GRH Osiemnasty Kołobrzeski

Kratko Józef syn Antoniego

Data i miejsce urodzenia: 16.09.1914r., Pińsk.

Narodowość: Polak.

Wykształcenie:

Cywilne:

1933r. – Gimnazjum im. Czarnieckiego w Chełmie, matura.

1933-1935r. – Państwowe Konserwatorium Muzyczne, Warszawa (nieukończone w związku z aresztowaniem za działalność komunistyczną).

1963r. – Państwowa Szkoła Muzyczna I st. nr 4.

Wojskowe:

1941 – 1942r. – Dywizyjne Kursy Podchorążych 5DP.

1943r. – kurs oficerów polityczno-wychowawczych.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

1935-1936r. – więziony za działalność komunistyczną.

1936-1939r. – więziony za działalność komunistyczną.

09.1939r. – 1Warszawski Batalion ON, udział w obronie Warszawy.

Po kapitulacji Warszawy zbiegł do Lwowa.

Od 1940r. – pracownik warsztatów lotniczych, Anapa, Kraj Krasnodarski, RSFRR.

W 1941r. zgłosił się na ochotnika do Armii Andersa.

09.1941r. – 01.1942r. – szeregowiec, następnie kursant kursów podchorążych, 5DP.

Po ewakuacji polskich jednostek pozostał w ZSRR.

Od 05.1943r. W WP.

Po ukończeniu kursu OPO awansowany do stopnia podporucznika.

Podporucznik, zastępca dowódcy ds. polityczno-wychowawczych, 2 kompania czołgów, 1pcz.

Udział w bitwie pod Lenino:

Podporucznik, zastępca dowódcy ds. polityczno-wychowawczych, 2 kompania czołgów, 1pcz.

Z wniosku odznaczeniowego na medal „Za zasługi bojowe” (na jego podstawie ostatecznie nadano medal „Za odwagę”):

„Podporucznik Kratko I. A. [to] przykłądny oficer polityczny[,] wychowujący swoją kompanię w duchu wysokiego patriotyzmu.

W czasie walki 12.10.43r., kiedy dowódca czołgu został wyeliminowany[,] on sam przejął dowodzenie czołgiem T-34 i poprowadził go do ataku na niemiecką obronę.

Po walkach z sukcesem organizował ewakuację uszkodzonych czołgów swojej kompanii, nie bacząc na silny ogień artylerii i bombardowanie przez samoloty przeciwnika z powietrza. Ewakuowano 1 czołg T-34.”

Dowódcą czołgu, którego zastąpił był chor. Eugeniusz Płaczkowski, ranny odłamkiem w rejonie Sysojewa.

W czasie natarcia na Trigubową czołg dowodzony przez Kratkę osiadł na pancerzu podczas pokonywania nieprzyjacielskiego okopu i jednocześnie został trafiony z pancerzownicy. W rezultacie doszło do uszkodzenia i unieruchomienia wieży. Sam ppor. Kratko opuścił czołg w poszukiwaniu pomocy. Czołg został wyciągnięty i ewakuowany przez ewakuujący się po uszkodzeniu działa czołg chor. Bolesława Bergelsona.

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

10.1943r. – awans do stopnia porucznika; przeniesiony do PSBS.

1944r. – zastępca dowódcy ds. polityczno-wychowawczych, PSBS, następnie w Polskim Sztabie Partyzanckim.

Skierowany do zgrupowania partyzanckiego „Jeszcze Polska nie zginęła”.

Od 08.1944r. w Grupie Operacyjnej na Warszawę, odpowiedzialny za organizację struktur MO.

08.1944r. – awans do stopnia kapitana.

15.08 – 03.11.1944r. – zastępca komendanta ds. polityczno-wychowawczych, Komenda MO Miasta Stołecznego Warszawy, Otwock.

Awans do stopnia majora.

15.11.1944r. – 3.05.1945r. – oficer inspekcyjny, KG MO.

01.06 07.1945r. – szef inspektoratu KG MO.

1946r. – awans do stopnia podpułkownika.

13.07.1945r. – 19.07.1946r. – Komendant, KW MO Katowice.

19.07.1946r. – 07.06.1947r. – szef WUBP Katowice.

20.06.1947r. – 01.1953r. – dyrektor Departamentu IV MBP, Warszawa.

15.01.1953r. – 12.1954r. – dyrektor Departamentu Szkolenia MBP, Warszawa.

01.01.1955r. – 31.05.1956r. – zastępca dyrektora i p.o. dyrektora Departamentu VII KdsBP, Warszawa.

12.06.1956 – 25.01.1957r. – jw. 2000, oddelegowany do MKNiK w Indochinach.

30.04.1957r. – zwolniony ze służby w MSW w stopniu pułkownika.

Od 1957r. W MSZ.

12.1957r. – 1960r. Skierowany do placówki dyplomatycznej w Hanoi.

1960r. – 1962r. – starszy radca, MSZ.

1963r. – 1969r. – nauczyciel muzyki, Warszawa.

1968r. – oskarżony o organizację protestów w marcu 1968r.

1969r. – wyjechał do Szwecji z jednoczesnym zrzeczeniem się obywatelstwa.

1971r. – zaocznie zdegradowany do stopnia szeregowca.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Polskie:

Order Sztandaru Pracy II kl. – 1954r.;

Order Krzyża Grunwaldu III kl.;

Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski – 10.10.1945r. – za działalność partyzancką i organizowanie struktur MO;

Złoty Krzyż Zasługi (dwukrotnie);

Krzyż Partyzancki (1946r.);

Medal Dziesięciolecia Polski Ludowej – 1955r.

Radzieckie:

Medal „Za odwagę” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej).

Czechosłowackie:

Krzyż Wojenny 1939.

Rany i kontuzje:

09.1939r. – ranny podczas obrony Warszawy.

Data i miejsce śmierci: 29.03.2004r., Szwecja.

Dodatkowe informacje:

Syn Antoniego i Rozalii Bajli (z d. Szkolnik).

Jego bratem był Zelman (Zygmunt) Kratko, działacz komunistyczny, po wojnie m.in. pracownik KC PZPR.

Członek KZMZU od 1931r.

Członek KZMP od 1933r.

Członek KPP od 1935r.

Członek Komsomołu od 1940r.

Członek PPR od 1944r.

Opracowano w oparciu o materiały CAMO RF, BIP IPN oraz książkę „Warszawska Pancerna” K. Przytockiego.

Dodatkowe zdjęcia:

Korszla Tadeusz syn Władysława

Data i miejsce urodzenia: 24.02.1924r.

Narodowość: Polak.

Wykształcenie: Brak danych.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

Od 06.1943r. w WP.

Dowódca drużyny, kompania CKM, 3 batalion, 3pp.

Udział w bitwie pod Lenino:

Dowódca drużyny, kompania CKM, 3 batalion, 3pp.

Z wniosku na medal „Za zasługi bojowe” (na jego podstawie nadano ostatecznie medal „Za odwagę”):

„Kapral Korszla T. W. w walce pod wsią Triegubowo 12-13 października 1943r. znajdując się na pozycji ogniowej wysunął się na przednie odcinki kompanii[,] ogniem swojego ciężkiego karabinu maszynowego umożliwił przemieszczanie się kompanii, zniszczywszy załogę wrogiego karabinu maszynowego[,] który przeszkadzał w przemieszczaniu się naprzód. Po zajęciu przez kompanię obrony skutecznie odpierał wrogie kontrataki.

W czasie luzowania batalionu przez oddział Armii Czerwonej swoim ogniem ubezpieczał wycofywanie jednostki.

Wycofując się zgodnie z rozkazem z zajmowanej pozycji wyniósł do najbliższego punktu sanitarnego rannego szeregowego Polnego i osobiście dostarczył karabin maszynowy na nowe miejsce [stacjonowania] kompanii.”

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

Po bitwie został wysłany na kurs oficerski.

Trafił w Lublinie do nowo formowanych Wojsk Wewnętrznych.

Podporucznik dowódca 4. kompanii 3. batalionu operacyjnego Wojsk Wewnętrznych.

