Oberhard Aleksander syn Izydora

Data i miejsce urodzenia: 1920r. (01.01.1919r.), Irkuck.

Narodowość: Polak.

Wykształcenie:

Cywilne:

matura – 1937r., Leningrad;

I rok Akademii Medycznej, Moskwa.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

1923r. – rodzina przeniosła się do Leningradu.

1938r. – po aresztowaniu i śmierci Izydora Oberharda relegowany z Akademii Medycznej i skierowany do Kazachstanu na stanowisko kierowcy w kopalni złota.

06.1941r. – zgłosił się na ochotnika do służby w Armii Czerwonej. Odrzucony jako syn „wroga ludu”.

Następnie powrócił do Leningradu, gdzie mieszkał przy ul. Róży Luksemburg 19.

03.07.1941r. – zmobilizowany przez Pietrogradzki RWK w Leningradzie, wysłany do 4 pułku artylerii.

Następnie jako kierowca wojskowy – pracownik cywilny, woził zaopatrzenie „drogą życia” przez Jezioro Ładoga.

1941-42 – brał udział w obronie Leningradu.

Od 05.1943r. w WP.

Szeregowiec, szofer dowódcy pułku, 2pp.

Udział w bitwie pod Lenino:

Szeregowiec, szofer dowódcy pułku, 2pp.

Z wniosku odznaczeniowego na medal „Za odwagę”:

„Brał udział w walkach 12 i 13.10.1943r. pod wsią Połzuchy.

Będąc szoferem dowódcy pułku [ppłk. Gwidona Czerwińskiego] śmiało, ryzykując życiem wykonywał wszystkie rozkazy i zadania. Dostawszy się pod bombardowanie we wsi Misiejewo nie porzucił samochodu nie bacząc na bliskie eksplozje bomb lotniczych, ale dowiózł samochód do miejsca ukrycia i znajdował się przy nim do końca nalotu. Nie jednokrotnie trafiał pod ostrzał artyleryjski. Umiejętnie lawirując zdołał uratować życie dowódcy pułku i uniknąć poważnych uszkodzeń samochodu, zawsze dokładnie na czas dojeżdżał na miejsce przeznaczenia. Oberhard dał przykłady odwagi, gotowości do poświęcenia w imię ocalenia życia dowódcy pułku, opanowania i wytrwałości.”

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

Po Lenino kontynuował służbę jako szofer, a następnie kierowca czołgu.

Od 07.1944r. adiutant gen. Czerwińskiego w 1BZmot.

Udział w walkach o Berlin.

Od 1945r. w WOP w stopniu porucznika jako dowódca odcinka w Trzebieży.

Następnie kapitan, pomocnik szefa wydziału WOP.

1949r. – uznanie polskiego obywatelstwa.

W latach 50. był naczelnikiem wydziału transportu WOP.

1968r. – zwolniony ze służby.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Polskie:

Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski;

Order Sztandaru Pracy II klasy;

Złoty Krzyż Zasługi;

Srebrny Krzyż Zasługi (dwukrotnie);

Krzyż Bitwy pod Lenino;

Srebrny medal „Zasłużonym na Polu Chwały” – 09.04.1946r.;

Medal Zwycięstwa i Wolności;

Medal “Za Odrę, Nysę, Bałtyk”;

Medal “Za udział w walkach w obronie Władzy Ludowej”;

Brązowy medal “Za zasługi dla obronności kraju”;

Złoty medal “Zsiły Zbrojne w służbie ojczyzny”;

Srebrny medal “Zsiły Zbrojne w służbie ojczyzny”;

Brązowy medal “Zsiły Zbrojne w służbie ojczyzny”;

Medal dziesięciolecia Polski Ludowej;

Odznaka za rany i kontuzje;

Odznaka Kościuszkowska;

Odznaka Grunwaldzka.

Radzieckie:

Medal „Za odwagę” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej).

Medal “Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej;

Medal “XXX lat radzieckiej Armii i Marynarki”

Rany i kontuzje: Ranny dwukrotnie w czasie wojny.

Data i miejsce śmierci: 09.05.1995r.

Dodatkowe informacje:

Był Synem prof. Izydora Oberharda i Klaudii (z. d. Kałusowska) – zesłańców syberyjskich.

Żonaty z Franciszką (z d. Wołosowicz, ślub w 1949r.).

Przed mobilizacją był członkiem Komsomołu.

Opracowano w oparciu o materiały CAMO RF oraz artykuły ze strony https://oberhard.com/

Na stronie zobaczyć można także zdjęcia Alesandra Oberharda. Niestety, moja wiadomość wysłana na adres ze strony pozostała bez odpowiedzi. Wobec braku zgody, zdecydowałem się nie publikować tutaj zdjęć z tej strony.

Dodatkowe zdjęcia: