„Szeregowy Opala S. W. to aktywny uczestnik obrony przeciwpowietrznej w czasie walk od 12 do 13.10.43r. wrejonie m. Lenino.
W okresie masowych nalotów niemieckiego lotnictwa na szyki bojowe wojsk przeprawiających się przez r.[zekę] Miereja grupowym ogniem z 4 rusznic przeciwpancernych zestrzelono 2 samoloty przeciwnika.
Nie bacząc na silne bombardowanie z powietrza i ogień artyleryjski i moździerzowy[,] szeregowy Opala S. W. śmiało prowadził ogień do wrogich samolotów ze swojej rusznicy przeciwpncernej, czego rezultat widoczny codziennie [?].
Zbiorczy ogień artylerii przeciwlotniczej i rusznic przeciwpancernych w tych dwóch dniach zestrzelił 5 samolotów przeciwnika.”
Służba i praca po bitwie pod Lenino:
Brak danych.
Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):
Medal „Za odwagę” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej).
Rany i kontuzje: Brak danych.
Data i miejsce śmierci: Prawdopodobnie zginął w czasie wojny.
Dodatkowe informacje:
W zdigitalizowanej przez CAMO RF Księdze Pamięci Republiki Komi widnieje Stanisław Wikientiewicz Opiala ur. 1912r. Owe księgi pamięci zawierają zwykle dane poległych żołnierzy, brak jednak informacji o miejscu i dacie śmierci, możliwe zatem, że ta konkretna ujmuje żołnierzy wysłanych przez lokalne wojenkomaty.
Data i miejsce urodzenia: 1920r. (01.01.1919r.), Irkuck.
Narodowość: Polak.
Wykształcenie:
Cywilne:
matura – 1937r., Leningrad;
I rok Akademii Medycznej, Moskwa.
Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:
1923r. – rodzina przeniosła się do Leningradu.
1938r. – po aresztowaniu i śmierci Izydora Oberharda relegowany z Akademii Medycznej i skierowany do Kazachstanu na stanowisko kierowcy w kopalni złota.
06.1941r. – zgłosił się na ochotnika do służby w Armii Czerwonej. Odrzucony jako syn „wroga ludu”.
Następnie powrócił do Leningradu, gdzie mieszkał przy ul. Róży Luksemburg 19.
03.07.1941r. – zmobilizowany przez Pietrogradzki RWK w Leningradzie, wysłany do 4 pułku artylerii.
Następnie jako kierowca wojskowy – pracownik cywilny, woził zaopatrzenie „drogą życia” przez Jezioro Ładoga.
1941-42 – brał udział w obronie Leningradu.
Od 05.1943r. w WP.
Szeregowiec, szofer dowódcy pułku, 2pp.
Udział w bitwie pod Lenino:
Szeregowiec, szofer dowódcy pułku, 2pp.
Z wniosku odznaczeniowego na medal „Za odwagę”:
„Brał udział w walkach 12 i 13.10.1943r. pod wsią Połzuchy.
Będąc szoferem dowódcy pułku [ppłk. Gwidona Czerwińskiego] śmiało, ryzykując życiem wykonywał wszystkie rozkazy i zadania. Dostawszy się pod bombardowanie we wsi Misiejewo nie porzucił samochodu nie bacząc na bliskie eksplozje bomb lotniczych, ale dowiózł samochód do miejsca ukrycia i znajdował się przy nim do końca nalotu. Nie jednokrotnie trafiał pod ostrzał artyleryjski. Umiejętnie lawirując zdołał uratować życie dowódcy pułku i uniknąć poważnych uszkodzeń samochodu, zawsze dokładnie na czas dojeżdżał na miejsce przeznaczenia. Oberhard dał przykłady odwagi, gotowości do poświęcenia w imię ocalenia życia dowódcy pułku, opanowania i wytrwałości.”
Służba i praca po bitwie pod Lenino:
Po Lenino kontynuował służbę jako szofer, a następnie kierowca czołgu.
Od 1945r. w WOP w stopniu porucznika jako dowódca odcinka w Trzebieży.
Następnie kapitan, pomocnik szefa wydziału WOP.
1949r. – uznanie polskiego obywatelstwa.
W latach 50. był naczelnikiem wydziału transportu WOP.
1968r. – zwolniony ze służby.
Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):
Polskie:
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski;
Order Sztandaru Pracy II klasy;
Złoty Krzyż Zasługi;
Srebrny Krzyż Zasługi (dwukrotnie);
Krzyż Bitwy pod Lenino;
Srebrny medal „Zasłużonym na Polu Chwały” – 09.04.1946r.;
Medal Zwycięstwa i Wolności;
Medal “Za Odrę, Nysę, Bałtyk”;
Medal “Za udział w walkach w obronie Władzy Ludowej”;
Brązowy medal “Za zasługi dla obronności kraju”;
Złoty medal “Zsiły Zbrojne w służbie ojczyzny”;
Srebrny medal “Zsiły Zbrojne w służbie ojczyzny”;
Brązowy medal “Zsiły Zbrojne w służbie ojczyzny”;
Medal dziesięciolecia Polski Ludowej;
Odznaka za rany i kontuzje;
Odznaka Kościuszkowska;
Odznaka Grunwaldzka.
Radzieckie:
Medal „Za odwagę” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej).
Medal “Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej;
Medal “XXX lat radzieckiej Armii i Marynarki”
Rany i kontuzje: Ranny dwukrotnie w czasie wojny.
Data i miejsce śmierci: 09.05.1995r.
Dodatkowe informacje:
Był Synem prof. Izydora Oberharda i Klaudii (z. d. Kałusowska) – zesłańców syberyjskich.
Żonaty z Franciszką (z d. Wołosowicz, ślub w 1949r.).
Przed mobilizacją był członkiem Komsomołu.
Opracowano w oparciu o materiały CAMO RF oraz artykuły ze strony https://oberhard.com/
Na stronie zobaczyć można także zdjęcia Alesandra Oberharda. Niestety, moja wiadomość wysłana na adres ze strony pozostała bez odpowiedzi. Wobec braku zgody, zdecydowałem się nie publikować tutaj zdjęć z tej strony.
Dodatkowe zdjęcia:
Aleksander Oberhard w dwóch rejestrach z Piotrogrodzkiego RWK. W późniejszym widnieje data zdjęcia z ewidencji 30.04.1943r. (CAMO RF)
GRH Osiemnasty Kołobrzeski 