W 1945r. oskarżony o „o nawiązanie kontaktów z AK oraz zabór mienia ruchomego z magazynu wojskowego”.

Proces zakończył się w 1946r.

Dalsze losy nieznane.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Brązowy medal „Zasłużonym na Polu Chwały” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino.

Medal „Za Odwagę” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej).

Rany i kontuzje: Brak danych.

Data i miejsce śmierci: Brak danych.

Dodatkowe informacje:

Prawdopodobnie pochodził z Lubelszczyzny.

Opracowano w oparciu o materiały CAMO RF oraz:

https://inwentarz.ipn.gov.pl/node/3019099?language_content_entity=pl

Dodatkowe zdjęcia:

Konopka (Goldman) Witold syn Adama (Abrama)

Data i miejsce urodzenia: 1910r. (13.02.1911r.), Radom.

Narodowość: Polak.

Wykształcenie:

Gimnazjum w Warszawie – 1928r.

Międzynarodowa Szkoła Leninowska w Moskwie – 1935r.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

Po 09.1939r. W ZSRR.

Od 07.1943r. W WP.

Od 20.09.1943r. – Porucznik, zastępca dowódcy pułku ds. polityczno-wychowawczych, 1pcz.

Udział w bitwie pod Lenino:

Porucznik, zastępca dowódcy pułku ds. polityczno-wychowawczych, 1pcz.

Z wniosku odznaczeniowego na medal „Za zasługi bojowe” (na jego podstawie nadano ostatecznie medal „Za odwagę”):

„Porucznik Konopka W. w walce 12 i 13 października 1943 roku w rejonie Lenino – Trigubowo dał się poznać jako śmiały oficer, dobry pracownik polityczny, który włożył osobisty wkład w zapewnienie wykonania zadań dowództwa.

W czasie pokonywania rzeki Mierei i błota w pobliżu wsi Trigubowo[,] nie bacząc na bombardowanie i ostrzał artyleryjski[,] znajdował się ze swoimi żołnierzami. Zapewnił dobrą pracę brygad remontowych, dowóz amunicji i jedzenia. Wyróżnił się wzorcową organizacją ewakuacji z pola walki rannych i broni.”

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

Po bitwie pozostawał w pułku, a następnie w 1BP.

Awansowany do stopnia majora.

Następnie przeniesiony do Zarządu Polityczno-Wychowawczego 1AWP.

W 1944r. oddany do dyspozycji PKWN.

1944r. – Pełnomocnik PKWN ds. reformy rolnej na Województwo Rzeszowskie.

11.1944r. – 12.1945r. – członek KRN.

07.1945r. – 1946r. – Generalny Inspektor ds. Repatriacji Polaków z Zachodu.

Po 1950r. Redaktor „Nowych Dróg” i „Chłopskiej Drogi”

1952r. – 1956r. – przewodniczący SW „Książka i Wiedza”.

1958r. – 1960r. – redaktor naczelny „Chin”.

1961r. – 1976r. – redaktor naczelny miesięcznika „Wiedza i Życie”.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Polskie:

Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski – 1954r.

Złoty Krzyż Zasługi – 1948r.

Srebrny medal „Zasłużonym na Polu Chwały”;

Medal Dziesięciolecia Polski Ludowej – 1955r.

Medal Zwycięstwa i Wolności.

Radzieckie:

Medal „Za odwagę” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej).

Medal „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej.

Rany i kontuzje: Brak danych.

Data i miejsce śmierci: 21.06.1995r., Warszawa.

Dodatkowe informacje:

Członek ZNMS – od 1927r.

Członek KZMZP – od 1928r.

Członek KPP od 1929r.

Pełnił szereg funkcji w KZMP (członek KO, od 1934 I sekretarz KO Warszawa), KPP (1934-1935 sekretarz centralnej redakcji) i KZMZU (II sekretarz).

Członek PPR od 1944r. (06.01-30.06.1945r. – I sekretarz KW Lublin)

Członek PZPR od 1948r. (28.12.1948r. – 27.06.1950r. – I sekretarz KW w Gdańsku).

W latach 70. był rozpracowywany przez SB w związku ze zbliżeniem ze środowiskami opozycyjnymi.

Żonaty z Eugenią (z d. Kołodna, zm.1960r.), oficerem politycznym w 1AWP, następnie z Krystyną (z d. Guz, zm. 2023r.), fizykiem jądrowym.

Opracowano w oparciu o materiały CAMO RF, BIP IPN i książkę „Warszawska Pancerna” Kazimierza Przytockiego

oraz:

Brzeziński P., KONOPKA WITOLD, I sekretarz Komitetu Wojewódzkiego PZPR, „Gedanopedia” : https://gdansk.gedanopedia.pl/gdansk/?title=KONOPKA_WITOLD,_I_sekretarz_Komitetu_Wojew%C3%B3dzkiego_PZPR (dostęp: 12, 10, 2025)

Dodatkowe zdjęcia:

Kongiel Jerzy (Jurij) syn Stanisława

Data i miejsce urodzenia: 1915r., Chabarowsk, Cesarstwo Rosyjskie.

Narodowość: Polak.

Wykształcenie: Brak danych.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

Mieszkał w ZSRR, prawdopodobnie w Chabarowsku.

1935-1938 służba w Armii Czerwonej.

1938r. – udział w walkach nad Jeziorem Chasan.

06.1941r. – zmobilizowany do służby w Armii Czerwonej przez Chabarowski KWK.

Służył w Armii Czerwonej do lipca 1943r.

Od 05.07.1943r. w WP.

Szeregowiec, 2pp.

Udział w bitwie pod Lenino:

Szeregowiec, celowniczy rusznicy przeciwpancernej (?), 2 pp.

Z wniosku odznaczeniowego na medal „Za zasługi bojowe” (na jego podstawie nadano ostatecznie medal „Za odwagę”):

„[Dopisano:]Szeregowy Kongiel w walkach 12.10.43r. pod wsią Połzuchino [tak w oryginale]

W czasie natarcia celnym ogniem z rusznicy przeciwpancernej unieszkodliwił niemieckie działo przeciwpancerne, zastrzelił artylerzystę[-]niemca [tak w oryginale], a pozostałych zmusił do ucieczki, rzuciwszy w nich kilka granatów. Z powodu niemożności wykorzystania, działo przeciwpancerne zostało przez Kongla wysadzone.”

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

Po bitwie prawdopodobnie przeniesiony do innej jednostki.

Prawdopodobnie po wojnie mieszkał w Chabarowsku.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Brązowy medal „Zasłużonym na Polu Chwały” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino;

Medal „Za odwagę” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej).

Rany i kontuzje: Brak danych.

Data i miejsce śmierci: Brak danych (prawdopodobnie między 1982 a 1985r.).

Dodatkowe informacje:

Karta ewidencyjna odznaczeń zagranicznych zawiera adnotację o przesłaniu brązowego medalu „Zasłużonym…” do Chabarowskiego KWK w 1982r. Sugeruje to, że a)Jerzy Kongiel nie otrzymał medalu 11.11.1943r. (co wskazuje na służbę poza 1DP); b)Jerzy Kongiel żył jeszcze w 1982r.

Brak informacji o odznaczeniu Orderem Wojny Ojczyźnianej w 1985r. Wskazuje, ze prawdopodobnie umarł wcześniej.

Opracowano w oparciu o materiały CAMO RF.

Dodatkowe zdjęcia:

Kowal Władysław syn Antoniego

Data i miejsce urodzenia: 1915r.

Narodowość: Polak.

Wykształcenie: Brak danych.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

Od 06.1943r. w WP.

Kapral, dowódca drużyny, 1 pluton, kompania rusznic przeciwpancernych, 1 batalion, 3pp.

Udział w bitwie pod Lenino:

Kapral, dowódca drużyny, 1 pluton, kompania rusznic przeciwpancernych, 1 batalion, 3pp.

Z wniosku odznaczeniowego na medal „Za odwagę”:

„Kapral Kowal W. A. uczestniczył w walkach 12-13 października 1943 w rejonie wsi Trigubowo – Lenino[.] W czasie walki umiejętnie kierował ogniem i działaniami swojej drużyny[,] osobistym przykładem męstwa, podnosząc ducha bojowego żołnierzy. Ogniem drużyny odparto dwa kontrataki i zniszczono 2 karabiny maszynowe przeciwnika razem z ich załogami[.]”

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

Brak danych.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Srebrny medal „Zasłużonym na Polu Chwały” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino;

Medal „Za odwagę” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej).

Rany i kontuzje: Brak danych.

Data i miejsce śmierci: Brak danych.

Dodatkowe informacje:

Opracowano w oparciu o materiały CAMO RF.

Kobuś (Kobus) Franciszek syn Aleksandra

Data i miejsce urodzenia: 1919r.

Narodowość: Polak.

Wykształcenie: Brak danych.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

05.1943r. – Zmobilizowany przez Kirowski RWK.

28.05.1943r. – przekazany przez Kujbyszewski Punkt Etapowy dodyspozycji Moskiewskiego Okręgu Wojskowego, skierowany do obozu Diwowo (Sielce nad Oką).

Od 01.06.1943r. W WP.

Szeregowiec, starszy jezdny kompanii moździerzy, 1 batalion, 3pp.

Udział w bitwie pod Lenino:

Szeregowiec, starszy jezdny kompanii moździerzy, 1 batalion, 3pp.

Z wniosku odznaczeniowego na medal „Za odwagę”:

„Szeregowiec Kobuś w czasie bombardowania przez nieprzyjacielskie samoloty taboru kompanii moździerzy 13.10.1943r. w rejonie wsi Trigubowo dał się poznać jako odważny[,] wytrwały i [nieczytelne] żołnierzem[.] Kiedy dowodzący taborem szef kompanii został ranny i większość jezdnych zostało zabitych lub rannych[,] szeregowiec Kobuś przeją dowodzenie taborem i nie bacząc na ogień przeciwnika zdołał uratować całą broń znajdującą się w taborze, przeprowadzić w porządku tabor i zapewnić kompanii amunicję.”

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

Po bitwie dalej służył w 3pp.

Awansowany do stopnia starszego sierżanta.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Polskie:

Krzyż Walecznych;

Srebrny medal „Zasłużonym na Polu Chwały”;

Brązowy medal „Zasłużonym na Polu Chwały” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino.

Rany i kontuzje: Brak danych.

Data i miejsce śmierci: Brak danych.

Dodatkowe informacje:

Opracowano w oparciu o materiały CAMO RF oraz książkę „Trzeci Berliński” M. Kałłaura.

Dodatkowe zdjęcia:

Kiziak Stanisław syn Józefa

Data i miejsce urodzenia: 1918r.

Narodowość: Polak.

Wykształcenie: Brak danych.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

Zmobilizowany do Armii Czerwonej w 1940r. (?)

Szeregowiec, 17ps, 32DS. (?)

Od 15.06.1943r. w WP.

Kanonier, zwiadowca 1. baterii, 1pal.

Udział w bitwie pod Lenino:

Kanonier, zwiadowca 1. baterii, 1pal.

Z wniosku odznaczeniowego na medal „Za odwagę”:

„Kanonier Kiziak Stanisław I. w walkach 12-13 października 1943 roku w rejonie wsi Mojsjejewo, dał się poznać jako śmiały, dobrze znający swoją specjalizację zwiadowca.

Znajdując się przez cały czas walki w pierwszoliniowych szeregach nacierającej piechoty[,] wykrył trzy dobrze zamaskowane punkty ogniowe przeciwnika[,] swoim ogniem uniemożliwiające naszej piechocie przemieszczanie się naprzód. Dzięki jego oznaczeniu celów[,] na czas przekazanych baterii[,] punkty ogniowe zostały zniszczone[,] co dało możliwość przemieszczania się naprzód.”

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

Brak danych.

Po wojnie prawdopodobnie mieszkał na Opolszczyźnie.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Medal „Za odwagę” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej).

Medal „Za długoletnie pożycie małżeńskie” – 2.11.1999r. (?)

Rany i kontuzje: Brak danych.

Data i miejsce śmierci: Brak danych.

Dodatkowe informacje:

Informacja o służbie w Armii czerwonej jest niepotwierdzona – wg materiałów CAMO RF w 1940r. Został powołany do służby w 17ps Stanisław Iosifowicz Kiziak, brakuje jednak danych, by stwierdzić z całą pewnością, ze chodzi o tę samą osobę.

Na Cmentarzu Komunalnym w Radomiu pochowany jest Stanisław Kiziak zmarły 09.04.1995r., z datą urodzenia 1918r. Nie udało się ustalić czy chodzi o tę samą osobę.

Na poniższym dokumencie figuruje jako odznaczony Stanisław Kiziak syn Józefa. Może, choć nie musi, chodzić o tę samą osobę. Tylko na tej podstawie wysuwam teorię dotyczącą zamieszkiwania na Opolszczyźnie:

Click to access M20000088.pdf

Opracowano w oparciu o materiały CAMO RF.

Dodatkowe zdjęcia:

Kac (Katz) Chackel (Chaskiel, Chaskel) syn Józefa

Data i miejsce urodzenia: 1918r., Płońsk.

Narodowość: Żyd.

Wykształcenie: Brak danych.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

Prawdopodobnie mieszkał na na terenach zajętych przez ZSRR w 1939r. Lub uciekł do ZSRR po 1939r.

Zesłany do Kazachstanu.

Zmobilizowany w 1943r. przez GWK miasta Kzył-Orda, Kazachska SRR (prawdopodobnie zgłosił się na ochotnika).

Od 06.1943r. w WP.

Sanitariusz, 2 kompania strzelecka, 1 batalion, 3pp.

Udział w bitwie pod Lenino:

Szeregowiec, sanitariusz, 2 kompania strzelecka, 1 batalion, 3pp.

Z wniosku odznaczeniowego na medal „Za zasługi bojowe” (na jego podstawie nadano ostatecznie medal „Za odwagę”):

„Szeregowiec Kac Ch.Ju. brał udział w walkach 12 i 13.10.43r. w rejonie wsi Tregubowo-Lenino, wyniósł na sobie z pola walki 22 rannych w bezpieczne miejsce celem ewakuacji na tyły.”

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

Po bitwie awansowany do stopnia kaprala i mianowany instruktorem sanitarnym, dalej służył w 3pp.

Poległ 13.09.1944r.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Złoty medal „Zasłużonym na Polu Chwały” – pośmiertnie (?);

Brązowy medal „Zasłużonym na Polu Chwały” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino;

Medal „Za odwagę” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej).

Rany i kontuzje: 13.09.1944r., rana śmiertelna.

Data i miejsce śmierci: 13.09.1944r., Warszawa.

Dodatkowe informacje:

Pierwotnie pochowany na południowym kraju Antonówki koło Rembertowa.

Opracowano w oparciu o materiały CAMO RF.

Dodatkowe zdjęcia:

Kaftan Włodzimierz syn Teodora (Wiktora?)

Data i miejsce urodzenia: 1918r., Wielkopole (obecnie rajon Jaworowski, Obłast Lwowska, Ukraina)

Narodowość: Ukrainiec (?).

Wykształcenie: Brak danych.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

Od 18.06.1943r. W WP.

Szeregowiec, telefonista, 2 batalion (?), 2pp.

Udział w bitwie pod Lenino:

Szeregowiec, telefonista, 2pp.

Z wniosku odznaczeniowego na medal „Za odwagę”:

„Szeregowy Kaftan W.F. w czasie walki 13 października 1943r. otrzymał polecenie od dowódcy plutonu naprawić uszkodzenia na linii łączności: dowódca pułku – dowódca 2 batalionu[.]

Na dobrze rozpoznanym przez przeciwnika terenie i pod silnym ogniem karabinów maszynowych i rusznic Kaftan W.F. przy oczywistym ryzyku dla życia 12 razy wychodził naprawiać linię łączności i szybko naprawiał ją, zapewniając tym samym nieprzerwaną łączność dowódcy pułku z batalionem.”

