Brązowy Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” – prawdopodobnie za działania 10III1945r. – dwoma pociskami trafił w środek kontratakującej grupy hitlerowców, powodując odwrót nieprzyjaciela.
Rany i kontuzje:
Brak danych
Data i miejsce śmierci: Brak danych
Dodatkowe informacje:
Opracowano na podstawie książki „Osiemnasty Kołobrzeski” Juliusza Malczewskiego
Krzyż Walecznych – Za działania 13II1945r. (Rejon Rudek) – wysłany na patrol wraz ze starszym szeregowym Krimchendem, celem znalezienia drogi wyjścia z okrążenia (sztab pułku został okrążony),zostali otoczeni przez liczną grupę żołnierzy wroga. Ogniem z pistoletów maszynowych zmusili Niemców do wycofania się, sami wycofali się dopiero po wyczerpaniu amunicji. Na miejscu potyczki znaleziono później kilku zabitych Niemców.
Rany i kontuzje:
Brak danych
Data i miejsce śmierci: Brak danych
Dodatkowe informacje:
Opracowano na podstawie książki „Osiemnasty Kołobrzeski” Juliusza Malczewskiego
Data i miejsce urodzenia: 5X1914r., Leningrad (wg. monografii 18pp Orenburg)
Narodowość: Rosjanin
Wykształcenie:
Szkoła kadry dowódczej w 1938r.
Kurs oficerski w Moskwie przed delegacją do WP
Praca i służba wojskowa przed służbą w 18pp:
Służba w Armii Czerwonej od 25X1936r.
Udział w wojnie radziecko-fińskiej i w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej.
Politruk 350ps (450pz?) – 1941r.?
119 dywizjon artylerii przeciwpancernej, 118Dywizja Strzelecka, Front Zachodni – st. lejtnant, zastępca dowódcy baterii ds. polit. (szeregowy wg innych źródeł)
Był zaginionym bez wieści od XI1943r. do ? (Informacja niepotwierdzona)
Służba w 18pp:
1 z-ca dowódcy 3 batalionu piechoty ds. liniowych (26VII-14XII44);
Dowódca kompanii moździerzy 82mm 3 kompanii piechoty (13XI-6XII44) (wniosek na Order Czerwonej Gwiazdy sugeruje, że pełnił tę funkcję jeszcze w lutym 1945r.);
Dowódca 1 batalionu piechoty (5II45-5IX45)
Służba i praca po zakończeniu służby w 18pp:
W opracowaniu.
Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):
Medal „Za zasługi bojowe” – 15II1943r., za utrzymanie jedności w jednostce, doskonałe efekty ognia prowadzonego przez baterię oraz samodzielne zniszczenie 16 żołnierzy przeciwnika w okresie 6-30XI1942r. (we wniosku na Order Czerwonej gwiazdy mylnie podano jako medal „Za Odwagę”)
Order Czerwonego Sztandaru – 10VI1945r., za walki w Kołobrzegu, wniosek odznaczeniowy niedostępny.
Order Czerwonej Gwiazdy – 5IV1945r., za przejęcie dowództwa batalionu piechoty (jako dowódca kompanii moździerzy) pod Nadarzycami i konsekwentne, zakończone sukcesem, prowadzenie batalionu w natarciu
Krzyż Walecznych
Krzyż Walecznych
Medal „Za obronę Stalingradu” (? – prawdopodobnie błędna informacja, pochodzi z wniosku na Order Czerwonej Gwiazdy)
Rany i kontuzje:
Czterokrotnie ranny podczas służby w Armii Czerwonej (wg. „Osiemnasty Kołobrzeski”, według innych źródeł ranny nie był lub był tylko raz)
Ranny 13VIII1941r. podczas służby w 350ps (450pz?), szpital 3123 (?)
Ranny w Kołobrzegu 10III1945r.
Data i miejsce śmierci: Przed 1985r.?
Dodatkowe informacje:
Był członkiem WKP (b) przynajmniej od 1942r.
Prawdopodobnie żonaty Z Jewdokią Aleksiejewną Karłową, nie ma jednak pewnoci czy chodzi o tę saą osobe”.
Imię pojawia się w dokumentach także jako „Awenir”
W monografii 18pp,nastronie 332 możemy znaleźć taką charakterystykę:
„Najlepszym z pododdziałów pułkowych był niewątpliwie 1 batalion dowodzony przez kpt. Awaira Nikołajewa. Ten zrównoważony i utalentowany dowódca potrafił zachować spokój w najcięższych sytuacjach, rozkazy wydawane przez niego były jasne i zrozumiałe. Był powszechnie szanowany i lubiany przez żołnierzy. Jemu należy przypisać zasługę, że batalion poniósł cięższych strat, działał bowiem przez cały czas na najtrudniejszych odcinkach. Kpt. Nikołajew miał pod swoimi rozkazami doskonałych oficerów, dowódców kompanii: ppor. Edwarda Markiewicza, ppor. Stanisława Tomanka i por. Władysława Łysiaka, co niewątpliwie miało wpływ na przebieg działań bojowych batalionu.”
Ciekawa informacja pojawia się także na stronie 390:
„[przed natarciem na Lobeofsund 29IV1945r.] zanim żołnierze poszli do natarcia, nastąpił taki moment, kiedy na rozkaz nikt się nie podniósł w obawie przed hitlerowskim ogniem. Przed zaległe wpolu kompanie wyszedł wówczas kpt. Awanir Nikołajew wraz z por. Hipolitem Traczyńskim.
– Idziemy naprzód –powiedział kapitan do porucznika, a do żołnierzy – Jeżeli się boicie, to leżcie. My we dwójkę wygonimy Niemców ze stacji.
Pomogło. Żołnierze zerwali się i wyprzedzając dowódcę z okrzykiem: „Hura!” wpadli między zabudowania stacyjne.”
Na podstawie „Osiemnasty Kołobrzeski” (J. Malczewski) i materiałów z CA MO RF
Data i miejsce urodzenia:12III1912r. (17III1912r.), Berdyczów
Narodowość: Ukrainiec
Wykształcenie:
Kijowska Szkoła Piechoty, Kurs oficerski w 1944r.
Praca i służba wojskowa przed służbą w 18pp:
Służba w Armii Czerwonej od 1934r. Pojawia się data dzienna 15XI1934r. lub miesięczna IX1934r.
Na Frontach Wielkiej Wojny Ojczyźnianej
Front Północno-Zachodni 1941-1942r., Front Południowy
Służba m.in. w batalionach obsługi lotnisk i 207ps
(w opracowaniu)
Służba w 18pp:
Dowódca 1 batalionu piechoty (11VIII44-5II45);
Dowódca 2 batalionu piechoty – 10III-4IV1945r. („ubył z szeregów” – wg monografii pułku zdjęty ze stanowiska dopiero po walkach o folwark Nordhof – rejon Koenigshorst)
Zdjęty ze stanowiska po kontroli ze sztabu dywizji, zastapiony kpt. M. Świstowskim. Informacja jednak nie do końca znajduje oparcie w dostępnych dokumentach.
Służba i praca po zakończeniu służby w 18pp:
(W opracowaniu)
Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):
Radzieckie:
Order Wojny Ojczyźnianej I klasy – 24IV1945r., za walki w Kołobrzegu, 2batalion pod jego dowództwem pierwszy dotarł do portu, wziął do niewoli 120 żołnierzy, zabił lub zranił do 250 i przejął znaczne ilości zdobyczy wojennych ;
Order Wojny Ojczyźnianej I klasy – 1985r., nadanie jubileuszowe;
Medal „Za zasługi bojowe” – 3XI1944r., prawdopodobnie za wysługę lat (10);
Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami”
Medal „Za wyzwolenie Warszawy”
Medal „Za zdobycie Berlina”
Polskie:
Krzyż Walecznych – 24VIII1945r.
Medal Zwycięstwa i Wolności
Medal „Za Warszawę”
Medal „Za odrę Nysę, Bałtyk”
Rany i kontuzje:
Ranny według danych z CA MO RF, wniosek na Order Wojny Ojczyźnianej podaje, ze ranny nie był.
Data i miejsce śmierci: po 1985r.
Dodatkowe informacje:
W monografii 18pp znaleźć można taką charakterystykę kpt. Murenki po zakończeniu walk o Kołobrzeg:
„2 batalionem, po wyeliminowaniu z walki 10 marca por. […] Groma, dowodził kpt. Aleksander Murenko. Znał on dobrze wojenne rzemiosło, brak mu jednak było spokoju i opanowania kpt. Nikołajewa. Żołnierzy lubił i odnosił się do nich z sympatią – po ojcowsku. Szczerze bolałnad śmiercią podwładnych i może dlatego stosował taktykę niewyrywania się do przodu. Byćmoże, właśnie dlatego jego batalion poniósł najmniejsze straty. Stale strofował dowódcę 6 kompanii, ppor. Wacława Sikorskiego, zwolennika błyskotliwych akcji i ryzykownych ataków.”
Według relacji Henryka Żebrowskiego, po zdobyciu Kołobrzegu:
„Kapitan [Murenko] rozpacza, nie może uwierzyć, że pozostało mu tak mało wojska. Sam także przedstawia raczej żałosny widok, wyglądem nie odbiega od nas, żołnierzy. Twarz nie ogolona, pokryta ciemnym zarostem, oczy zapuchnięte i zaczerwienione od niewyspania i dymu, mundur i płaszcz wybrudzone, guziki poobrywane. Na jednym naramienniku ma tylko dwie gwiazdki, nadrugim została tylko jedna. Przez kilka dni dowodzenia dał się poznać jako dobry dowódca i żołnierze zdążyli go polubić. Teraz rozmawia z nami nie jako oficer i dowódca, lecz jak ojciec, który utracił część swojej rodziny. Widać jak głęboko przeżywa straty poniesione przez batalion, i to nie w tym sensie, że batalion przedstawia teraz małą siłę bojową, , tylko po prostu żal mu poległych żołnierzy.”
Krótką charakterystykę znajdujemy także na stronie 388:
„Sprawa [kontroli dywizyjnej po walkach o folwark Nordhof koło Koeningshorst] zakończyła się ostatecznie na zmianie na stanowisku dowódcy 2 batalionu. Odszedł kpt. Aleksander Murenko, wprawdzie nieco przesadnie ostrożny, ale ogólnie lubiany i dbający o swoich podwładnych dowódca[…]”
Informacja powyższa kłóci się jednak z wnioskiem na Order Wojny Ojczyźnianej dla kpt. Świstowskiego, który miał go zastąpić – jest on tam podany jako zastępca dowódcy, który przejął obowiązki po „ubyciu z szyku dowódcy”. Wniosek złożono 10V1945r. Por. biogram kpt. Michała Świstowskiego.
Opracowano na podstawie książki „Osiemnasty Kołobrzeski” Juliusza Malczewskiego oraz materiały z CA MO RF
Dodatkowe zdjęcia:
Źródło: CA MO RF, prawdopodobnie z czasu służby w jednostkach obsługi lotnisk, zdjęcie wykonane w latach 1935-1943.
Krzyż Walecznych – za działania 5III1945r. – w rejonie Cieminka, jako desant na czołgach 1BP, pierwszy, wraz z szeregowcem Tadeuszem Buglem, wdarli się do okopów nieprzyjaciela. Zabili jednego wrogiego podoficera, a drugiego wzięli do niewoli.
Rany i kontuzje:
Brak danych
Data i miejsce śmierci:
Dodatkowe informacje:
Prawidłowego brzmienia nazwiska nie ustalono.
Opracowano na podstawie książki „Osiemnasty Kołobrzeski” Juliusza Malczewskiego
Pod Nadarzycami dowodził kolumną furmanek wiozących amunicję
Służba i praca po zakończeniu służby w 18pp:
Brak danych
Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):
Krzyż Walecznych – za działania pod Nadarzycami –prowadząc kolumnę furmanek z amunicją z Sypniewa do Nadarzyc, zorientowawszy się, że Niemcy silnie ostrzeliwują drogi dojazdowe, skierował kolumnę na południe, drogą przez las. Pod Nadarzycami kolumna została zaatakowana przez niemiecki oddział. Dowodząc w walce, doprowadził do zwycięstwa – trzech Niemców zabito, jednego wzięto do niewoli, a reszta uciekła. Transport amunicji dotarł w całości do Nadarzyc.
17IV1945r. na tratwie, pod ogniem nieprzyjaciela dowoził cały dzień amunicję walczącym batalionom
Rany i kontuzje:
Brak danych
Data i miejsce śmierci: Brak danych
Dodatkowe informacje:
Opracowano na podstawie książki „Osiemnasty Kołobrzeski” Juliusza Malczewskiego
Krzyż Walecznych – za walki o Kuchhorst 24IV1945r. – Z własnej inicjatywy wziął ze sobą 8 żołnierzy, wdarł się do wsi jako jeden z pierwszych, siejąc spustoszenie w szeregach wroga ogniem z pistoletu maszynowego, tym samym torując drogę całej kompanii. W tej potyczce wziął dwóch jeńców.
Rany i kontuzje:
Ranny 1III1945r, rejon Wielboków i Świerczyny, w czasie zwiadu pod dow. W. Adamika
Data i miejsce śmierci: Brak danych
Dodatkowe informacje:
Opracowano na podstawie książki „Osiemnasty Kołobrzeski” Juliusza Malczewskiego
Szeregowy, 3 pluton 9 kompania 3 batalion piechoty
Służba i praca po zakończeniu służby w 18pp:
Brak danych
Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):
Krzyż Walecznych – 13III1945r. w Kołobrzegu przejął RKM poległego kolegi i ruszył do natarcia. Pierwszy dopadł zajętego przez Niemców budynku, wrzucił do wnętrza dwa granaty, a uciekających zlikwidował z RKM. Wewnątrz budynku znalazł niemiecki RKM, który później wykorzystano do odparcia kontrataku.
Rany i kontuzje:
Brak danych
Data i miejsce śmierci: Brak danych
Dodatkowe informacje:
Opracowano na podstawie książki „Osiemnasty Kołobrzeski” Juliusza Malczewskiego
? – w Kołobrzegu 17III1945r. ze swojego CKM niszczył wskazane cele. Gdy CKM uległ uszkodzeniu w wyniku ostrzału, walczył nadal, wykorzystując zdobycznego niemieckiego „schmeissera” (pod tą nazwą może się kryć zarówno niemiecki pistolet maszynowy jak i KM – w książce już uprzednio określenie to było stosowane wieloznacznie)
Rany i kontuzje:
Brak danych
Data i miejsce śmierci: Brak danych
Dodatkowe informacje:
W spisie odznaczonych nie figuruje.
Opracowano na podstawie książki „Osiemnasty Kołobrzeski” Juliusza Malczewskiego – s. 325
GRH Osiemnasty Kołobrzeski 