Plutonowy, dowódca drużyny, samodzielny batalion saperów, 1DP.
Udział w bitwie pod Lenino:
Plutonowy, dowódca drużyny, samodzielny batalion saperów, 1DP.
Z wniosku na medal „Za zasługi bojowe” (na jego podstawie nadano ostatecznie medal „Za odwagę”):
„Dowódca drużyny, plutonowy Chaufa W. M., stary polski saper, uczestnik niemiecko-polskiej wojny 1939r. Jemu osobiście powierzono przeprowadzić rozpoznanie miejsca przeprawy, przez rzekę Miereja, w rejonie m. Lenino. Otrzymawszy rozkaz zorganizować przeprawę plutonowy Chaufa W. M. pod ogniem przeciwnika, jako pierwszy ze swoją drużyną ułożył przejścia przez rzekę.
Nie zwracając uwagi na niebezpieczeństwo w tej skomplikowanej sytuacji, plutonowy Chaufa W. M. nie przerywał pracy do momentu aż przeprawa nie została zabezpieczona.
Rozkaz dowództwa został wykonany na czas.”
Służba i praca po bitwie pod Lenino:
Losy po bitwie nieznane.
Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):
Medal „Za odwagę” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej).
Wykształcenie: Brak danych. Prawdopodobnie przed wojną ukończył szkołę podoficerską lub szkołę podchorążych rezerwy.
Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:
Brał udział w wojnie obronnej w 1939r.
Po 17.09.1939r. Zesłany do ASRR Komi.
05.1943r. – zmobilizowany do służby wojskowej (w ASRR Komi).
Od 01.06.1943r. w WP.
Chorąży, dowódca plutonu, samodzielny batalion saperów, 1DP.
Udział w bitwie pod Lenino:
Chorąży, dowódca plutonu, samodzielny batalion saperów, 1DP.
Z wniosku odznaczeniowego na medal „Za zasługi bojowe” (ostatecznie na jego podstawie nadano medal „Za odwagę”:
„Zadanie zabezpieczenia przeprawy przez rzekę Miereja w rejonie m. Lenino zostało powierzone dowódcy plutonu chorążego Hejmana. Wykonywanie nakazanych prac odbywało się w trudnych warunkach. Ogień przeciwnika, błotnisty teren, kiepskie podejścia do rzeki utrudniały pracę saperów jego plutonu. Dzięki wykazanej przez nich inicjatywie, most został przygotowany w odległości 1 km od pierwszej linii przeciwnika, po czym w oddzielnych częściach został przeniesiony do wyznaczonego przez zwiad miejsca przeprawy.
W ten sposób bezgłośna praca i skuteczne maskowanie mostu nie pozwoliła przeciwnikowi odkryć miejsca przeprawy. Chorąży Hejman rozkaz dowództwa o zabezpieczeniu przeprawy dla czołgów i artylerii wykonał na czas[.]”
Służba i praca po bitwie pod Lenino:
Po bitwie pozostawał na służbie w WP.
Służył m.in. na Pomorzu.
21.01.1946r. Skazany wyrokiem sądu wojskowego Okręgu Pomorskiego na sesji wyjazdowej w Słupsku z art. 160, par 1 i 2 KK WP (za niewłaściwe rozporządzanie materiałami tajnymi/poufnymi powodujące poważne skutki).
Konkretnego wyroku nie udało się ustalić, ale maksymalna kara w warunkach pokoju to 5 lat więzienia, w warunkach wojennych (o czym mówi przywołany paragraf 2) 5 lat więzienia to minimalna kara.
Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):
Medal „Za odwagę” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej).
Data i miejsce urodzenia: 1919r., wieś Dominopol, woj. Wołyńskie (obecnie Ukraina).
Narodowość: Polak.
Wykształcenie: Brak danych.
Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:
W 1941r. powołany do służby w Armii Czerwonej.
Od 01.06.1943r. w WP.
Dowódca drużyny, 6 kompania, 1pp.
Udział w bitwie pod Lenino:
Kapral, dowódca drużyny, 6 kompania, 1pp.
Z wniosku odznaczeniowego na medal „Za zasługi bojowe” (na jego podstawie nadano ostatecznie medal „Za odwagę”):
„[Dopisek:]13 października 1943r. w rejonie wsi Trigubowo – Lenino.[]
Na czele swojej drużyny przeniknął w głąb obrony przeciwnika i doszedł najdalej ze wszystkich, gnębiąc po drodze nieprzyjaciela.
W walce okazał męstwo i odwagę.”
Służba i praca po bitwie pod Lenino:
W 1944r. awansowany do stopnia podporucznika.
15.10.1944r. – 10.05.1945r. – podporucznik/porucznik, zastępca dowódcy do spraw polityczno-wychowawczych, 1 batalion, 18pp, 6DP.
Służbę wojskową zakończył w stopniu majora.
Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):
Krzyż Walecznych – podczas służby w 18pp.
Order Czerwonej Gwiazdy – 1.09.1945r. – Za to, że 17 kwietnia 1945r. podczas przeprawy 18pp przez Odrę, wziął ze sobą grupę ochotników, przeprawił się na drugi brzeg i zajął przyczółek, dzieki czemu batalion przeprawił się bez większych strat.
Medal „Za odwagę” – 11.11.1943r.
Rany i kontuzje: Brak (według wniosku odznaczeniowego z7.05.1945r.)
Data i miejsce śmierci: 2010r.?
Dodatkowe informacje:
Opracowano w oparciu o materiały CAMO RF oraz książki „Osiemnasty Kołobrzeski” J. Malczewskiego i „Pierwszy Praski” A. Krajewskiego.
Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino: Prawdopodobnie przed 1939r. służył w WP. Od 07.06.1943r. w WP. Od 15.08.1943r. Plutonowy, dowódca plutonu ckm, 1kckm, 1 batalion, 2pp. Udział w bitwie pod Lenino: Plutonowy, dowódca plutonu ckm, 1kckm, 1 batalion, 2pp. Z wniosku odznaczeniowego na medal „Za odwagę”: „Plutonowy Przybyłowski Ju. W. brałudział w walce 12-13 października 1943r. pod wsią Połzuchy[.] W czasie Styczności z nieprzyjacielem śmiało i zdecydowanie dowodziłplutonem karabinów maszynowych, dając przykład żołnierzom i podoficerom. Po wyeliminowaniu 1 i 2 [? celowniczych?] ciężkiego karabinu maszynowego niezwłocznie zajął ich miejsce, kontynuował prowadzenie nieprzerwanego ognia. Podczas przerwania pierwszej linii obrony nieprzyjaciela wziął do niewoli jednego niemca [tak w oryginale], bezzwłocznie odesławszy go do dowództwa pułku. Ogniem swojego karabinu maszynowego zdławił ogień 2 karabinów maszynowych przeciwnika i wspierał odparcie jego dwóch otaków.”
Służba i praca po bitwie pod Lenino: Na stanowisku pozostawał do 14.04.1944r. W 1944r. awansowany do stopnia chorążego. 14-24.04.1944r. – zastępca dowódcy do spraw liniowych, 1kckm, 1 batalion, 2pp.
Odznaczenia (jakie, kiedy i za co): Srebrny medal “Zasłużonym na Polu Chwały”; Medal „Za odwagę” – 11.11.1943r. Rany i kontuzje: Brak danych. Data i miejsce śmierci: Brak danych. Dodatkowe informacje: Opracowano w oparciu o materiały CAMO RF oraz książkę “Drugi berliński” A. Krajewskiego.
Wykształcenie: Prawdopodobnie średnie oraz szkoła podoficerska przed wojną.
Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:
Przed wojną służył w WP.
Po 17.09.1939r. wywieziony do Krasnojarskiego Kraju.
Zmobilizowany w 1943r. przez Szirinski RWK w Kraju Krasnojarskim.
Od 10 (01?).06.1943r. w WP.
