Kaniewski (Kaniowski) Marian syn Karola

Data i miejsce urodzenia: 06.04.1913r., wieś Pieńkowka, Obłast Winnica, Cesarstwo Rosyjskie (obecnie Pieńkiwka, Rajon Szarhorodzki, Obłast Winnicka, Ukraina).

Narodowość: Polak.

Wykształcenie: Brak Danych.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

05.1936r. – 1937r. W Armii Czerwonej.

Oficer służby chemicznej.

Prawdopodobnie przeszedł przeszkolenie oficerskie w związku ze studiami kierunkowymi.

25.08.1941r. – zmobilizowany powtórnie przez Bijski GWK w Kraju Ałtajskim.

Od 1.03.1942r. Kapitan, 1270 ps 385 DS.

Od 24.06.1943r. W WP.

Kapitan, szef służby chemicznej, 2pp.

Udział w bitwie pod Lenino:

Kapitan, szef służby chemicznej, 2pp.

Z wniosku odznaczeniowego na Order Czerwonej Gwiazdy:

„Brał udział w walkach 12 i 13 października 1943r. pod wsią Połzuchy.

Jako szef służby chemicznej pułku powinien był znajdować się na punkcie dowodzenia. Wierny służbie oficera, z własnej inicjatywy poszedł do natarcia razem z I batalionem.

Przejął dowodzenie nad kompanią, której dowódca został wyeliminowany z walki. Śmiało i zdecydowanie prowadził ją naprzód dając przykłady śmiałości i odwagi pod obstrzałem i bombardowaniami z powietrza.

W czasie walki w transzejach zastrzelił kilku żołnierzy przeciwnika a następnie dowodził odparciem 4 kontrataków nieprzyjaciela.”

Alojzy Sroga podaje, że kpt. Kaniewski poszedł do 1 batalionu na rozkaz płk. Czerwińskiego, bez dyskusji ale też bez entuzjazmu, następnie nie przejął dowodzenia od chór. Franciszka Mroza, odbierając jedynie meldunki i obserwując działania.

Według streszczonej przez Mariana Nowińskiego relacji Józefa Dyryndy, gdy saperzy natknęli się na niemców i wymieszali się z niedobitkami piechoty, dowodzenie nad zbieraniną przejął kapitan służby chemicznej, który miał „około 30 lat, ale jest już siwy”. Opis ten idealnie pasuje do kpt. Koniewskiego, który miał równo 30 lat, był siwy i był kapitanem służby chemicznej. Nie jest znany przypadek innego kapitana służby chemicznej, który w tym czasie dowodziłby grupą żołnierzy 2pp. Fakt, ze dwa niezależne źródła zdają się wskazywać, że oficer ten przeją jednak dowodzenie nad grupą żołnierzy 2pp sugeruje, że A. Sroga nie przedstawił w pełni działań Kaniewskiego w tym czasie.

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

Na stanowisku Szefa Służby chemicznej 2pp pozostawał do 15.10.1943r.

15.10.1943r. – 16.02.1944r. – Kwatermistrz pułku (pełnił także obowiązki zastępcy dowódcy ds. zabezpieczenia materiałowego).

Po 02.1944r. do końca wojny – Zastępca szefa służby chemicznej 1AWP.

Przed 03.1945r. Awans do stopnia majora.

Prawdopodobnie pozostawał w WP do początków 1946r., następnie powrócił do ZSRR.

Służba w Syberyjskim Okręgu Wojskowym.

24.06.1946r. Zwolniony do rezerwy w stopniu podpułkownika.

Prawdopodobnie mieszkał w Bijsku.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Polskie:

Krzyż Walecznych – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino;

Srebrny Krzyż Zasługi (?);

Radzieckie:

Order Wojny Ojczyźnianej I kl. – 07.08.1945r. – Za umiejętnie zorganizowanie zadymiania podczas forsowania przez 1AWP Odry.

Order Wojny Ojczyźnianej II kl. – 04.05.1945r. – Za organizowanie zadymienia rejonu przeprawy pod Warszawą, działania na Pomorzu oraz działania jako przedstawiciel szefostwa Służby Chemicznej 1AWP w 2 batalionie miotaczy ognia.

Order Wojny Ojczyźnianej II kl. – 06.04.1985r. – nadanie jubileuszowe.

Order Czerwonej Gwiazdy – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej).

Medal „Za obronę Moskwy”.

Rany i kontuzje:

Kontuzjowany w 1942r. W rejonie st. ?

Kontuzjowany w 1943r. w rejonie Lenino (?).

Data i miejsce śmierci: Po 1985r.?

Dodatkowe informacje:

Według wniosku na Order Wojny Ojczyźnianej II kl. był „wyjątkowo kulturalnym, odważnym oficerem”, a także „Entuzjastą powierzonemu jemu odcinka [pracy] – zwiadu.” Wnoisek określa go także jako zdyscyplinowanego.

W źródłach nazwisko występuje jako Kaniewski, Kaniowski, Kancowski, Koniewski i Koniowski.

Opracowano w oparciu o materiały CAMO RF, “Początek Drogi. Lenino” A. Srogi oraz “Drugi Berliński” A.Krajewskiego.

Dodatkowe zdjęcia:

Kowalczyk Stefan syn Mateusza (Macieja?)

Data i miejsce urodzenia: 1920r. (1916r.? Jugosławia?)

Narodowość: Polak.

Wykształcenie: Brak danych.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

Od 1.06.1943r. w WP.

Plutonowy, dowódca 3 plutonu 2 kompanii fizylierów 1pp.

Udział w bitwie pod Lenino:

Plutonowy, dowódca 3 plutonu 2 kompanii fizylierów 1pp.

Z wniosku odznaczeniowego na Medal „za odwagę” (na jego podstawie nadano ostatecznie Order Czerwonej Gwiazdy):

„Na czele swojego plutonu atakował i okrążył grupę niemieckich fizylierów i w rezultacie walki zastrzelono około 20 nieprzyjacielskich żołnierzy.”

Według A. Srogi został ciężko ranny nad Miereją, wniosek odznaczeniowy nie wspomina o zranieniu.

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

Prawdopodobnie 20.05.1944r. Wyszedł ze szpitala (szpital ewakuacyjny 4629), gdzie przebywał na leczeniu po zranieniu pod Lenino i powrócił do jednostki.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Order Czerwonej Gwiazdy – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej).

Rany i kontuzje: Ciężko ranny nad Miereją 12.10.1943r. (?)

Data i miejsce śmierci: Brak danych.

Dodatkowe informacje:

Według A. Srogi miał stopień sierżanta, prawdopodobnie jednak jest to błąd.

Według „Pierwszego Praskiego” miał się wyróżnić pod Lenino jako dowódca drużyny.

Wniosek odznaczeniowy nie podaje informacji o zranieniu, jednak zmiana odznaczenia na wyższe może wskazywać, że faktycznie był ciężko ranny.

Na liście odznaczonych żołnierzy 1pp figuruje jako plutonowy.

Według danych CAMO 20.05.1944r. Szpital ewakuacyjny 4629 opuścił „dowódca plutonu z 1 dywizji” Stiepan Matwiejewicz Kowalczyk, urodzony w 1916r. W Zenickiej Obłasti w Jugosławii. Jakkolwiek nie ma pewności, że to ten sam żołnierz (przy niezgodności daty urodzenia), zgodność imienia, stanowiska i jednostki pozwala przypuszczać, ze chodzi o tę samą osobę.

Wniosek odznaczeniowy podaje, że stałego adresu zamieszkania nie posiadał.

Opracowano na podstawie materiałów CAMO RF, Książki „Pierwszy Praski” Andrzeja Krajewskiego i „Początek Drogi. Lenino” Alojzego Srogi.

Dodatkowe zdjęcia:

Kamiński Juliusz (Julij) syn Antoniego

Data i miejsce urodzenia: 22.03.1915r., wieś Polany koło Sławuty, Cesarstwo Rosyjskie (prawdopodobnie obecna wieś Polany w Rajonie Tarnopolskim, Ukraina).

Narodowość: Polak

Wykształcenie: Brak danych.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

30.10.1934r. – powołany do służby w Armii Czerwonej przez Dzierżyński RWK Obłasti Żytomierskiej.

Służba w 387pułku artylerii armat

Służba w 387pah RGK na Froncie Zachodnim w 1941r.

Od 10.06.1943r. W WP.

Kapitan, zastępca szefa sztabu artylerii 1DP.

Udział w bitwie pod Lenino:

Kapitan, zastępca szefa sztabu artylerii 1DP.

Z wniosku odznaczeniowego n Order Czerwonej Gwiazdy:

„Kapitanowi Kamińskiemu, jako zastępcy szefa sztabu artylerii dywizji w okresie walk 1PDP powierzono najbardziej odpowiedzialne zadanie. W okresie przygotowania walk w warunkach skróconego przygotowania artyleryjskiego natarcia zdołał w najbardziej ograniczonym czasie uzyskać pełne meldunki o składzie bojowym i liczebnym wspierających jednostek artylerii, systematyzował je na czas, co umożliwiło podczas planowania natarcia artyleryjskiego posiadanie pełnych danych o efektywności ognia każdej grupy i podgrupy. W okresie przygotowania ataku energicznie dostarczył do tych grup i podgrup całą dokumentację operacyjną, zapewniając podległym sztabom maksymalny czas na opracowania.

W toku waki kapitan Kamiński bez przeszkód odbierał od jednostek dokładne dane o przebiegu walki co umożliwiało prawidłowe informowanie sztaby wyższego rzędu i sąsiednie, a także zaopatrywać jednostki w amunicję. W walce pod m. Lenino 12 i 13.10.1943r. Kapitan Kamiński dał się poznać jako energiczny, pełen inicjatywy oficer sztabowy.”

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

Między 11.11.1943r. a 9.1944r. – awans do stopnia majora.

22.11.1943r. – 16.10.1944r. – Szef sztabu 1pal

Prawdopodobnie powrócił do ZSRR po 02.1946r.

Pomiędzy 06.1945 a 11.1950r. Awans do stopnia pułkownika

Służba w Armii Radzieckiej minimum do 12.1956r.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Polskie:

Order Krzyża Grunwaldu III (?) kl.

Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski;

Krzyż Walecznych;

Złoty (?) Krzyż Zasługi (prawdopodobnie z rozkazu nr 54);

Srebrny (?) Medal „Zasłużonym na Polu Chwały”;

Srebrny Krzyż Zasługi;

Medal „Za odrę, Nysę, Bałtyk”.

Radzieckie:

Order Czerwonego Sztandaru – 30.12.1956r. – za wysługę lat (20);

Order Wojny Ojczyźnianej II klasy – rozkazem 619/N z 8.06.1945r. – Za umiejętne planowanie walk i współdziałanie z piechotą przy natarciu na Pragę;

Order Czerwonej Gwiazdy – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej);

Order Czerwonej Gwiazdy – 15.11.1950r. – za wysługę lat (15);

Medal „Za zasługi bojowe”- 03.04.194r. – za wysługę lat (10);

Medal „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej”;

Medal „Za Wyzwolenie Warszawy”;

Rany i kontuzje: Ranny dwukrotnie (rana ciężka i lekka) 24.07.1941r. W czasie służby w 387 pah.

Data i miejsce śmierci: Brak danych, prawdopodobnie między 1956 a 1985r.

Dodatkowe informacje:

W spisie odznaczonych medalem „Za zasługi bojowe” z 03.04.1944r. Figuruje jako pułkownik. Jednocześnie zarówno złożony we wrześniu 1944r. wniosek jak i rozkaz odznaczeniowy z czerwca 1945r. dotyczące Orderu Wojny Ojczyźnianej II kl. podają stopień majora.

W książce „Początek Drogii. Lenino” występuje jako Julian Kamiński. Jest to jednak przypuszczalnie błąd – w obsadzie stanowisk 1pal figuruje jako Juliusz, zaś w radzieckich dokumentach figuruje jako Julij (Juliusz) a nie „Ulian” (Julian).

Według A. Srogi posiadał solidne wykształcenie wojskowe. Szczegółów brak.

Opracowano na podstawie materiałów CAMO RF oraz książek „1 Berliński Pułk Artylerii Lekkiej” A. Kospath-Pawłowskiego i „Początek drogi. Lenino” A. Srogi.

Dodatkowe zdjęcia: