Zastępca dowódcy plutonu ds. polityczno-wychowawczych, 2. pluton, 6. kompania, 3pp.
Udział w bitwie pod Lenino:
Kapral, zastępca dowódcy plutonu ds. polityczno-wychowawczych, 2. pluton, 6. kompania, 3pp.
Z wniosku odznaczeniowego na medal „Za zasługi bojowe” (na jego podstawie nadano ostatecznie medal „Za odwagę”):
„W czasie natarcia 12-13 października 1943 w rejonie wsi Trigubowo-Lenino pełnił obowiązki podoficera ds. polityczno-wychowawczych. Przed natarciem obszedł transzeje, sprawdził broń, rozmawiał prawie z każdym żołnierzem, dodając im otuchy do walki. W czasie natarcia na lewej flance nieprzerwanie strzelał niemiecki rkm. Kabat kilkoma seriami z automatu zmusił ten rkm do milczenia, co dało możliwość dalszego ruchu plutonu naprzód. Następnie trafiono na pojedyncze wystrzały niemieckiego snajpera[,] od kul którego zaczęli padać nasi żołnierze. Kabat wykrył jego miejsce i swoim ogniem zmusił go do zamilknięcia. Będąc rannym i upadłszy na ziemię w dalszym ciągu wzywał żołnierzy do dalszego podążania naprzód.”
Służba i praca po bitwie pod Lenino:
Brak danych.
Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):
Medal „Za odwagę” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej).
Rany i kontuzje: Ranny pod Lenino, prawdopodobnie 13.10.1943r..
Data i miejsce śmierci: Brak danych.
Dodatkowe informacje:
W książce „Początek drogi. Lenino” A. Srogi na jednym ze zdjęć przedstawiających rannych w szpitalu w Moskwie wymieniony jest m.in. żołnierz nazwiskiem Kabat. Ponieważ jednak zdjęcie przedstawia żołnierzy 1pp, założyć należy, że chodzi o inną osobę.
„Snajper Zelewski w walce 13 października 1943r. pod wsią Trygubowo otrzymał rozkaz niszczyć niemieckie punkty ogniowe, które nieprzerwanym ogniem utrudniały przemieszczanie się kompanii naprzód[.] zadanie wykonał. Załoga wrogich ckm skłądająca się z 4 żołnierzy i 2 niemieckich snajperów padło od ognia Zelewskiego. Oprócz tego zabił jeszcze 5 niemieckich żołnierzy. Punkty ogniowe przeciwnika umilkły. W czasie ataku jako pierwszy wyskoczył z okopu w kierunku pozycji przeciwnika. Spod ognia przeciwnika Zelewski wyniósł 3 rannych żołnierzy w bezpieczne miejsce.”
Służba i praca po bitwie pod Lenino:
Po bitwie pozostawał w 3pp.
W 1944r. awansowany do stopnia kaprala.
Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):
Krzyż Walecznych;
Srebrny medal „Zasłużonym na Polu Chwały” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino;
Medal „Za odwagę” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino – patrz wyżej.
Rany i kontuzje: Brak danych.
Data i miejsce śmierci: Brak danych.
Dodatkowe informacje:
Opracowano w oparciu o materiały CAMO RF oraz książkę „Trzeci Berliński” M. Kałłaura.
Data i miejsce urodzenia: 10.10.1920r., Drohobycz.
Narodowość: Polka.
Wykształcenie: Brak danych.
Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:
Prawdopodobnie deportowana z rodziną w głąb ZSRR w 1940r.
1940r. – 1942r. – robotnica, Kołchoz “Nowyj Put’”, Sosna (może chodzić o miejscowość w Kazachstanie w Obłasti Kostanajskiej);
1942r. – 1943r. kierownik działu, Rajpotrebsojuz (rejonowa spółdzielnia spożywców), Burowoje (nazwa miejscowości wzięta z katalogu IPN, prawdopodobnie zniekształcona przy przepisywaniu);
Od 15.07.1943r. w WP
Szef kompanii, Samodzielny batalion kobiecy, 1DP
Udział w bitwie pod Lenino:
Starzy strzelec, szef kompanii, Samodzielny batalion kobiecy, 1DP.
Z wniosku odznaczeniowego na medal „Za zasługi bojowe” (na jego podstawie nadano ostatecznie medal „Za odwagę”):
„13 października 1943r. około 17:00 starszy strzelec Diuk Jadwiga została wysłana celem nawiązania łączności do 2. batalionu 2pp w rejonie Połzuch.
Znalazłszy się razem z batalionem pod nasilonym bombardowaniem z powietrza [ze strony] do 40 bombowców przeciwnika bezpośrednio na wschód od Połzuch i widząc dużą liczbę rannych, st. strzelec Diuk, nie szczędząc życia, pod trwającym bombardowaniem, ogniem artylerii i moździerzy przeciwnika, osobiście opatrzyła i wyniosła z pola bitwy 17 (siedemnastu) ludzi rannych żołnierzy i podoficerów 2 batalionu 2pp.
Nie mając przy sobie żadnych środków opatrunkowych wykorzystała do opatrywania swoją bieliznę i koszule samych rannych, drąc je na pasy.
Dopiero gdy zrobiła wszystko co możliwe dla uratowania życia wyniesionych przez nią rannych, powróciła do kompanii fizylierek, która znajdowała się w bezpośredniej rezerwie dowódcy przy punkcie dowodzenia Dywizji.”
Służba i praca po bitwie pod Lenino:
Po bitwie – szef kancelarii sztabu 1DP.
Następnie w sztabie 3DP.
Służbę wojskową zakończyła w 1946r. w stopniu starszego sierżanta.
Od 1947r. – pracownik umysłowy, Związek Rewizyjny Spółdzielni RP, Lublin.
Od 1948r. – dyrektor biura w CRS “Samopomoc Chłopska”, Warszawa.
1952r. – 1970r. kierownik działu kadr i członek zarządu w ZSS “Społem” w Warszawie.
Od 1970r. – wiceprezes zarządu w ZSS “Społem” w Warszawie.
Od 1972r. – prezes Zarządu ZSS “Społem” w Warszawie (do 1975r.).
1975r. – 1981r. – wiceminister rynku wewnętrznego i usług.
1976r. – 1985r. – posłanka na Sejm PRL.
W okresie późniejszym m.in. prezes Polsko-Polonijnej Izby Przemysłowo-Handlowej „Interpolcom” oraz członek rady nadzorczej Expolco Holding SA.
Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):
Polskie:
Order Sztandaru Pracy I klasy;
Order Sztandaru Pracy II klasy;
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski;
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari;
Złoty Krzyż Zasługi;
Srebrny Krzyż Zasługi – 08.07.1954r. – za zasługi w pracy zawodowej w dziedzinie handlu wewnętrznego;
Srebrny medal „Zasłużonym na Polu Chwały” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino;
Brązowy medal „Zasłużonym na Polu Chwały”;
Medal 10-lecia Polski Ludowej – 1955r.;
Medal 30-lecia Polski Ludowej – 1974r.;
Medal 40-lecia Polski Ludowej – 1984r.;
Medal „Za Warszawę 1939–1945”
Medal „Za Odrę, Nysę, Bałtyk”;
Medal „Za udział w walkach o Berlin”;
Krzyż Bitwy pod Lenino;
Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” – 1976r.;
Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” – 1970r.;
Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” – 1967r.;
Odznaka pamiątkowa 1DP;
Odznaka Grunwaldzka;
Medal „Zasłużony Działacz Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej” – 1989r.;
Złota odznaka honorowa „Za Zasługi dla Warszawy” – 1965r.;
Złota odznaka „Za pracę społeczną dla miasta Krakowa” – 1965r.;
Odznaka honorowa „Za zasługi w rozwoju województwa koszalińskiego” – 1969r.;
Honorowa Odznaka Miasta Łodzi – 1978r.;
Radzieckie:
Medal „Za Odwagę” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej);
Medal „Za wyzwolenie Warszawy”;
Medal „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej”;
Medal „Trzydzieści lat zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” – 1975r.;
Medal „Czterdzieści lat zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” – 1985r.;
Rany i kontuzje: Brak danych.
Data i miejsce śmierci: 10.08.2008r., Warszawa.
Dodatkowe informacje:
Po wojnie wyszła za mąż za Leona Łokkaja, oficera MW.
Członek PZPR w latach 1975-1981.
Członek ZBoWiD.
Członek TPPR.
Wiceprezes ZG ZBoWiD w latach 1974-1985.
Wiceprzewodnicząca ZG TPPR 1974-1983.
Od 1983r. W KR TPPR.
Pochowana na Powązkach Wojskowych.
Opracowano w oparciu o materiały CAMO RF, książki „Początek Drogi. Lenino” A. Srogi i „Szłyśmy znad Oki” I. Drzewieckiej oraz źródła internetowe:
Niedawno na jednej z fejsbukowych grup natknąłem się na prezentację dokumentów po byłym partyzancie PAL kapitanie Leonie Kondrackim. Jako że w moim posiadaniu znajduje się kilka pamiątek po tej osobie, skontaktowałem się z właścicielem. Pan Fabian Dąbrowski nie tylko zgodził się na „wymianę skanów” ale jeszcze podzielił się na potrzeby tego artykułu dokładnymi skanami oficerskiej książeczki uposażenia oficera. Dokument ten jest o tyle ciekawy, że wystawiony został jeszcze w czasie wojny.
Od dawna byłem przekonany, że książeczki uposażenia – w jakiejś formie – funkcjonowały w jednostkach WP na Wschodzie. O ile na początku, gdy kwestie finansów i zaopatrzenia podlegały dowództwu radzieckiemu, takim dokumentem prawdopodobnie była radziecka „razciotnaja kniżka” (zaznaczam jednak, że to tylko przypuszczenie – nie widziałem takowej wystawionej dla oficera WP), o tyle w okresie późniejszym opracowanie osobnego wzoru wydawało się logiczne. Do tej pory wszystkie „wczesne” dokumenty tego rodzaju na jakie trafiałem, pochodziły najwcześniej z roku 1946. Dokument w zbiorach pana Fabiana wystawiony został 1.04.1945r. Adnotacje o wypłatach uposażenia zawierają rubryki odnoszące się także do stycznia, lutego i marca tego roku, co wskazuje, że planowo książeczka miała być używana od stycznia 1945r. Tym ciekawszy jest fakt, ze odcinki kontrolne zaczynają się od marca 1945r. (o ile nie brak tam strony). Może to sugerować, że dokumenty te powstały w lutym lub marcu 1945r. co z kolei może wskazywać na drukarnię WP w Toruniu jako źródło książecki. Na tę chwilę jednak jest to tylko teoria, gdyż w prezentowanym egzemplarzu brak okładki i pierwszej/ostatniej strony, nie sposób więc stwierdzić czy znalazła się tam informacja o drukarni lub dacie zamówienia.
Konkretny egzemplarz wydany został w kwietniu, ponieważ właściciel powrócił do służby wojskowej 27.03.1945r. W związku z tym założenie, ze dokumenty te zaczęto wydawać dopiero w kwietniu byłoby błędne. Jako że jednostką wydającą był samodzielny batalion rezerwy oficerskiej Wojska Polskiego, to jest jednostka będąca na tyłach, możemy domniemywać, że oficerowie akurat tej jednostki otrzymywali książeczki bardzo wcześnie – bez względu na to, czy druk miał miejsce w styczniu czy w lutym 1945r.
Pewną podpowiedź co do miejsca powstania książeczki mogłaby nam dać dość nietypowa czcionka użyta w części rubryk (np. w IV i V) – nie spotkałem się z taką na dokumentach polskich wydanych w ZSRR, nie umiem jednak powiedzieć czy to czcionka używana przed wojną w Polsce. Gdyby tak było, dowodziłoby to powstania dokumentu w drukarni na ziemiach polskich.
Brak okładki powoduje także, że zagadką pozostaje faktyczna nazwa dokumentu – nazywam ją książeczką uposażenia wyłącznie dla ułatwienia – taką nazwę nosiły analogiczne dokumenty wydawane w pierwszych powojennych latach. Możemy natomiast przypuszczać, że w rzeczywistości nazywano ten dokument na wzór radziecki „książeczką rozrachunkową” – taki wniosek można wysnuć na podstawie pierwszej rubryki – „nazwa formacji wydającej książeczkę rozrachunkową”.
Układ książeczki zdradza pewne podobieństwa do analogicznych dokumentów radzieckich, ale nie sposób uznać go za dokładną kopię – dokument został prawdopodobnie zaprojektowany „od zera”.
W dokumencie nie ma zbyt wielu wpisów, toteż nie sposób wyciągnąć z niego wniosków na temat praktyki użytkowania takich książeczek uposażenia w 1945r., niewątpliwie natomiast egzemplarz ten pozwala na poszerzenie wiedzy w kwestii dokumentów osobistych stosowanych w Odrodzonym Wojsku Polskim.
Data i miejsce urodzenia: 1901r., Ołpiny, pow. Jasło
Narodowość: Polak.
Wykształcenie: Szkoła handlowa przed 1939r.
Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:
Przed 1939r. pracował jako specjalista prawa handlowego.
Po 09/1939r. przedostał się na teren ZSRR, pracował w okolicach Charkowa.
Od 15.06.1943r. w WP.
Kapral, zastępca dowódcy ds. polityczno wychowawczych, 1 pluton, kompania rusznic przeciwpancernych, 2. batalion, 3pp.
Udział w bitwie pod Lenino:
Kapral, zastępca dowódcy ds. polityczno wychowawczych, 1 pluton, kompania rusznic przeciwpancernych, 2. batalion, 3pp.
Z wniosku odznaczeniowego na medal „Za zasługi bojowe” (na jego podstawie przyznano ostatecznie medal „Za odwagę”):
„13 października 1943r. w rejonie wsi Trigubowo-Lenino w czasie walki zabity został dowódca 1. plutonu chorąży [Ryszard] Sawicki, kapral Dobromil dostał rozkaz przejęcia dowodzenia plutonem. Otrzymane zadanie zajęcia lewej flanki przy 1. kompanii strzeleckiej, dokładnie wypełnił. Osobiście dowodził plutonem i w czasie nalotów wrogiego lotnictwa na okopy prowadził stały ogień z rusznic przeciwpancernych i karabinów. Rannego kaprala [Stanisława?] Chomontowskiego wyniósł z silnie ostrzeliwanych okopów w bezpieczne miejsce.”
Służba i praca po bitwie pod Lenino:
25.10.1943 r. – 13.09.1944 r. – podporucznik, zastępca dowódcy kompanii rppanc ds. polityczno-wychowawczych, 2 batalion, 3pp.
Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):
Order Virtuti Militari Vkl.
Medal „Za odwagę” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej).
Rany i kontuzje: 13.09.1944r. (rana śmiertelna)
Data i miejsce śmierci: 13.09.1944r., na Pradze (od kuli snajpera niemieckiego).
Dodatkowe informacje:
Tego samego dnia na Pradze poległ Józef Dobromil syn Ignacego. Pomimo zbieżności daty śmierci i jednostki, w której służył, wygląda, że była to inna osoba. W materiałach CAMO figuruje Iwan Dobromil pod datą 23.09.1944r. – prawdopodobnie jest to błąd zapisu w spisie poległych.
Niektóre źródła podają datę śmierci chór. Józefa Dobromila jako 14.09.1944r. (taka też widnieje na cmentarzu na Powązkach), a jego datę urodzenia jako 1901r., co pokrywa się z datą urodzenia Jana Dobromila. Miejscem urodzenia Józefa miał jednak być Olkusz. Wiele wskazuje, że mimo zbieżności niektórych danych, były to dwie różne osoby, niespokrewnione ze sobą.
Opracowano w oparciu o materiały CAMO RF i książkę „Trzeci Berliński” M. Kałłaura oraz informacje przekazane na pana Marka Sobiecha na podstawie danych CAW.
Od 12.06.1943r. W WP. Zmobilizowany przez Kirowobadzki RWK Azerbejdżańskiej SRR.
Starszy strzelec, zwiadowca samodzielnej kompanii zwiadu, 1DP.
Udział w bitwie pod Lenino:
Starszy strzelec, zwiadowca samodzielnej kompanii zwiadu, 1DP.
Z wniosku odznaczeniowego na medal „Za odwagę”:
„St. strzelec Grochowski Ja. M. w czasie walk pod Lenino 12 października b.r. działał w składzie oddziału kaprala Czerepaka, oddanego do dyspozuycji dowódcy grupy naszych wojsk, pułkownikowi Kiniewiczowi [tak w oryginale].
Wykonując rozkazy dowódcy, Grochowski kilkukrotnie chodził z meldunkami na punkt dowodzenia i punkt obserwacyjny, prowadził grupy zwiadowców na pierwszą linie, przekazywał rozkazy.
Podczas wykonywania tych zadań bojowych, nie bacząc na nieprzerwany ogień nieprzyjaciela, st. strzelec Grochowski okazał odwagę i smykałkę do pracy zwiadowczej.”
Służba i praca po bitwie pod Lenino:
W 1944r. awansowany do stopnia plutonowego.
W 1944r. zajmował stanowisko zastępcy dowódcy kompanii ds. polityczno-wychowawczych w samodzielnej kompanii zwiadu 1DP.
Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):
Medal „Za odwagę” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej).
Rany i kontuzje: Brak danych.
Data i miejsce śmierci: 27.10.1944r. Pod Jabłonną (?)
Dodatkowe informacje:
W chwili śmierci jego najbliższą rodziną był ojciec zamieszkały we Lwowie.
Horwatis (Gorwatis, Chorwatis, Horwatic) Józef syn Jakuba
Data i miejsce urodzenia: 1918r.
Narodowość: Polak.
Wykształcenie: Brak danych.
Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:
Od 06.1943r. W WP.
Plutonowy, dowódca działa, bateria moździerzy 120mm, 1pp.
Udział w bitwie pod Lenino:
Plutonowy, dowódca działa, bateria bateria moździerzy 120mm, 1pp.
Z wniosku odznaczeniowego na medal „Za odwagę”:
„W czasie działań bojowych aktywnie prowadził ogień ze swojego moździerza.
W krytycznym momencie, kiedy część załogi została wyeliminowana z walki sam zastąpił nieobecnego ładowniczego i dzięki jego energii intensywny ogień nie osłabł przez cały czas walki.
W czasie nasilonych nalotów nieprzyjacielskich samolotów na baterię zdołał osiągnąć nieprzerwane prowadzenie ognia ze swojego moździerza.”
Służba i praca po bitwie pod Lenino:
Między 01 a 04.1945r. Awansowany do stopnia starszego sierżanta.
W pułku służył do końca wojny.
Brał udział w walkach o Warszawę, na Pomorzu, przy forsowaniu Odry i w Berlinie.
Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):
Polskie:
Krzyż Walecznych;
Srebrny medal „Zasłużonym na Polu Chwały”.
Radzieckie:
Medal „Za odwagę” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej).
Rany i kontuzje: Brak danych.
Data i miejsce śmierci: Brak danych.
Dodatkowe informacje:
Nazwisko w różnych dokumentach widnieje jako Gorwatis, Horwatis, Chorwatis, Chorwats, Horwatic a nawet Gorbatko.
Opracowano w oparciu o materiały CAMO RF, książkę „Pierwszy Praski” A. Krajewskiego oraz skany dokumentów ze strony:
Z wniosku odznaczeniowego na medal „Za zasługi bojowe” (na jego podstawie nadano ostatecznie medal „Za odwagę”):
„Szeregowiec Gleicher wykonując obowiązki sanitariusza kompanii w walkach 12-13 października 1943r. na północny wschód od Lenino nie tylko wspaniale wykonał zadanie [w] swojej kompanii, ale także udzielał pomocy pod ogniem przeciwnika rannym zołnierzom innych kompanii: karabinów maszynowych, moździerzy, rusznic przeciwpancernych. W ogólnej złożoności udzielił pomocy ponad 80 żołnierzom, spośród których 18 wyniósł spod ostrzału i umieścił w bezpiecznym miejscu, skąd zostali ewakuowani na tyły.”
Służba i praca po bitwie pod Lenino:
Prawdopodobnie w 1944r. awansowany do stopnia sierżanta.
Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):
Brązowy medal „Zasłużonym na Polu Chwały” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino;
Medal „Za odwagę” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino.
Rany i kontuzje: Brak danych.
Data i miejsce śmierci: Brak danych.
Dodatkowe informacje:
Opracowano w oparciu o materiały CAMO RF.
Dodatkowe zdjęcia:
Dokumenty dotyczące przekazania szeregowca Gleichera do dyspozycji ambasady polskiej (CAMO RF)
„W walkach o miasteczko Lenino 12-13 października 43r. Okazał śmiałość i odwagę w natarciu. Ogniem z automatu wyeliminował z walki kilku nieprzyjacielskich żołnierzy.”
Służba i praca po bitwie pod Lenino:
Brak danych.
Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):
Medal „Za odwagę” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej).
Rany i kontuzje: Brak danych.
Data i miejsce śmierci: Brak danych.
Dodatkowe informacje:
Opracowano w oparciu o materiały CAMO RF i książkę „Pierwszy Praski” A. Krajewskiego.
W Trzebiatowie pochowana jest osoba o tych samych personaliach (imię, nazwisko, rok urodzenia). Niestety, nie ma wystarczających danych by stwierdzić czy to ta sama osoba – nazwisko jest dosyć popularne w całej Polsce.
Kapral, dowódca drużyny, samodzielny batalion inżynieryjno-saperski, 1DP.
Udział w bitwie pod Lenino:
Kapral, dowódca drużyny, samodzielny batalion inżynieryjno-saperski, 1DP.
Z wniosku odznaczeniowego na medal „Za zasługi bojowe” (na jego podstawie przyznano ostatecznie medal „Za odwagę”):
„Dowódca drużyny, kapral German S. E. [to] uczestnik grupy przeprowadzającej czołgi do ataku. W czasie wykonywania zadania bojowego trzech żołnierzy jego drużyny zostało rannych od ognia artylerii przeciwnika. Wkrótce potem kapral German S.E. otrzymał także ranę od odłamku. Nie zważając na to pozostał na posterunku bojowym do momentu gdy zakończył się bojowe operacje czołgów.”
Służba i praca po bitwie pod Lenino:
Prawdopodobnie jeszcze w 1943r. otrzymał awans do stopnia chorążego, następnie do stopnia podporucznika.
Prawdopodobnie do końca wojny służył w batalionie.
Przed 02.1946r. powrócił do ZSRR.
Po powrocie do ZSRR prawdopodobnie służył w 830 samodzielnym batalionie saperów Azjatyckiego Okręgu Wojskowego.
06.04.1946r. – zwolniony do rezerwy w stopniu lejtnanta/podporucznika.
07.1954r. – wpisany na listę uczestników obrony Leningradu.
Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):
Polskie:
Krzyż Walecznych;
Srebrny medal „Zasłużonym na Polu Chwały”;
Krzyż Bitwy pod Lenino – 06.09.1989r.
Medal Zwycięstwa i Wolności;
Medal „Za Odrę, Nysę, Bałtyk”;
Medal „Za Warszawę”;
Medal „Za udział w walkach o Berlin”;
Odznaka Grunwaldzka.
Radzieckie:
Order Wojny Ojczyźnianej II klasy – 06.04.1985r. – nadanie jubileuszowe;
Medal „Za odwagę” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej);
Medal „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej”;
Medal „Za wyzwolenie Warszawy”;
Medal „Za zdobycie Berlina”.
Rany i kontuzje:
12.10.1943r. – ranny pod Lenino.
Data i miejsce śmierci: Po 09.1989r.
Dodatkowe informacje:
*Data 01.1943r. Widnieje jako data rozpoczęcia służby w WP na wniosku odznaczeniowym. Najprawdopodobniej jest ona błędna, natomiast we wniosku nie zmieniono w rubryce „Armii Czerwonej” na „Armię Polską”, co mogłoby sugerować, że jest to data rozpoczęcia służby w Armii czerwonej. Kłuci się to jednak z dokumentami wskazującymi na jego służbę w czasie oblężenia Leningradu oraz rokiem 1941 z jednego z arkuszy ewidencyjnych.
GRH Osiemnasty Kołobrzeski 