Od tarszy Sierżant, dowódca plutonu, 4 kompania, 2pp.
Udział w bitwie pod Lenino:
Starszy Sierżant, dowódca plutonu, 4 kompania 2pp.
Z wniosku odznaczeniowego na medal „Za zasługi bojowe” (na jego podstawie nadano ostatecznie medal „Za odwagę):
„[Dopisek:]St. sierżant de Tilie W. C. w walkach pod Połzuchino [tak w oryginale] 12.10.1943r.[]
Dowódca plutonu wzmocnienia zdołał dzięki umiejętnemu dowodzeniu, osobistej odwadze i inicjatywie uchronić stan osobowy swojego plutonu od strat – i swoim ogniem ułatwiał przemieszczanie się 8 i 9 kompanii[.]
Odpierając 3 kontrataki przeciwnika, odważnie walczył i zostawszy z kilkoma żołnierzami na odcinku bojowym, do końca wykonywał rozkaz bojowy.”
Służba i praca po bitwie pod Lenino:
14.11.1943r. Awansowany do stopnia chorążego.
NA stanowisku dowódcy plutonu pozostawał do lutego 1944r.
Od 26.02.1944r. chorąży, zastępca dowódcy kompanii do spraw liniowych, 4 kompania, 2 batalion, 2pp.
Na stanowisku tym pozostawał prawdopodobnie do grudnia 1944r.
Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):
Medal „Za odwagę” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej).
Rany i kontuzje: Brak danych.
Data i miejsce śmierci: Brak danych.
Dodatkowe informacje:
Opracowano w oparciu o materiały CAMO RF oraz książkę „Drugi Berliński” A. Krajewskiego.
Data i miejsce urodzenia: 1916r., Posada Dolna, Powiat Sanok (obecnie część Rymanowa).
Narodowość: Polak.
Wykształcenie: Brak danych.
Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:
1939r. – Udział w wojnie obronnej.
Zmobilizowany w 1943r. przez Kuwandykski (?) RWK w Miednogorsku w Obłasti Czkałowskiej.
Od 3.06.1943r. w WP.
Kapral, 2pp.
Udział w bitwie pod Lenino:
Kapral, dowódca drużyny (łączności?), 2 batalion, 2pp.
Z wniosku odznaczeniowego na medal „Za zasługi bojowe” (na jego podstawie nadano ostatecznie medal „Za odwagę”):
„[Dopisek:]Kapral Tarnowski Ju. W. w walkach 12 i 13.10.1943 pod wsią Połzuchy.[]
W ciągu 2 dni walk nieprzerwanie podtrzymywał łączność między II batalionem i dowództwem pułku. Nie bacząc na to, że linia przechodziła po trudno dostępnym błocie niejednokrotnie po szyję w lodowatej wodzie naprawiał linię łączności pod silnym ogniem artylerii i bombardowaniem z powietrza. Został lekko kontuzjowany, ale nie opuścił pola walki, pozostając do końca na posterunku.”
Służba i praca po bitwie pod Lenino:
1944r. – plutonowy, zastępca dowódcy plutonu, 2pp.
02.08.1944r. – zaginął bez wieści w rejonie Dęblina.
Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):
Srebrny medal „Zasłużonym na Polu Chwały” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino;
Medal „Za odwagę” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej).
Rany i kontuzje:Lekko kontuzjowany pod Lenino.
Data i miejsce śmierci: 02.08.1944r., Dęblin(?).
Dodatkowe informacje:
W „Drugim Berlińskim” nie figuruje w spisach poległych ani zaginionych bez wieści.
Opracowano w oparciu o materiały CAMO RF oraz książkę „Drugi Berliński” A. Krajewskiego.
Dodatkowe zdjęcia:
Józef Tarnowski jako zaginiony bez wieści na liście strat bezpowrotnych (CAMO RF).
Data i miejsce urodzenia: 1925r., wieś Małosielsk (?), koło Grodna (obecnie Białoruś).
Narodowość: Polak.
Wykształcenie: Brak danych.
Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:
Od 06.1943r. w WP. Zmobilizowany przez Szenkurski RWK Obłasto Archangielskiej.
Snajper (?), 2. kompania, 1. batalion, 3pp.
Udział w bitwie pod Lenino:
Starszy strzelec, snajper dowódcy (? prawdopodobnie łącznik dowódcy), 2. kompania, 1. batalion, 3pp.
Z wniosku odznaczeniowego na medal „Za odwagę”:
„W walce 13 października 1943r. pod wsią Trigubowo nie bacząc na silny ogień przeciwnika nieprzerwanie podtrzymywał łączność kompani ze sztabem batalionu. Kiedy w kompanii zabrakło amunicji Tabieński dostał rozkaz pozyskać ją i dostarczyć z batalionu. Będąc rannym, tak czy inaczej dostarczył amunicję.”
Służba i praca po bitwie pod Lenino:
W późniejszym okresie awansowany do stopnia kaprala.
W 1945r. był dowódcą drużyny w 2pp.
Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):
Medal „Za odwagę” – 11.11.1943r.
Rany i kontuzje: 02.03.1945r. – rana śmiertelna.
Data i miejsce śmierci: 02.03.1945r., Schoenfeld koło Szczecina (Żarczyn, Woj. Zachodniopomorskie?)
Dodatkowe informacje:
W chwili śmierci jego najbliższą rodziną był brat Stanisław.
We wniosku odznaczeniowym na medal „Za odwagę” jego funkcja podana jest jako „snajper dowódcy”. Z opisu zasług wynikałoby jednak, że osoba pisząca wniosek się pomyliła i napisała „snajper” zamiast „swiaznoj” – „łącznik”.
Opracowano w oparciu o materiały CAMO RF
Dodatkowe zdjęcia:
Mieczysław Tabieński na liście strat bezpowrotnych (CAMO RF).
Data i miejsce urodzenia: 1916r. (08.12.1910r.?), Warszawa (?)
Narodowość: Polak.
Wykształcenie:6 klas (stan na 1942r.?).
Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:
Przed mobilizacją pracował jako stolarz (?).
Zmobilizowany 23.06.1941r. Przez Orszański RWK (?).
W latach 1941-1942 służba w Armii Czerwonej. Udział w walkach na Froncie Briańskim.
W 1942r. Służba 1100ps, następnie w 379ZBS, skąd skierowany jako szeregowiec został do Penzenskiego WPP (?).
28.07.1942r. Skierowany przez punkt etapowy w Penzie do Stalinabadzkiego RWK celem demobilizacji (?).
03.1943r. – zatrzymany jako „odstały” z wojskowego eszelonu, zatrzymany przez 4 oddział milicji w Saratowie i przekazany do Saratowskiego WPP (?).
Zmobilizowany ponownie przez Leniński RWK Obłasti Woroneskiej w 1943r.
Od 12.06.1943r. w WP.
21.04 – 21.08.1943r. – oficer bez stopnia, zastępca dowódcy kompanii ds. polityczno-wychowawczych, 1 kompania fizylierów, 2pp.
Od 21.08.1943r. chorąży, zastępca dowódcy kompanii ds. polityczno-wychowawczych, 2 kompania fizylierów, 2pp.
Udział w bitwie pod Lenino:
Chorąży, zastępca dowódcy kompanii ds. polityczno-wychowawczych, 2 kompania fizylierów, 2pp.
Z wniosku odznaczeniowego na medal „Za odwagę”:
„[Dopisek:]Chor. Stipuła R. J. w walkach pod wsią Połzuchy[]
Pod wieczór 12X po zajęciu niemieckich transzei z własnej inicjatywy zebrał grupę żołnierzy (około 15 ludzi) z różnych pododdziałów. Z rozkazu dowódcy kompanii poszedł z nimi na zwiad i przegnał niemców [tak w oryginale] z wzniesienia na północ od wsi Połzuchy i tam się umocnił. Odparł 2 kontrataki przeciwnika. Jako oficer – pracownik polityczno-wychowawczy cały czas podtrzymywał wysoki stan moralny u żołnierzy osobistym przykładem odwagi i męstwa.”
Służba i praca po bitwie pod Lenino:
Na stanowisku pozostał do 21.10.1943r.
Od 21.10.1943r. Chorąży, zastępca dowódcy batalionu ds. polityczno-wychowawczych, 1 batalion, 2pp.
Funkcję pełnił prawdopodobnie do 12.1943r.
Następnie trafił do PSBS.
12.1943 – chorąży, zastępca dowódcy ds. polityczno-wychowawczych, 3. kompania zwiadowców, PSBS.
Następnie kontynuował służbę w PszRP i WW.
26.07.1944r. Stał na czele trzeciej grupy organizacyjnej wysłanej do Chełma celem przygotowania warunków dla funkcjonowania PKWN.
11.04.1945r. – zastępca dowódcy CW KBW ds. polityczno wychowawczych.
Na przełomie 1945 i 1946r. w stopniu majora przeniesiony do organów IW KBW.
W 1947r. wyróżniony za wkład w rozwój organizacji partyjnej w KBW.
Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):
Brązowy medal „Zasłużonym na Polu Chwały” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino;
Medal „Za odwagę” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino.
Rany i kontuzje:19.12.1941r. – rana lekka.
Data i miejsce śmierci: 18.06.1960r.(?), Warszawa?
Dodatkowe informacje:
Przed wojną należał do KPP.
wniosku odznaczeniowym na medal „Za odwagę” figuruje jako bezpartyjny. Tego rodzaju zapisy występują we wnioskach odznaczeniowych za Lenino niezwykle rzadko.
W zasobach CAMO RF znajduje się dokumentacja odnośnie odznaczenia medalem „Za odwagę” 11.11.1943r. dla chorążego Ryszarda Stypuły syna Jana. Poświadcza ona datę urodzenia 1916r. Oraz służbę w Armii Czerwonej w latach 1941-1943. Tamże znajduje się dokumentacja dotycząca demobilizacji Ryszarda Stypuły syna Jana urodzonego w 1910r. W Warszawie, który pełnił służbę w Armii Czerwonej w latach 1941-1942.
Pomimo rozbieżnych dat urodzenia, prawdopodobnie chodzi o tę samą osobę. Ponieważ jednak brak pewności, informacje odnoszące się do Ryszarda Stypuły r. 1910 zostały podane jako niepewne, z oznaczeniem „(?)”.
Dodatkowo, według danych portalu ecmentarze.pl, na cmentarzu wojskowym w Warszawie pochowany jest Ryszard Stypuła urodzony w 1910r., a zmarły w 1960r. Nie ma pewności, że to ta sama osoba, ale data urodzenia zgadzałaby się z częścią materiałów CAMO. Podaną na tej podstawie datę urodzenia i śmierci także podano jako dane niepewne, oznaczone „(?)”.
Ryszard Stypuła był także po wojnie dosyć znanym Rusycystą, autorem kilku słowników. Ponownie jednak nie wiadomo czy to ta sama osoba.
Opracowano w oparciu o materiały CAMO RF, serwis ecmentarze.pl oraz książek „Korpus Bezpieczeństwa Wewnętrznego 1945 – 1965” Mieczysława Jaworskiego i „Pretorianie. Polski Samodzielny Batalion Specjalny i Wojska Wewnętrzne 18 X 1943 – 26 II 1945”.
Dodatkowe zdjęcia:
Materiały na temat Ryszarda Stypuły, byłego żołnierza Armii Czerwonej – zobacz “Dodatkowe Informacje” (CAMO RF).
Data i miejsce urodzenia: 16.05.1917r., wieś Kacewicze Rejon Tołczyński, Obłast Witebska (obecnie Białoruś).
Narodowość: Polak.
Wykształcenie: Brak danych.
Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:
Od 23,06,1941r. W Armii Czerwonej. Zmobilizowany przez Zagorski RWK Obłasti Moskiewskiej.
Służba w 348 pap-lot.(?)
W 1941r. służba w ramach Frontu Moskiewskiego.
11.1941-12.1942r. – służba na Froncie Kalinińskim
Przed 22.12.1942r. służba w 30 Armii.
Od 22.12.1942r. Młodszy lejtnant, 375SD, Woroneski Front.
01. – 05.1943r. – dowódca plutonu strzeleckiego, 1241pp, 375SD.
Od 06.1943r. w WP.
Chorąży, dowódca plutonu fizylierów, 1pcz.
Udział w bitwie pod Lenino:
Chorąży, dowódca 2. plutonu fizylierów, 1pcz.
Z wniosku odznaczeniowego na medal „Za odwagę”:
„Chorąży Stankiewicz B. B. otrzymał zadanie ewakuować przy pomocy brygady kompanii zabezpieczenia technicznego i saperów 4 4 czołgi, które utknęły w błocie [nad] r.[zeką] Miereja pod wsią Sysojewo [i?] jeden czołg uszkodzony na polu walki w tymże rejonie.
Unieruchomione czołgi były dobrym [celem?] dla przeciwnika gdzie otworzył ześrodkowany silny ogień z wszystkich rodzajów broni.
4 dni od 12.10 do 16.10.43r. chorąży Stankiewicz B. pracował w tych ciężkich warunkach ze swoim plutonem fizylierów i pozostałą grupą ludzi aż zadanie zostało wykonane.”
Służba i praca po bitwie pod Lenino:
Wiosną 1944r. był już podporucznikiem.
Ranny w maju 1944r., trafił do szpitala ewakuacyjnego 4629.
23.05.1944r. Przeniesiony do szpitala 5010.
Od 10.1944r. podporucznik, dowódca plutonu fizylierów, 4pcc.
Następnie dowódca kompanii fizylierów 4pcc.
Kompanią dowodził do końca służby w WP, tj. prawdopodobnie do 05.1945r.
19.06.1946r. – zdemobilizowany w stopniu starszego lejtnanta/porucznika.
Po demobilizacji pozostał w ZSRR, przynajmniej początkowo mieszkał w Moskwie.
Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):
Order Czerwonej Gwiazdy – 27.04.1945r. – za osłanianie czołgów podczas walk o Kołobrzeg, likwidowanie niszczycieli czołgów, oraz zorganizowanie obrony i ewakuacji dwóch uszkodzonych w walkach o miasto czołgów;
Medal „Za odwagę” nr 312693 – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej);
Medal „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej”;
Medal „Za wyzwolenie Warszawy”.
Rany i kontuzje:
Lekko ranny w 1941r. pod Moskwą;
Lekko ranny w 1943r. pod Lenino (?);
05.1944r. – ranny.
Data i miejsce śmierci: Prawdopodobnie między 01.1979r. a 1985r.
Dodatkowe informacje:
Wniosek odznaczeniowy na Order Czerwonej Gwiazdy określa go jako wymagającego wobec siebie i podwładnych, zdyscyplinowanego i dokładnie wykonującego wszystkie powierzone zadania.
31.01.1979r. Wydano mu legitymację uczestnika wojny.
W materiałach CAMO RF brak jest informacji o odznaczeniu jubileuszowym Orderem Wojny Ojczyźnianej w 1985r. Pozwala to sądzić, ze Bolesław Stankiewicz prawdopodobnie zmarł przed tą datą.
Rana pod Lenino nie jest wymieniona we wniosku na Medal „Za odwagę”, ale pojawia się o niej wzmianka we wniosku na Order Czerwonej Gwiazdy. Można przypuszczać, że chodzi o ranę z maja 1944r., której potwierdzenie znaleźć możemy w dokumentach CAMO RF.
O „ciężkiej ranie” odniesionej przez Stankiewicza pod Lenino wspomina Alojzy Sroga w „Na drodze stał Kołobrzeg”. Co ciekawe, ten sam autor w książce „Początek drogi…” o ranie Stankiewicza nie wspomina. Przytacza jedynie opowieść o tym, jak Stankiewicz ze swoim łącznikiem poszli sprawdzać ziemianki i jego łącznik wszedł na minę. Lakoniczna informacja na końcu „Na drodze…” każe sądzić, że autor nie miał okazji spotkać się z samym Stankiewiczem, zatem informacja o ranie pod Lenino pochodzi bądź to z opowieści innych uczestników walko Kołobrzeg bądź z materiałów CAW. W obu przypadkach może być ona zniekształcona.
Opracowano w oparciu o materiały CAMO RF, książki A. Srogi „Początek drogi. Lenino” i „Na drodze stał Kołobrzeg oraz książki „Warszawska Pancerna” K. Przytockiego i „1 Warszawska Brygada Pancerna im. Bohaterów Westerplatte” K. Anduły.
Dodatkowe zdjęcia:
Karta ewidencyjna zdemobilizowanego oficera – starszego lejtnanta w stanie spoczynku Bolesława Stankiewicza (CAMO RF).
Zmobilizowany do służby w Armii Czerwonej w 1942r(?) (Lub dopiero w 1943r. do WP) przez Kizelski RWK w mieście Kizeł (Kraj Permski).
Od 06.1943r. w WP.
Kapral, zastępca dowódcy plutonu fizylierów, 1pcz.
Udział w bitwie pod Lenino:
Kapral, zastępca dowódcy plutonu fizylierów, 1pcz.
Z wniosku odznaczeniowego na medal „Za odwagę”:
„Kapral Skowron Paweł Tadeuszewicz w ciągu dwudniowych walk od 12.10 do 14.10.43 roku umiejętnie kierował powierzonymi mu ludźmi wykonując zadania bojowe dowódcy.
Dniem i nocą w czasie walk prowadził rozpoznanie w poszukiwaniu potencjalnie uszkodzonych czołgów swojego pułku i zawsze przynosił cenne informacje dotyczące także innych kwestii.
Podczas ewakuacji dwóch uszkodzonych czołgów T-34 [nad] r.[zeką] Miereja w rejonie m. Lenino w wyjątkowo ciężkiej sytuacji – nieprzerwany ogień artylerii i moździerzy przeciwnika – kapral Skowron Paweł Tadeuszewicz umożliwił szybką pracę grupie ewakuacyjnej zarówno w obronie, jak i fizycznie , dając przy tym osobisty przykład męstwa.
W rezultacie czołg T-34 został ewakuowany z pola walki.
Za dobrą pomoc dowódcy plutonu fizylierów w prowadzeniu rozpoznania za polem walki i ewakuacji czołgów z bezpośrednim zagrożeniem dla życia, kapral Skowron Paweł Tadeuszewicz zasługuje na odznaczenie medalem “Za odwagę”[.]”
Służba i praca po bitwie pod Lenino:
W 1945r. w stopniu kapitana był instruktorem Wydziału politycznego 1AWP(?).
Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):
Medal „Za odwagę” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej)
Rany i kontuzje: Brak danych.
Data i miejsce śmierci: 17.04.1945r. Przy przeprawie przez Odrę (utonął).
Dodatkowe informacje:
Na liście strat jako najbliższa rodzina podany jest jego syn – Karol Skowron, w 1945r. przebywający w domu dziecka w Nowym Oskole w Obłasti Kurskiej.
Dane dotyczące miejsca urodzenia, daty i miejsca śmierci, losów po Lenino (awansu) podano na podstawie danych CAMO RF. Zgadzają się Imię, imię ojca, nazwisko i rok urodzenia, ze względu jednak na nietypowo szybki awans (kapra w 1943r., kapitan w 1945r.) nie można wykluczyć, że ta zbieżność jest przypadkowa.
Opracowano w oparciu o materiały CAMO RF.
Dodatkowe zdjęcia:
Paweł Skowron w stopniu kapitana na listach strat bezpowrotnych (CAMO RF).
