy Praski” A. Krajewskiego oraz strony straty.pl
Dodatkowe zdjęcia:
Stanisław Bubak na liście poległych pod numerem 15 (CAMO RF)
GRH Osiemnasty Kołobrzeski 