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

Po bitwie prawdopodobnie został dowódcą drużyny łączności i został awansowany do stopnia kaprala.

Najprawdopodobniej po wojnie powrócił do ZSRR.

19.07.1945r. Zanotowano jego przybycie do 356zsp Armii Czerwonej.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Brązowy medal „Zasłużonym Na Polu Chwały”;

Order Wojny Ojczyźnianej I kl. – 06.04.1985r. – nadanie jubileuszowe;

Medal „Za odwagę” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej).

Order Wojny Ojczyźnianej I kl. – 06.04.1985r. – nadanie jubileuszowe;

Rany i kontuzje: Brak danych.

Data i miejsce śmierci: Brak danych (po 1985r.).

Dodatkowe informacje:

We wniosku odznaczeniowym w rubryce „narodowość” wpisano „Ukrainiec”. Może się to wiązać z wcześniejszymi deklaracjami narodowościowymi. Może także wskazywać na pochodzenie z Kresów Wschodnich i/lub wcześniejszą służbę w Armii Czerwonej. Ponieważ w radzieckich źródłach zapisywany był jako Władimir Fiodorowicz, a w “Drugim Berlińskim” jako Włodzimierz syn Teodora (lub Wiktora), nie sposób jednoznacznie wskazać czy czuł się Polakiem czy Ukraińcem.

Dodatkowe zdjęcia:

Karaś Aleksander syn Włodzimierza

Data i miejsce urodzenia: 20.08.1908r., Karasie, Woj. Wileńskie (Obecnie Białoruś?)

Narodowość: Polak.

Wykształcenie: 1931r. – Szkoła podchorążych artylerii, Włodzimierz Wołyński.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

1939r. – udział w wojnie obronnej jako podoficer artylerii, trafił do niewoli niemieckiej.

Przetrzymywany w obozie jenieckim w Prusach Wschodnich zbiegł na terytorium zajęte przez ZSRR w 1940 lub 1941r.

Deportowany na Syberię.*

Od 01.06.1943r. Ponownie w WP.

Dowódca plutonu dowodzenia, 2. bateria, 1pal.

Udział w bitwie pod Lenino:

Starszy ogniomistrz, dowódca plutonu dowodzenia, 2. bateria, 1pal.

Z wniosku odznaczeniowego na medal „Za odwagę”:

„Starszy ogniomistrz Karaś A. W. w czasie walki 12-13 października w rejonie wsi Moisiejewo pod nieprzerwanym ogniem przeciwnika przygotował pozycję ogniową do strzelania na wprost.

Kierował ogniem baterii. Pod jego dowództwem bateria zniszczyła dwa ręczne karabiny maszynowe i rozproszyła grupę przeciwnika do 20 ludzi.”

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

w 1944r. awansowany do stopnia porucznika.

2.06.1944r. – 25.04.1945r. – porucznik, dowódca baterii sztabowej, 1pal.

W 1pal służył do końca wojny.

Po 09.05.1945r., w stopniu kapitana, był pierwszym zastępcą szefa sztabu 1pal.

Po 1946r. był dowódcą 22pal (dokładna data nieznana, między 1947 a 1957r.)

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Polskie:

Krzyż Grunwaldu (IIIkl?) – dwukrotnie(?)

Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari (?)

Krzyż Walecznych (?)

Radzieckie:

Medal „Za odwagę” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej).

Rany i kontuzje: Brak danych.

Data i miejsce śmierci: 20.10.1988r., Warszawa.

Dodatkowe informacje:

*Według informacji z nagrobka.

Żonaty z Haliną Lewandowską-Karaś (1918-1971), w czasie wojny członkinią AK.

Pochowany na cmentarzu Warszawa-Wesoła.

Opracowano w oparciu o materiały CAMO RF, książki „Początek drogi. Lenino” A. Srogi, Informacji przekazanych przez Panią Małgorzatę Chyży i książkę „1. Berliński Pułk Artylerii Lekkiej” E. Kospath-Pawłowskiego.

W ankietach podawać miał udział w obronie Westerplatte. Brak jednak jakichkolwiek dowodów na jego udział w tych walkach.

Dodatkowe zdjęcia: