Mienżyński Wiktor syn Wasilija (Bazylego)

Data i miejsce urodzenia: 25.12.1903r., wieś Puński koło Witebska, Cesarstwo Rosyjskie (?)

Narodowość: Polak (Białorusin)

Wykształcenie: Brak danych.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

Od 01.11.1925r. Służba w Armii Czerwonej; powołany przez Witebski RWK.

Służba w 133 Samodzielnej Dywizji Strzeleckiej.

1942r. – Major, naczelnik zaopatrzenia artyleryjskiego, 18 GDS (sformowana ze 133 SDS).

Od 25.05.1943r. Delegacja do WP.

Podpułkownik Gwardii, naczelnik wydziału zaopatrzenia artyleryjskiego 1DP.

Udział w bitwie pod Lenino:

Podpułkownik Gwardii, naczelnik wydziału zaopatrzenia artyleryjskiego 1DP.

Z wniosku odznaczeniowego na Order Wojny Ojczyźnianej II klasy:

„Podpułkownik gwardii MIENŻYŃSKI [to] doświadczony i znający swoją specjalność oficer. W okresie formowania dywizji włożył dużo sił i energii celem zapewnienia na a czas i jakościowo dobrego uzbrojenia dywizji. Owocna praca w okresie formowania dywizji i praca w okresie przygotowawczym do walk, a także w okresie samych walk zapewniła nieprzerwane zaopatrzenie jednostek dywizji w amunicję i materiały [tu w znaczeniu: uzbrojenie]. Cała część materialna [uzbrojenia] artylerii i broni strzeleckiej została przed walką osobiście sprawdzona przez podpułkownika gwardii Mienżyńskiego i w okresie walk od 11.10.43r. do 13.10.43r. pod m. Lenino pracowała bez zarzutu.

W czasie walk nie było ani jednego przypadku wyeliminowania uzbrojenia z przyczyn technicznych.”

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

Awans do stopnia pułkownika po 11.1943r.

Po 03.1944r. – Naczelnik Wydziału Zaopatrzenia Artyleryjskiego 1AWP. (co najmniej do końca marca 1945r.)

Po wojnie w Krakowskim Okręgu Wojskowym

Prawdopodobnie zakończył służbę w WP przed 02.1946r.

Powrócił do ZSRR.

29.07.1955r. – Zakończenie służby w Armii Radzieckiej.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Polskie:

Order Krzyża Grunwald III klasy;

Medal „Za Warszawę”.

Radzieckie:

Order Lenina – 15.11.1950r. – za wysługę lat (25);

Order Czerwonego Sztandaru – 06.11.1945r. – za wysługę lat (20);

Order Wojny Ojczyźnianej I klasy – rozkaz nr 514/n z 28.03.1945r. – za organizację przerzutu amunicji na przyczółku za Wisłą i zabezpieczenia wojsk do wyjścia na rubież Jastrowie-Złotów-Szwecja i zapewnienie, wobec braku benzyny, transportu amunicji koleją;

Order Wojny Ojczyźnianej II klasy – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino i przy organizacji 1DP (patrz wyżej);

Order Czerwonej Gwiazdy – rozkaz numer 887 z 11.08.1942r.– za wzorowe organizowanie transportu i zaopatrzenia w uzbrojenie dywizji;

Order Czerwonej Gwiazdy – 03.11.1944r. – za wysługę lat (15);

Medal „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej:;

Medal „Za wyzwolenie Warszawy”;

Medal „Za zdobycie Berlina”;

Odznaka Gwardyjska – przed 11.1943r.

Rany i kontuzje: Brak.

Data i miejsce śmierci: 06.02.1985r.

Dodatkowe informacje:

W materiałach CA MO RF – wytworzonych zarówno przez Armię Czerwoną jak i przez WP – występują rozbieżności co do narodowości.

Członek WKP(b)

Prawdopodobnie nie był w żaden sposób spokrewniony w Wiaczesławem Mienżyńskim.

Oopracowano w oparciu o maeriały CA MO RF

Dodatkowe zdjęcia:

Kubsz Wilhelm Franciszek syn Karola

Data i miejsce urodzenia: 29.03.1911r., Gliwice

Narodowość: Polak

Wykształcenie:

Cywilne:

Niższe Seminarium Duchowne Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej w Marklowicach (lata 20.)

Studia Filozoficzne (Seminarium w Krobi) i Teologiczne (Seminarium Duchowne w Obrze).

Kurs techniki dentystycznej.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

1936r. – Święcenia kapłańskie.

1936r. – Ekonom w Seminarium Duchownym w Obrze.

Wikary, Łuniniec.

17.09.1939r. – wikariusz, dozór nad parafią Puzicze (powiat Baranowicze).

1942r.(?) – aresztowany za odmowę podpisania Volkslisty, współpracę z partyzantami i kolportaż ulotek. Skazany na śmierć.

02.07.1942r. – ucieczka z więzienia

Od 07.1942r. W oddziale partyzanckim płk. Wasiliewcowa. Pełnił m.in. funkcję dentysty.

05.1943r. – wylot do Moskwy; Awans do stopnia majora, skierowanie na stanowisko kapelana 1DP. Jednocześnie otrzymał uprawnienia delegata apostolskiego na terytorium ZSRR.

06.1943r. – przybycie do obozu sieleckiego, objęcie stanowiska.

08.1943r. – równolegle z dotychczasowym stanowiskiem mianowany dziekanem 1Korpusu Polskiego.

Udział w bitwie pod Lenino:

Major, kapelan 1DP.

Z wniosku na Order Wojny Ojczyźnianej II klasy:

„W nocy [z 11.] na 12. października 1943r. poprzedzającej natarcie, jako kapelan Dywizji znajdował się na pozycjach frontowych wśród żołnierzy, spowiadając ich przed walką i prowadząc z nimi dyskusje religijne inspirujące żołnierzy do walki z wrogami kościoła katolickiego – hitlerowcami. Berpośrednio przed walką, usłyszawszy sygnał „do natarcia”, wyszedł na przedpiersie okopu błogosławiąc żołnierzy pod ogniem i płomiennymi słowami wzywając ich do zwycięstwa. Pod gradem kul towarzyszył natarciu, okazując wsparcie duchowe i organizując ewakuację rannych. Swoim męstwem i spokojem dawał przykład żołnierzom w ciężkich minutach walki.”

Przed pójściem do natarcia w pierwszych szeregach żołnierzy siłą musiał go powstrzymać kpt. Juliusz Hibner.

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

03.1944r. – Dziekan 1AP.

26.03.1944r. – awans do stopnia podpułkownika.

01.1945r. – Zwolniony z WP

Ze względu na ryzyko represji i aresztowania zmienił nazwisko na Franciszek Kopiec i zamieszkał w klasztorze oblatów w Świętym Krzyżu.

1947r. – przeniesiony do klasztoru w Poznaniu.

1954r. – skierowany do parafii w Pawłowie(powiat chojnicki).

01.10.1964r. – przywrócony do służby wojskowej, skierowany na stanowisko kapelana przy kościele garnizonowym we Wrocławiu.

1970r. – skierowany jako proboszcz do kościoła garnizonowego w Katowicach.

1973r. – przeniesiony do kościoła garnizonowego w Jeleniej Górze.

1977r. – przeniesiony w stan spoczynku.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Polskie:

Krzyż Orderu Virtuti Militari IV klasy (pośmiertnie);

Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski;

Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski;

Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski;

Order Krzyża Grunwaldu III klasy – 26.03.1944r.;

Krzyż Walecznych – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino;

Brązowy medal „Za zasługi dla Obronności Kraju”.

Radzieckie:

Order Wojny Ojczyźnianej II klasy – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej).

Rany i kontuzje: Brak danych.

Data i miejsce śmierci: 24.07.1978r., Jelenia Góra

Dodatkowe informacje:

W dokumentach związanych ze służbą w 1AWP figurował początkowo jako „Franciszek Kubsz”, w związku z niemieckim brzmieniem pierwszego imienia, lub, wedle innej wersji, by nie narażać rodziny pozostawionej na terenach okupowanych na represje.

Z więzienia uciekł dzięki pomocy strażnika – Austriaka, antyfaszysty.

Od maja 1943r. członek ZPP.

Wniosek odznaczeniowy na Order Czerwonej Gwiazdy podaje, że w szeregi 1DP wstąpił dopiero w lipcu 1943r.

Z WP usunięty w wyniku konfliktu z Naczelnym Dowódcą WP – gen. Michałem Rolą-Żymierskim oraz w wyniku nacisków ze strony radzieckiej.

Przywrócony do służby wojskowej w efekcie zmian personalnych w MON po 1956r.

Opracowano na podstawie biogramu zamieszczonego na profilu „Spoza gór i rzek. Wojsko Polskie na Wschodzie 1943-1947” (https://www.facebook.com/profile.php?id=100063553689217) materiałów CA MO RF oraz Książki „Początek drogi. Lenino” Alojzego Srogi.

Dodatkowe zdjęcia:

Kłysz Stanisław syn Tomasza

Data i miejsce urodzenia: 1922r. (1924r.?), Dylęgowa (?)

Narodowość: Polak

Wykształcenie: Brak danych

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino: Brak danych.

Udział w bitwie pod Lenino:

Kapral, dowódca drużyny, 5kompania strzelecka, 2pp.

Walczył w szeregach plutonu dowodzonego przez brata, Franciszka Kłysza.

Podczas walk o bezimienne wzgórze opatrywał rannych ze swojej drużyny (m.in. Jana Skotnickiego).

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

Wiosna 1944 – 05.1945r. – w plutonie zwiadu konnego 2pp.

Udział w walkach o Berlin.

Zdemobilizowany prawdopodobnie w 1946r.

Po demobilizacji mieszkał w Brzeźnicy, pow. Ząbkowice Śląskie.

Rolnik, gospodarował na 10ha.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Krzyż Walecznych

Rany i kontuzje: Brak danych.

Data i miejsce śmierci: 1974r.(?)

Dodatkowe informacje:

Według Alojzego Srogi:

„Stanisław, jak i brat [Franciszek Kłysz], jest zuchowaty, prostolinijny, koleżeński, o wesołych, śmiejących się oczach, w których wyczytasz każde kłamstwo, gdyby się tam kiedykolwiek maiło pojawić.”

Opracowano na podstawie „Początek drogi. Lenino” Alojzego Srogi.

Dodatkowe zdjęcia:

Kłysz Franciszek syn Tomasza

Data i miejsce urodzenia: 1919r. (1920r.), wieś Dylęgowa, pow. Brzozowski.

Narodowość: Polak

Wykształcenie: Brak danych.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

09.1939r. – Udział w wojnie obronnej.

Od 10.06.1943r. W 1DP

Od 1941r. Służba w Armii Czerwonej, Front Leningradzki.

Zdemobilizowany po zranieniu lub po traktacie Sikorski-Majski, wyjechał do Kraju Krasnojarskiego, gdzie przebywała wówczas po wywózce jego rodzina.

Sierżant, dowódca plutonu, 2pp.

Udział w bitwie pod Lenino:

Starszy sierżant, dowódca plutonu, 5 kompania strzelecka, 2pp.

Z wniosku odznaczeniowego na Order Czerwonej Gwiazdy (ostatecznie na jego podstawie nadano Order Wojny Ojczyźnianej II klasy):

„[Dopisane później:]St. Sierżant Kłysz F. T. w walkach 12 i 13.10.1943r. Pod wsią Połzuchy [koniec dopisku]

Jako pierwszy wdarł się do niemieckiej transzei dał przykład odwagi. Przebiegnąwszy transzeją do pierwszych domów wsi Połzuchino [tak w oryginale] zarzucił granatami niemiecki DZOT [drzewno-ziemny punkt ogniowy] sprawił, że zamilknął znajdujący się w nim ciężki karabin maszynowy. Po tym podpalił chatę, w której przebywali fizylierzy przeciwnika i zastrzelił z automatu kilku z nich próbujących uciec.

Przejął dowodzenie nad plutonem fizylierów w miejsce dowódcy, który został wyeliminowany z walki, wytrwale odpierał kontrataki nieprzyjaciela. Gdy skończyły się naboje, nie opuścił swojego miejsca i bronił się granatami do przyjścia wzmocnienia.”

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

11-12.1943r. – awans do stopnia chorążego.

Dowódca plutonu zwiadu konnego 2pp.

Przed listopadem 1944r. awans do stopnia podporucznika.

23.11.1944r. – Pomocnik szefa sztabu do spraw rozpoznania, 2pp.

W 1945r. – służba w 16pp?

Po wojnie dowodził pułkiem zmechanizowanym.

1953r. – przeniesiony do rezerwy w stopniu majora.

Po przejściu do rezerwy zamieszkał w Nowej Rudzie

W latach 70. pracował jako ekonomista w kamieniołomach w Tłumaczowie.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Polskie:

Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino.

Order Krzyża Grunwaldu III klasy (?)

Krzyż Walecznych – za walki na Wale Pomorskim.

Srebrny medal „Zasłużonym na Polu Chwały”

Medal „Za Warszawę”

Medal „Za Odrę, Nysę, Bałtyk”

Medal Zwycięstwa i Wolności.

Radzieckie:

Order Wojny Ojczyźnianej II klasy – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej)

Rany i kontuzje:

09.1939r. – ranny pod Żółkwią.

Ciężko ranny na Froncie Leningradzkim (?).

Data i miejsce śmierci: Brak danych

Dodatkowe informacje:

Jego młodszym bratem był Stanisław Kłysz (ur. 1922r.) – pod Lenino kapral, dowódca drużyny w plutonie Franciszka Kłysza.

Opracowano na podstawie materiałów CAMO RF oraz książki “Początek drogi. Lenino” Alojzego Srogi.

Dodatkowe zdjęcia:

Klimczak Tadeusz syn Mieczysława

Data i miejsce urodzenia: 26.05.1906r., Warszawa

Narodowość: Polak

Wykształcenie:

Cywilne:

Technikum morskie

Wojskowe:

Szkoła mechaników okrętowych.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

Przed mobilizacją mieszkał we Władywostoku.

Od 10.1928r. służba w Armii Czerwonej.

Przeniesiony do rezerwy (data nieznana).

22.10.1941r. – powtórnie powołany do służby wojskowej przez Mytiszczański RWK. Stopień wojskowy: Technik wojskowy II stopnia (odpowiednik lejtnanta w służbach technicznych).

Służba w 31 samodzielnym batalionie piechoty morskiej, Oneska Flotylla Wojenna.

Od 06.1943r. Służba w WP .

Porucznik, dowódca kompanii rppanc. 1pcz

Udział w bitwie pod Lenino:

Porucznik, dowódca kompanii rppanc. 1pcz.

Z wniosku odznaczeniowego na Order Czerwonej Gwiazdy (na jego podstawie przyznano ostatecznie Order Wojny Ojczyźnianej II klasy):

„Porucznik Klimczak T. M. – doskonały dowódca, zapewniający wzorowe przygotowanie bojowe swojej kompanii w czasie czerwiec – wrzesień 1943 roku.

W czasie walk 12-13 października 1943 roku w rejonie m.[iasta] Lenino na czas organizował obronę przeciwlotniczą. Podczas jednego z nalotów samolotów przeciwnika 12.10.1943r. Poruznik Klimczak z grupą 4 żołnierzy zestrzelił ogniem rusznic przeciwpancernych 2 samoloty przeciwnika.”

Alojzy Sroga w „Początek drogi. Lenino” pisze o zestrzeleniu tylko jednego samolotu 12.10.1943r., na rozkaz i według instruktażu Klimczaka, jednak dokonanym przez jego podkomendnych – jego decyzją, wobec braku pewności co do tego kto oddał celny strzał, zapisanego na konto wszystkich czterech: Stefana Kupryńca, Stanisława Opali, Antoniego i Henryka Brzezińskich.

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

Przed 11.1944r. – awans do stpnia kapitana.

Służba w WP prawdopodobnie do 1946r.

Po wojnie służył w Gdyni, prawdopodobnie w komendanturze miasta i w dowództwie Marynarki Wojennej. Ostatni stopień wojskowy – podpułkownik.

Na początku 1947r. powrócił do ZSRR

Przeniesiony do rezerwy 28.02.1947r.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Polskie:

Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski – 30.06.1946r.

Srebrny Krzyż Zasługi – 23.02.1946r. (z rozkazu NDWP nr 54);

Krzyż Walecznych – 27.04.1945r.

Krzyż Bitwy pod Lenino -06.09.1989r.

Srebrny medal „Zasłużonym na Polu Chwały” – 20.02.1946r.

Brązowy medal „Zasłużonym na Polu Chwały” – 18.09.1944r.

Medal Braterstwa Broni;

Medal Zwycięstwa i Wolności – 26.10.1945r.

Medal „Za warszawę” – 26.10.1945r.

Radzieckie:

Order Wojny Ojczyźnianej II klasy – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej);

Order Wojny Ojczyźnianej II klasy – 06.04.1985r. (nadanie jubileuszowe);

Medal „Za zasługi bojowe” – 03.11.1944r. – za wysługę lat (10);

Medal „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej”;

Medal „Za wyzwolenie Warszawy”.

Rany i kontuzje: Brak danych.

Data i miejsce śmierci: Brak danych

Dodatkowe informacje:

Źródła radzieckie podają także miejsce urodzenia na terenie Łotwy oraz pod Lwowem, Warszawa jednak pojawia się najczęściej.

Nie był spokrewniony ze swoim zastępca do spraw polityczno-wychowawczych Stefanem Klimczakiem.

Żonaty z Tatianą Nikołajewną Ratnikową-Klimczak (ur. 1918r.), instruktorem chemicznym w 1pcz. (w późniejszym okresie odznaczona medalem braterstwa broni i Krzyżem Bitwy pod Lenino)

W radzieckich dokumentach pojawia się także data zakończenia służby 03.04.1945r., wydaje się jednak, że jest ona błędna – w takim wypadku nie otrzymałby bowiem Srebrnego Krzyża Zasługi z rozkazu NDWP nr54.

Opracowano na podstawie materiałów CA MO RF oraz książki “Początek drogi. Lenino” Alojzego Srogi.

Dodatkowe zdjęcia:

Kalinowski Mieczysław syn Jana

Data i miejsce urodzenia: 31.12.1907r., Warszawa

Narodowość: Polak

Wykształcenie:

Cywilne:

Gimnazjum w Warszawie – 1925r.

Wojskowe:

Brak danych.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

od 1929r. – sekretarz KC ZKM.

Kilkukrotnie więziony za działalność komunistyczną.

1936r. – udział w Międzynarodowym Kongresie Młodzieży w Brukseli.

1937-1938r. – członek sekretariatu KC KZMZU.

09.1939r. – udział w wojnie obronnej, niewola niemiecka, ucieczka z niewoli.

1939-1941 – pracownik fabryki trykotarskiej we Lwowie.

09.1941r. – 05.1943r. – robotnik, fabryka chemiczna w Kutaisi (GSRR).

Od 28.05.1943r. W WP.

Współorganizator 1DP, początkowo stale pisał artykuły do „Zwyciężymy”.

Zastępca dowódcy ds. polit.-wych., 1 samodzielny dywizjon artylerii przeciwpancernej.

15.08.1943r. – Awans do stopnia porucznika.

Udział w bitwie pod Lenino:

Porucznik, zastępca dowódcy 1sdappanc. ds. polit.-wych.

Z wniosku odznaczeniowego na Order Wojny Ojczyźnianej II klasy:

„W walkach pod Lenino 12 października 1943r. znajdując się z dywizjonem dział przeciwpancernych w szeregach nacierającej piechoty, nieprzerwanie przemieszczał się do przodu [nieczytelne] gromiąc punkty ogniowe przeciwnika. W ciężkiej chwili sam stanął za działem i prowadził ogień z otwartych pozycji. Rozbił szereg węzłów oporu przeciwnika. Nie bacząc na nieustanne bombardowania z powietrza ani na minutę nie przerywał ognia.

Poległ na posterunku bojowym w czasie bombardowania z powietrza.”

Inaczej opisuje śmierć por. Kalinowskiego Alojzy Sroga:

„Obok nich [grupy żołnierzy dywizjonu oddelegowanych do ochrony sztabu 1DP], ledwie sto-sto pięćdziesiąt metrów, gwałtownie hamuje willys. Wrócił, chyba z linii frontu, zastępca dowódcy dywizjonu do spraw polityczno-wychowawczych, porucznik Mieczysław Kalinowski. Normalnie flegmatyczny, spokojnie dobierający słów podczas długich z nimi dyskusji o demokratyzmie przyszłej Polski – teraz ruchy ma szybkie, sprężyste.

Nie zdążył wyskoczyć z samochodu.

Odłamek bomby ugodził go w głowę. I to na ich żołnierskich oczach.

Podbiegają, krzyczą jeden przez drugiego.

Kierowca jest cały, tylko potwornie wystraszony.

– Wieź porucznika do sanbatu! Piorunem! – dysponuje najprzytomniejszy z podoficerów.

To już jednak ostatnie chwile lubianego oficera oświatowego, komunisty, człowieka wielkiej skromności, umiejącego rozmawiać z nimi jak równy z równymi, jak z bratem brat, który także zaznał w życiu niejednej goryczy.

W batalionie sanitarnym lekarze rozkładają bezradnie ręce. Ścięta jest cała część twarzy Kalinowskiego.

Leży na noszach. Obok inny ranny w malignie wzywa matki.

Doktor Bronisław Kostkiewicz widzi, jak w tym momencie, w ostatnim geście, uchylają się oczy porucznika Mieczysława Kalinowskiego. Przez sekundę jakby szukał wzywanej osoby.”

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

–

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Polskie:

Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari (pośmiertnie) – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino

Radzieckie:

Order Wojny Ojczyźnianej II klasy (pośmiertnie) – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej)

Rany i kontuzje:

09.1939r. – ranny podczas obrony Twierdzy Modlin.

12.10.1943r. – ranny pod Lenino (rana śmiertelna)

Data i miejsce śmierci:12.10.1943r., rejon wsi Nikolenki.

Dodatkowe informacje:

Przed wojną członek ZMK-KZMP.

Żonaty z Gołdą Rubinstein córką Jakuba.

Według A. Srogi: „okrągły na twarzy, milczkowaty warszawski komunista, człowiek wielkiej prawości, ateista z przekonań, nawet nie przypuszczał, że przyjdzie mu napisać entuzjastyczny artykuł o księdzu.” Artykuł ów odnosił się do wizyty kapelana 1DP w 1sdappanc.

Ostatni Artykuł napisany przez por. Kalinowskiego jeszcze przed bitwą, „Zwyciężymy” opublikowała już po bitwie.

W WP służył także (w stopniu szeregowego) brat Mieczysława Kalinowskiego – Henryk.

Przygotowano na podstawie materiałów CA MO RF, książki „Początek drogi. Lenino” Alojzego Srogi oraz artykułu na wikipedii (dostęp 12.05.2023r., 1044): https://pl.wikipedia.org/wiki/Mieczys%C5%82aw_Kalinowski

Dodatkowe zdjęcia:

Zawadka Jan syn Józefa

Data i miejsce urodzenia: 1907r., Lublin(?)

Narodowość: Polak

Wykształcenie: Brak Danych.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

Od 06.1943r. w WP.

Od 29.08.1943r. Chorąży, dowódca plutonu zwiadu konnego, 2pp.

Udział w bitwie pod Lenino:

Chorąży, dowódca plutonu zwiadu konnego, 2pp.

Z wniosku na Order Czerwonej Gwiazdy (na jego podstawie nadano ostatecznie Order Wojny Ojczyźnianej II klasy):

„Brał Udział w walkach pod wsią Połzuchy.

Na początku walki znajdował się w odwodzie dowódcy pułku jako d-ca plutonu zwiadu konnego. Gdy rozgorzał zaciekły bój pod wsią Połzuchy zgłosił się na ochotnika rozpoznać umiejscowienie punktów ogniowych przeciwnika wraz z drużyną swoich żołnierzy.

Pod zaciekłym ostrzałem podszedł pod wschodni kraniec wsi Połzuchy i zarzucił granatami stodołę, w której znajdował się CKM przeciwnika.

Został przy tym poważnie ranny, ale nie odszedł na tyły aż nie upewnił się, że rozkazy dowódcy pułku zostały wykonane.”

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

Po zranieniu trafił do szpitala ewakuacyjnego 2751(?)

22.11.1943r. – przeniesiony to wojskowego punktu sanitarnego 232 (?)

Dalsze losy nieznane. Prawdopodobnie pozostawał w służbie czynnej jeszcze w 1946r.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Polskie:

Srebrny medal „Zasłużonym na Polu Chwały” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino.

Medal Zwycięstwa i Wolności.

Odznaka Grunwaldzka.

Odznaka Kościuszkowska.

Radzieckie:

Order Wojny Ojczyźnianej II klasy – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej).

Rany i kontuzje:

Poważnie ranny 12.10.1943r. Pod Połzuchami.

Data i miejsce śmierci: Brak danych.

Dodatkowe informacje:

Przygotowano na podstawie materiałów CA MO RF.

Dodatkowe zdjęcia:

Janiszewski Mieczysław syn Stanisława

Data i miejsce urodzenia: 18.04.1904r., Sablino, Obłast Sankt Petersburg, Cesarstwo Rosyjskie

Narodowość: Polak

Wykształcenie:

Cywilne:

Wydział Leśnictwa SGGW w Warszawie w 1928r.

Wojskowe:

Brak danych.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

przed 1939r. – Praca w leśnictwie?

Od 13.06.1943r. W WP.

Od 01.07.1943r. – szef kancelarii 1pp.

Udział w bitwie pod Lenino:

Kapral?, szef kancelarii pułku, 1pp.

Po bitwie przedstawiony do odznaczenia Złotym medalem „Zasłużonym na Polu Chwały”.

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

11.11.1943r. – awans do stopnia plutonowego.

Od 22.11.1943r. – pomocnik szefa sztabu ds. ewidencji, 1pp.

04.02.1944r. – awans do stopnia st. sierżanta.

26.05.1944r. – przekazany do dyspozycji wydziału personalnego 1DP.

Od 01.06.1944r. – pomocnik szefa oddziału zaopatrzenia wojskowo-technicznego Kwatermistrzostwa 1DP.

Od 10.10.1944r. – pomocnik szefa oddziału organizacyjno-planowego Kwatermistrzostwa 1DP

07.11.1944r. – awans do stopnia chorążego służby technicznej.

Od 15.03.1945r. – szef oddziału organizacyjno-planowego Kwatermistrzostwa 1DP.

13.06.1945r. – awans do stopnia podporucznika służby intendenckiej.

25.09.1945r. – przekazany do dyspozycji wydziału personalnego Kwatermistrzostwa WP celem demobilizacji.

Po zakończeniu służby wojskowej mieszkał w Warszawie.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Polskie:

Srebrny Krzyż zasługi – „W wyniku dużego zdyscyplinowania i

ofiarności w służbie wpłynął na operatywne działanie służb i komórek

org. w kwat. dywizji. Wyróżniał się w zabezp. sprawnego funkcjonowania

transportu i dostaw środków zaopatrzenia jednostkom walczącym. Oficer

zdyscyplinowany, zachowuje się wzorowo.”

Srebrny medal „Zasłużonym na Polu Chwały” – rozkaz NDWP nr 1129 z 22.11.1945r.;

Medal Zwyciestwa i Wolności;

Medal „Za Warszawę” – 02.1946r.;

Radziekie:

Medal „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej” – 23.02.1946r.;

Medal „Za wyzwolenie Warszawy”;

Medal „Za zdobycie Berlina” – 23.02.1946r.;

Rany i kontuzje: Brak danych.

Data i miejsce śmierci: ?, Warszawa(?)

Dodatkowe informacje:

Prawdopodobnie w chwili przybycia do obozu sieleckiego miał za sobą przeszkolenie wojskowe.

28.08.1943r. Został przez komisję lekarską uznany za niezdolnego do służby liniowej z powodu choroby serca.

Informacja o przedstawieniu do odznaczenia Złotym medalem ZnPCh pochodzi z zaświadczenia o przebiegu służby w 1pp wystawionego 26.05.1944r. (w zbiorach autora), nie udało się jednak ustalić czy na podstawie tego wniosku nadano jakiekolwiek odznaczenie. Niewykluczone, że nadany później srebrny medal ZnPCh przyznano w efekcie tego wniosku, lub, że odznaczony został później. Najprawdopodobniej jednak złotego medalu nie otrzymał ze względu na bardzo ścisłe kryteria nadawania.

Opracowano na podstawie dokumentów w zbiorach autora oraz materiałów CAW dzięki uprzejmości Pana Marka Sobiecha:

Sygn. III.4.746 karta nr 314 (wniosek odznaczeniowy),

III.7.401 poz. 1 (Skorowidz do ewidencji oficerów 1 DP, litery A-J).

Dodatkowe zdjęcia:

Wróblewski Władysław syn Wiktora

Data i miejsce urodzenia: 1919r.

Narodowość: Polak

Wykształcenie: Brak danych.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

Powołany do służby przez Czusowski GWK Obłasti Mołotowskiej.

Od 01.06.1943r. W WP.

Przydzielony do 1pal.

Udział w bitwie pod Lenino:

Zwiadowca (?), 1pal.

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

Bombardier, zwiadowca, 5 bateria, 1pal.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Radzieckie:

Order Czerwonej Gwiazdy – 08.06.1945r. – Podczas walk na podejściu do Pragi (warszawskiej) prowadził ciągłe rozpoznanie wskazując cele. Odkrył i wskazał 2 punkty kierowania ogniem, gniazd CKM i 2 stanowiska RKM, które następnie zostały zniszczone.

Rany i kontuzje: Brak danych.

Data i miejsce śmierci: Brak danych.

Dodatkowe informacje:

Przygotowano w oparciu o materiały CA MO RF.

Dodatkowe zdjęcia:

Wróblewski Władysław syn Józefa

Data i miejsce urodzenia: 10.08.1915r., wieś Nikołajewka, Obłast Kijów, Cesarstwo Rosyjskie.

Narodowość: Polak

Wykształcenie: Brak danych.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

10.1941r. – powołany do Armii Czerwonej.

Służba w 469ps 150DS, 37Armii na Froncie Południowym.

Od 06.1943r. – służba w WP.

Kapitan (podporucznik?), dowódca kompanii, 2pp.

Udział w bitwie pod Lenino:

Kapitan (podporucznik?), dowódca kompanii, 2pp.

Z wniosku na Order Czerwonej Gwiazdy (na jego podstawie ostatecznie nadano Order Wojny Ojczyźnianej II klasy):

„Uczestniczył w walkach 12 i 13 października 1943r. pod wsią Połzuchy.

W noc przed walką z własnej inicjatywy poszedł na rozpoznanie, żeby jak najlepiej przygotować się do natarcia.

Zebrawszy cenne informacje wrócił i zaczął skrupulatnie przygotowywać kompanię do walki.

W czasie natarcia śmiało i z inicjatywą kierował działaniami swoich żołnierzy i podoficerów wskazując cele osobiście dawał przykład śmiałości i odwagi. Wziąwszy PTR [rusznicę przeciwpancerną], której obsługa została wyeliminowana z walki strzelał w otwory strzelnicze DZOTów [Drzewno-Ziemnych Punktów Ogniowych], dławiąc ogień jednego z karabinów maszynowych [przeciwnika].

W noc z 12 na 13 października uczestniczył w natarciu na drugą linię transzei przeciwnika.

Granatami ręcznymi zlikwidował kilku niemców [tak w oryginale].

Następnie dowodził odparciem 3 wrogich kontrataków na powierzony mu odcinek obrony.”

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

Po bitwie pozostawał na stanowisku.

29.09.1944 – 07.03.1945r. – kapitan, dowódca 1 batalionu piechoty 2pp.

Po wojnie służył w 17pp 5DP i w Poznańskim OW.

Następnie prawdopodobnie wrócił do ZSRR – między 02.1946r. a 06.1948r.

17.06.1948r. – przeniesiony do rezerwy w stopniu podpułkownika (awanse otrzymał prawdopodobnie jeszcze w WP).

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Polskie:

Order Krzyża Grunwaldu (klasa nieustalona);

Złoty Krzyż Zasługi;

Srebrny Krzyż Zasługi (prawdopodobnie z rozkazu NDWP nr54);

Krzyż Walecznych;

Brązowy medal „Zasłużonym na Polu Chwały” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino;

Medal Zwycięstwa i Wolności;

Medal „Za Warszawę”;

Medal „Za Odrę, Nysę Bałtyk”.

Radzieckie:

Order Wojny Ojczyźnianej II klasy – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino.

Medal „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej”;

Medal „Za wyzwolenie Warszawy”.

Rany i kontuzje: Brak danych

Data i miejsce śmierci: Brak danych.

Dodatkowe informacje:

Nie należy mylić z bomb. Władysławem Wróblewskim synem Wiktora, ur. 1919r., żołnierzu 1pal, również uczestniku bitwy pod Lenino ani z ppłk. Władysławem Wróblewskim synem Aleksandra, ur. 1904r. z 2DP.

W Armii Czerwonej prawdopodobnie początkowo służył w aparacie politycznym.

Prawdopodobnie awans do stopnia kapitana otrzymał już po bitwie, ale przed 28.10.1943r.

Opracowano na podstawie materiałów CA MO RF oraz książki “Drugi Berliński” Andrzeja Krajewskiego.

Dodatkowe zdjęcia: