Nadzin (Guman) Stanisław syn Klemensa (Kalmana)

Data i miejsce urodzenia: 28.08.1914r.

Narodowość: Polak.

Wykształcenie: Wyższe – magister prawa (UW) – 1936r.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

1937r. – 1939r. – pracownik Banku Dyskontowego w Warszawie.

Równolegle pisał słuchowiska radiowe.

Po 1939r. W ZSRR, pracował jako inspektor podatkowy.

Po 22.06.1941r. Pracował jako dziennikarz w lokalnych gazetach.

1942r. – zmobilizowany do służby w Armii Czerwonej (brak bliższych danych).

Od 06.1943r. w WP.

Początkowo wyznaczony zastępcą dowódcy ds. polityczno-wychowawczych w 2 kompanii fizylierów, 3pp (dowódca: por. Lew Połzun).

Od 09.1943r. chorąży, zastępca dowódcy samodzielnej kompanii zwiadu, 1DP.

Udział w bitwie pod Lenino:

Chorąży, zastępca dowódcy samodzielnej kompanii zwiadu ds. polityczno-wychowawczych, 1DP.

Z wniosku odznaczeniowego na medal „Za zasługi bojowe” (ostatecznie na jego podstawie nadano medal „Za odwagę”):

„Chorąży Nadzin(,) zastępca dowódcy kompanii do spraw politycznych wychował swoją kompanię na mężnych i odważnych żołnierzy[.]

Żołnierz-poeta napisał kilka utworów, które mobilizowały masy żołnierskie do walki z poświęceniem. Dobry żołnierz, chorąży Nadzin w czasie walki znajdował się bez przerwy na pierwszej linii[,] gdzie był przykładem męstwa. W działaniach bojowych w dniach 12-14-X-1943 pod m. Lenino dał się poznać jako waleczny żołnierz.”

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

Po bitwie został zastępcą dowódcy batalionu szkolnego 1DP ds. polityczno-wychowawczych.

Od 02.1944r. redaktor, „Żołnierz Wolności”.

Od 04.1944r. Redaktor, „Głos Żołnierza”.

Od 08.1944r. Szef oddziału prasowego NDWP i korespondent wojenny.

Po 22.07.1944r. pracował w Polskim Radiu.

01.05.1946r. – 10.1950r. – attache wojskowy, Sztokholm.

09.1950r. – 10.1960r. – komendant kursu specjalnego, II Oddział Sztabu Generalnego WP.

1958r. – 1960r. – szef oddziału prasowego GZP WP.

1963r. – 1967r. – redaktor naczelny, „Żołnierz Polski”.

W 1968r. Zwolniony z WP ze względu na pochozenie.

Przeszedł w stan spoczynku w stopniu pułkownika.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Polskie:

Krzyż Grunwaldu III kl. – 1945r.;

Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski;

Krzyż Walecznych;

Brązowy medal “Zasłużonym na Polu Chwały” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino.

Radzieckie:

Medal „Za odwagę” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej).

Rany i kontuzje: Brak danych.

Data i miejsce śmierci: 10.12.1970r., Warszawa.

Dodatkowe informacje:

Według A. Srogi był „malutki i wąsaty”.

Członek PPR od 1944r.

Usunięty z PZPR w 1968r. Ze względu na pochodzenie.

Był żonaty z Wandą Gojawiczyńską (1920-1994).

Opracowano w Oparciu o materiały CAMO RF, BIP IPN oraz książkę „Początek drogi. Lenino” A. Srogi.

Dodatkowe zdjęcia:

Muszkat Marian syn Mendla

Data i miejsce urodzenia: 20.11.1909r., Suwałki.

Narodowość: Żyd/Polak.

Wykształcenie:

Cywilne:

I LO w Suwałkach – 1927r.

Uniwersytet Warszawski (Prawo i Polonistyka) – studia kontynuowane we Francji.

Uniwersytet w Nancy – inżynier ekonomista – 1931r.

Uniwersytet w Nancy – doktor prawa – 1936r.

Wojskowe:

Kursy oficerów polityczno-wychowawczych – 1943r.

Uniwersytet Warszawski – doktor habilitowany nauk prawnych – 1950r.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

W czasie studiów w Warszawie zatrudiany jako pracownik umysłowy w przemyśle.

W 1939r. Wyjechał do Wilna.

W 06.1941r. wyjechał do obwodu Gorkowskiego RSFRR.

1941r. – pracownik umysłowy zatrudniony w rolnictwie.

1942-1943r. – wykładowca, Instytut Pedagogiczny, Kyzyłorda, Kazachska SRR.

Od 07.1943r. w WP.

Lektor pułku, kolejno 1pp, 3pp i 1pcz.

Udział w bitwie pod Lenino:

Podporucznik, lektor pułku, 3pp.

Z wniosku odznaczeniowego na medal „Za odwagę”:

„Podporucznik Muszkat M. w czasie walk 12-13 października 1943r. pełnił obowiązki lektora 3 pułku piechoty i znajdował się cały czas w szykach bojowych pododdziałów [pułku].

12 października 1943r. w czasie nocnej walki w rejonie miasteczka Lenino, kiedy niemieckie oddziały podjęły prubę okrążenia z lewej flanki 2. batalionu 3. pułku piechoty, zaczeli go ostrzeliwywać, podporucznik Muszkat M. energicznie organizował obronę batalionu, skierował kilka czołgów na lewą flankę i dzięki temu zlikwidował niebezpieczeństwo.”

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

Po bitwie był lektorem pułku w 1pcz.

Od 1944r. – W wydziale polityczno-wychowawczym 1BP.

1944r. – instruktor polityczno-wychowawczy, sztab Kwatermistrzostwa 1AWP.

07-09.1944r. – radca prawny, sąd wojskowy 1AWP.

22.09.1944r. – awans do stopnia kapitana.

09.-12.144r. – sędzia, Najwyższy Sąd Wojskowy.

01.1945r. – awans do stopnia majora.

01.1945r. – Szef Wydziału Ustawodawczo-Prawnego, Wydział Sądownictwa Wojskowego RON.

1945-1949r. – wiceprezes Najwyższego Sądu Wojskowego.

12.1946r. – zwolniony do rezerwy w stopniu pułkownika.

1946r. – Szef Głównej Komisji Badania Zbrodni Niemieckich w Polsce. M. in. Delegowany do brytyjskiej strefy okupacyjnej Niemiec.

W latach 50. rozwijał karierę naukową na UW jednocześnie będąc redaktorem dwutygodnika „Prawo i Zycie”

1950-1954 – wykładowca na UW, CSP, ASG i PISM.

1954r. – obserwator – członek misji międzynarodowej w Korei.

W 1957r. Wyjechał do Izraela.

Wykładał na Uniwersytecie w Tel-Awiwie.

W 1961r. Był doradcą i koordynatorem podczas organizacji procesu Eichmanna.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Polskie:

Order Krzyża Grunwaldu – 1945r.

Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski – 1945r.

Brązowy medal „Zasłużonym na Polu Chwały” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino.

Medal Zwycięstwa i Wolności.

Medal Dziesięciolecia Polski Ludowej – 1955r.

Radzieckie:

Medal „Za odwagę” -11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej).

Medal „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej”.

Rany i kontuzje: Brak danych.

Data i miejsce śmierci: 30.09.1995r., Hajfa, Izrael.

Dodatkowe informacje:

Członek PPR od 1945r.

Autor licznych artykułów prawniczych.

Opracowano w oparciu o materiały CAMO RF oraz artykuł:

https://pl.wikipedia.org/wiki/Marian_Muszkat

(dostęp 202601122233)

Dodatkowe zdjęcia:

Moszkowicz (Moszkiewicz) Henryk syn Abrama

Data i miejsce urodzenia: 1920r.

Narodowość: Polak.

Wykształcenie: Brak danych.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

Od 06.1943r. w WP.

Dowódca drużyny, samodzielna kompania fizylierów, 1pp.

Udział w bitwie pod Lenino:

Kapral, dowódca drużyny, samodzielna kompania fizylierów, 1pp.

Z wniosku odznaczeniowego na medal „Za odwagę”:

„W walkach [Dopisane: 12.10.43 w rejonie m. Lenino] okazał wielkie męstwo.

Wziął do niewoli czterech niemców [tak w oryginale].”

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

Po bitwie pozostał w pułku.

Brak danych.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Polskie:

Srebrny medal „Zasłużonym na Polu Chwały”;

Brązowy medal „Zasłużonym na Polu Chwały”;

Radzieckie:

Medal „Za odwagę” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej).

Rany i kontuzje: Brak danych.

Data i miejsce śmierci: Brak danych.

Dodatkowe informacje:

Opracowano w oparciu o materiały CAMO RF oraz książkę „Pierwszy Praski” A. Krajewskiego.

Dodatkowe zdjęcia:

Michalak Klemens syn Bolesława (?)

Data i miejsce urodzenia: 1908r.

Narodowość: Polak.

Wykształcenie: Brak danych.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

Przed wojną był przewodniczącym Związku Zawodowego Robotników Budowlanych i działaczem KPP.

Więziony za działalność komunistyczną.

Od 25.05.1943r.(?) w WP.

Od 15.05.1943r. (?) podporucznik, zastępca dowódcy dywizjonu ds. polityczno-wychowawczych, 2 dywizjon, 1pal.

Od 29.08.1943r. podporucznik/porucznik, zastępca dowódcy pułku ds. polityczno-wychowawczych, 1pal.

Udział w bitwie pod Lenino:

Porucznik, zastępca dowódcy pułku ds. polityczno-wychowawczych, 1pal.

Z wniosku odznaczeniowego na medal „Za odwagę”:

„12 i 13 października 1943 roku w czasie walk pod Lenino pod huraganowym ogniem artylerii i bombardowaniem, wzorowo prowadził pracę polityczną wśród żołnierzy pułku. W czasie przygotowania artyleryjskiego przed natarciem osobiście koryguje ogień swoich baterii. Osobistą odwagą daje przykład artylerzystom.”

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

Na stanowisku pozostawał do 23.02.1944r.

12.05 – 16.07.1944r. – Zastępca dowódcy pułku ds. polityczno-wychowawczych, 2 pułk ułanów.

Dalsze losy nieznane.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Srebrny medal „Zasłużonym na Polu Chwały” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino;

Medal „Za odwagę” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej).

Rany i kontuzje: Brak danych.

Data i miejsce śmierci: Brak danych.

Dodatkowe informacje:

Opracowano w oparciu o materiały CAMO RF oraz książki „1 Berliński Pułk Artylerii Lekkiej” E. Kospath-Pawłowskiego i „Hej, Hej, Ułani…” E. Kospath-Pawłowskiego, S. Pataja i M. Szczurowskiego.

Dodatkowe zdjęcia: