Prawdopdobnie wraz z rodziną wywieziony na wschód.
Od 06.1943r. w WP.
Bombardier, ładowniczy, pluton dział 45mm, 2 batalion, 3pp.
Udział w bitwie pod Lenino:
Bombardier, ładowniczy, pluton dział 45mm, 2 batalion, 3pp.
Służba i praca po bitwie pod Lenino:
Po wojnie pozostawał w WP.
W 1946r. miał stopień porucznika.
Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):
Krzyż Walecznych – 01.10.1946r. – „za bohaterskie czyny i dzielne zachowanie się w walce z niemieckim najeźdźcą oraz za gorliwą pracę i sumienne wypełnianie obowiązków służbowych” (niewykluczone, że to jedno z powojennych nadań za Lenino).
Rany i kontuzje: Brak danych.
Data i miejsce śmierci: Brak danych.
Dodatkowe informacje:
Do WP trafił razem z ojcem, Jerzym, który był dowódcą plutonu dział 45mm.
Wykształcenie kierunkowe (wyższe lub średnie) – Leśnik przed wojną.
Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:
Służba w WP w stopniu porucznika;
Praca w leśnictwie.
Mieszkał w Brześciu.
Prawdopodobnie został z rodziną wywieziony na Syberię.
Od 06.1943r. w WP.
Porucznik, dowódca plutonu dział 45mm, 2 batalion, 3pp.
Udział w bitwie pod Lenino:
Porucznik, dowódca plutonu dział 45mm, 2 batalion, 3pp.
Z wniosku odznaczeniowego na Order Czerwonej Gwiazdy:
„12 i 13 października 1943r., w walce na wzgórzu 215,5 na północny wschód od wsi Triegubowo, umiejętnie wybierając pozycje ogniowe, porucznik Łapszyn nieprzerwanie prowadził ogień ze swoich dział i do ostatniej minuty pozostał niezauważonym przez lotnictwo przeciwnika.
Ogniem plutonu porucznika Łapszyna zniszczony został punkt ogniowy – ckm i zmuszone do zamilknięcia dwa punkty ogniowe – ckm przeciwnika.
Swoim osobistym przykładem podnosił ducha bojowego swojego plutonu, w wyniku czego nie poniósł strat w ludziach.
Okazał wojenny spryt. Gdy po pierwszym nalocie lotnictwa przeciwnika jego działa stały się nieszkodliwymi, przy drugim nalocie rozkazał opuścić lufy w działach, aby stworzyć wrażenie, że jego działa zostały już rozbite. Samoloty przelatujące drugi raz nie bombardowały już jego dział, najwyraźniej uznając, że działa są już uszkodzone.”
Służba i praca po bitwie pod Lenino:
Służył na stanowisku zastępcy dowódcy kompanii ds. Liniowych w 3pp.
Dalsze losy nieznane.
Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):
Polskie:
Krzyż Walecznych – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino.
Radzieckie:
Order Czerwonej Gwiazdy – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej).
Rany i kontuzje: Brak danych.
Data i miejsce śmierci: Brak danych.
Dodatkowe informacje:
Do WP wstąpił wraz z synem Eugeniuszem, który służył w jego plutonie.
Alojzy Sroga tak go opisuje: “Szpakowaty, z wąsikiem, mówi ze wschodnim zaśpiewem.”
Opracowano na podstawie materiałów CA MO RF oraz książki “Początek drogi. Lenino” A. Srogi.
Kutasiewicz (Kutasewicz) Franciszek syn Wincentego
Data i miejsce urodzenia: 04.10.1906r., Dachnowka koło Kamieńca Podolskiego (Obecnie Dachniwka, Rejon Chmielnicki)
Narodowość: Polak.
Wykształcenie:
Wojskowe:
Żytomierska (Rostowska?) szkoła piechoty.
Cywilne: brak danych.
Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:
Od 15.11.1929r. W Armii Czerwonej.
Służba w 15 DS.
08.07.1938r. Aresztowany przez NKWD.
26.01.1939r. – umorzenie sprawy.
Mieszkał w Nikołajewie.
Na początku wojny radziecko niemieckiej służył w stopniu st. lejtnanta w Wolskiej Szkole Obrony przeciwchemicznej.
W 1941r. brał udział w walkach na Froncie Południowo-Zachodnim jako dowódca batalionu czołgów.
Od 17.05.1943r. W WP.
Kapitan, szef 2. oddziału sztabu 1DP.
Udział w bitwie pod Lenino:
Kapitan, szef 2. oddziału sztabu 1DP.
Z wniosku odznaczeniowego na Order Czerwonej Gwiazdy:
„Jako szef 2 Oddziału sztabu Dywizji, kapitan Kutasiewicz F. W. zapewniał dowództwu Dywizji dane zwiadowcze.
W okresie walk 11 do 13 października 1943r. w rejonie m. Lenino Obłasti Mohylewskiej organizował nieprzerwane rozpoznanie przeciwnika. W okresie dwudniowych walk zwiad dywizji schwytał 3 jeńców kontrolnych a także sztab batalionu przeciwnika oraz dokumenty, które przekazano do sztabu armii.
W okresie walk osobiście wykonywał zadania dowództwa kierując działaniami bezpośrednio na pierwszej linii. Znajdując się na przednim skraju w jednym z wielu nalotów powietrznych został kontuzjowany, ale nie opuścił pola walki do momentu wycofania Dywizji z walki.”
Służba i praca po bitwie pod Lenino:
Przed 01.1944r. Awans do stopnia majora.
Do 28.01.1944r. pozostawał na dotychczasowym stanowisku.
20.02 – 28.09.1944r. – dowódca 1 samodzielnego batalionu rozpoznawczego.
Służba w 24 pułku artylerii pancernej.
26.11.1944r. -skierowany przez GZPWP na stanowisko zastępcy dowódcy Wojsk Pancernych ds. polityczno-wychowawczych.
06.1945r. – podpułkownik, zastępca dowódcy Wojsk Pancernych WP.
25.08.1945r. – mianowany zastępcą dowódcy 1KP do spraw polityczno-wychowawczych.
Później służba w SG WP oraz jako inspektor w Wojskach Pancernych i Zmotoryzowanych.
23.06.1947r. – skierowany do Oddziału Kadr ABTW Armii Radzieckiej.
25.09.1947r. -zwolniony do rezerwy w stopniu podpułkownika.
Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):
Polskie:
Srebrny medal „Zasłużonym na Polu Chwały” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino.
Radzieckie:
Order Czerwonego Sztandaru – 29.06.1945r. – Za całokształt służby i organizację pracy polityczno-wychowawczej.
Order Czerwonej Gwiazdy – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej);
Order Czerwonej Gwiazdy – 30.04.1945r. – za wysługę lat (?)
Medal „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej”.
Rany i kontuzje: Dwukrotnie lekko ranny, raz kontuzjowany – 12.10.1943r. Pod Lenino.
Data i miejsce śmierci: Brak danych.
Dodatkowe informacje:
W radzieckiej ewidencji pojawia się także 01.10.1900r. Jako data urodzenia.
W radzieckiej ewidencji pojawia się także 10.1929r. Jako data rozpoczęcia służby wojskowej w Armii Czerwonej.
Był członkiem WKP(b).
Po wojnie zmienił nazwisko na Kubasiewicz.
Opracowano na podstawie materiałów CAMO RF, materiałów udostępnionych przez Pana Marka Sobiecha oraz „Wojsko Polskie: krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej”, t.3 Stanisława Komornickiego.
Data i miejsce urodzenia: 14(04?).11.1907r., Kijów
Narodowość: Polak
Wykształcenie:
Cywilne:
Gimnazjum, 1919r., Kijów.
Wojskowe:
Akademia im. Frunzego w Moskwie, 1934r.
Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:
Od 10.03.1921r. W Armii Czerwonej.
1920-1923r. – stenograf i zecer w Wydziale Oświaty w Kijowie.
1928r. – dowódca plutonu, następnie dowódca kompanii w Armii Czerwonej.
W latach 30. mieszkał w Syzraniu.
16.01.1938r. – aresztowany pod zarzutem prowadzenia propagandy antyradzieckiej.
17.03.1940r. – skazany na 3 lata łagru.
01.1942r. – wyszedł na wolność, przywrócony do służby.
08.1942r. – 1943r. – kapitan, szef sztabu 117ps.
W 1943r. służba w 55DS, 67 szkolnym pułku snajperów 11Brygady Szkolnej (Od 08.02.1943r.) i 42 Zapasowej BS.
11.05.1943r. – skierowany do dyspozycji GUK NKO celem przeniesienia do służby w WP.
Od 05.1943r. W WP.
Kapitan, szef 1 oddziału sztabu 1DP.
Udział w bitwie pod Lenino:
Major, szef 1 oddziału sztabu 1DP.
Z wniosku odznaczeniowego na Order Czerwonej Gwiazdy:
„Pracując jako szef I Oddziału Sztabu Dywizji, opracował dokumentację bojową dla przerwania wrogiej obrony w rejonie m. Lenino Obłasti Mohylewskiej, i na czas dostarczył ją do wykonawców.
W ciągu całego okresu walki od 11 do 13 października 1943r. znajdował się na punkcie obserwacyjnym Dywizji, zdołał utrzymać nieprzerwaną łączność z jednostkami i pododdziałami, bezpośrednio prowadzącymi walki.
Wszystkie rozkazy bojowe na czas dostarczał do wykonawców. Dzięki swojej zimnej krwi i orientacji wojskowej na czas i stale dysponował wszystkimi danymi o położeniu jednostek i na czas informował dowództwo i wyzej postawiony sztab.
Major Kunderewicz N.W. zapewnił wypełnienie wszystkich rozkazów wydanych przez dowództwo w ciągu całej walki a także zapewnił i kontrolował ich wykonanie.”
Służba i praca po bitwie pod Lenino:
Szef Sztabu 1DP.
Od 06.1944r. – szef sztabu 3DP.
Po wojnie awansowany do stopnia pułkownika.
Szef Sztabu 14DP.
Od 01.08.1946r. – szef sztabu DOW nr 7, Lublin.
Od 06.1948r. – szef oddziału SG WP.
11.05.1949r. – awans do stopnia generał brygady.
12.1952r. – skierowany na kurs w Akademii im. Woroszyłowa w Moskwie.
Do Polski nie powrócił, w 1953r. Zakończył oficjalnie służbę w WP.
Służbę wojskową w Armii Radzieckiej zakończył prawdopodobnie 14.06.1961r.
Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):
Polskie:
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari – 1945r.;
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski – 1945r.;
Order Krzyża Grunwaldu III klasy – 1945r.;
Złoty Krzyż Zasługi – prawdopodobnie z rozkazu NDWP nr 54 z 23.02.1946r.;
Srebrny Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino;
Srebrny medal „Zasłużonym na Polu Chwały” – 1947r.;
Brązowy medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”.
Radzieckie:
Order Lenina – 19.11.1951r. – za wysługę lat;
Order Czerwonego Sztandaru – 16.05.1945r. – za organizację współdziałania i kierowanie oddziałami 3DP podczas forsowania Odry i walk na terenie Niemiec;
Order Czerwonego Sztandaru – 05.11.1946r. – za wysługę lat;
Order Wojny Ojczyźnianej II klasy – 16.02.1945r.
Order Czerwonej Gwiazdy – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej);
Order Czerwonej Gwiazdy – 03.11.1944r.
Rany i kontuzje: Brak.
Data i miejsce śmierci: 28.09.1976r., Moskwa.
Dodatkowe informacje:
Był potomkiem zesłańców po powstaniu styczniowym.
Nie należał do WKP(b) (stan na maj 1945r.). Niewykluczone, że należał do partii przed wojną, a następnie został wydalony z jej szeregów po aresztowaniu.
Podczas szkolenia dywizji napisał artykuł w „Żołnierzu Wolności” artykuł krytykujący zbyt wielkie zagęszczenie podczas natarcia.
Opracowano na podstawie materiałów CA MO RF oraz książki “Początek Drogi. Lenino” A. Srogi.
Data i miejsce urodzenia: 29.06.1914r., Rozprza, Cesarstwo Rosyjskie (obecnie miasto w Woj. Łódzkim)
Narodowość: Polak/Żyd
Wykształcenie:
Cywilne:
7 klas szkoły powszechnej.
Wojskowe:
Bliżej niesprecyzowany kurs w szkole NKWD w Kujbyszewie (1944r.?)
Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:
Przed 1923r. Mieszkał w Częstochowie.
Od 1923r. W Częstochowie, pracował w przemyśle włókienniczym
15.03.1933r. – aresztowany za udział w organizacji strajku włókniarzy (był przewodniczącym komitetu strajkowego). Skazany na rok więzienia.
1933-1934r. – odbywał karę w więzieniu w Sieradzu.
1934-1938r. – pracownik w fabryce włókienniczej N. Eitington i S-ka.
1938r. – poszukiwany przez policję, przedostał się do Warszawy, następnie do Zagłębia Dąbrowskiego.
W 1939r. Przedostał się do radzieckiej strefy kupacyjnej.
1939-1941r. – pracownik fabryki farb, Lwów.
06.1941-09.1941r. – służba w 178pp Armii czerwonej, ranny w rejonie Kjiowa.
Pod koniec 1941r., po wyjściu ze szpitala (gdzie przebywał po zranieniu) skierowany do Armii gen. Andersa.
04.1942r. – Uznany za niezdolnego do służby wojskowej, pozostawiony w Buzułuku podczas ewakuacji polskich żołnierzy.
Od 23.05.1943r. W WP.
Od 20.08.1943r. Podporucznik, zastępca dowódcy ds. polityczno wychowawczych, 3 batalion, 3pp, 1DP.
Udział w bitwie pod Lenino:
Podporucznik, zastępca dowódcy ds. polityczno wychowawczych, 3 batalion, 3pp
Z wniosku odznaczeniowego na Order Czerwonej Gwiazdy:
„Podporucznik Krakowski Józef Ignatiewicz w czasie walk 12-13 października 1943r. w rejonie wsi Lenino-Tregubowo dał się poznać jako oficer śmiały i pełen inicjatywy.
12 i 13 października 1943r. siłami batalionu trzy razy organizował odpieranie niemieckich kontrataków i dwa razy organizował natarcie, które doprowadziło do postąpienia naprzód szyków bojowych batalionu na przestrzeni 15-20 metrów od umocnionej linii niemieckiej obrony. Gdy 3. batalion znajdował się pod groźbą obejścia i okrążenia przez przeciwnika, który próbował się wcisnąć w miejsce styku 1. i 3. batalionu, podporucznik Krakowski przerzucił na miejsce styku bojowych szyków batalionów kompanię CKM i umiejętnie kierując jej ogniem, zmusił przeciwnika do odstąpienia, zażegnując tym samym niebezpieczeństwo okrążenia.
W najbardziej krytycznym momencie walki, kiedy dowódca batalionu utracił kontrolę nad batalionem podpor. Krakowski faktycznie przejął dowodzenie nad batalionem.”
Służba i praca po bitwie pod Lenino:
Na stanowisku pozostawał do 6.02.1944r.
12.1943r. – awans do stopnia porucznika.
02.1944r. – Zastępca dowódcy pułku ds. polityczno-wychowawczych, 9pp, 3DP.
1944r. – awans do stopnia majora.
ok. 04.1944r. – zastępca dowódcy ds. polityczno-wychowawczych, PSBS.
05.1944r. – skierowany do Brygady Partyzanckiej „Grunwald”.
W 1944r. służył także w Brygadzie Partyzanckiej im. Wandy Wasilewskiej.
Od 2.08.1944r. W Lublinie, pełnomocnik PKWN na Pragę.
09 bądź 10.1944 – skierowany na kurs w szkole NKWD w Kujbyszewie.
06.11.1944 – 19.01.1945r. – zastępca kierownika Wydziału Ochrony Rządu, MBP.
Od 01.1945r. – II seketarz KŁ PPR.
21.01 – 10.02.1945r. – komendant gmachu WUBP w Łodzi.
02-06.1945r. – Zastępca kierownika WUBP w Łodzi.
08.06 – 09.1945r. – p.o. kierownika WUBP w Gdańsku.
05.09 – 16.09.1948r. – zastępca kierownika WUBP w Warszawie.
ok. 09.1945r. Awans do stopnia podpułkownika.
1948r. – zdemobilizowany w stopniu pułkownika.
1949-1956r. – dyrektor PBP „Orbis”
1956-1968r. – Szef produkcji, zespół „Kamera”, przedsięiorstwo „Film Polski”.
W 1968r. Wyemigrował do RFN.
Mieszkał we Frankfurcie nad Menem.
Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):
Polskie:
Order Krzyża Grunwaldu III klasy;
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski – 10.10.1945r.;
Złoty Krzyż Zasługi;
Krzyż Partyzancki;
Brązowy medal „Zasłużonym na Polu Chwały”;
Medal „Za Warszawę”;
Medal Zwycięstwa i Wolności.
Radzieckie:
Order Czerwonej Gwiazdy – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej).
Rany i kontuzje:
Ranny pod Kijowem w 1941r.
Data i miejsce śmierci: 25.04.1986r.
Dodatkowe informacje:
Od 1928r. Związany z dziecięcą organizacją KPP „Pionier”.
Od 1929r. Członek KZMP.
Od 1933r. Członek KPP.
Od 1941r. Członek WKP(b).
Od 1944r. członek PPR, następnie PZPR.
W 1959. ukarany naganą partyjną za wykorzystywanie stanowiska do własnych korzyści i brak nadzoru nad gospodarką podległych przedsiębiorstw.
W 1968r. Wydalony z PZPR.
Przed wojną działał aktywnie w związkach zawodowych, współorganizował strajki.
Współorganizował defiladę w Warszawie 19.01.1945r.
Od 03.03.1942r. Starszy lejtnant (następnie kapitan, 108 Samodzielna Brygada Strzelecka, 97DS.
05.05 – 16.06.1943r. – Major,41pa, 97DS.
06.1943r. – wezwany do sztabu Zarządu Kadr Artylerii.
Od 06.1943r. w WP.
Major, szef sztabu artylerii 1DP.
Udział w bitwie pod Lenino:
Z wniosku odznaczeniowego na Order Czerwonej Gwiazdy:
„W okresie przygotowawczym do działań ofensywnych 1 ppd im. T. Kościuszki na majora Krisztafowicza A.A.[,] jako na szefa sztabu artylerii dywizji[,] spadło zadanie zaplanować walki artylerii dywizyjnej, a także podporządkowanych i wspierających jednostek artylerii Armii Czerwonej.
Z tą pracą major Krisztafowicz poradził sobie wzorowo.
Wszystkie kwestie współdziałania zostały zawczasu ustalone ze sztabami ogólnowojskowymi.
Nie bacząc na to, że sztab artylerii dywizji był sam w sobie bardzo młody, ale tym nie mniej praca jego w okresie przygotowawczym i w czasie walki została przez majora Krisztafowicza zorganizowana w taki sposób, że umożliwiło to w dwie doby przesłać dokumenty nie tylko do grup, ale także osobno do każdego pułku.
Ten czynnik w pracy sztabu dał możliwość także i grupom by szczegółowo opracować swoje plany, na czas dostarczyć je do wykonawców i prawidłowo zorganizować walkę, co następnie zostało potwierdzone poprzez wzorową pracę artylerii.
W czasie walki major Krisztafowicz operatywnie i umiejętnie kierował podporządkowanymi sztabami. Umiejętnie i na czas dostarczał wykonawcom decyzje dowództwa, kontrolując ich wykonanie.”
Służba i praca po bitwie pod Lenino:
Z chwilą utworzenia 1 Korpusu Polskiego, został szefem sztabu artylerii tegoż.
Następnie mianowany szefem sztabu Artylerii 1AWP.
Po wojnie inspektor artylerii DOW VII.
Szef Sztabu Artylerii WP.
W 1952r. Powrócił do ZSRR.
07.12.1955r. – zwolniony do rezerwy w stopniu pułkownika.
Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):
Polskie:
Krzyż Grunwaldu III kl.;
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari;
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski;
Krzyż Walecznych;
(Złoty?) Krzyż Zasługi;
Srebrny medal „Zasłużonym na Polu Chwały” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino.
Radzieckie:
Order Lenina – 30.04.1954r. – za wysługę lat.
Order Czerwonego Sztandaru – 07.05.1945r. – Jako szef Sztabu Artylerii 1AWP, za kierowanie pracą sztabu i jednoczesne dowodzenie artylerią na prawej flance 1AWP z zadaniem rozbicia niemieckich pozycji obronnych na zachodnim brzegu Wisły podczas walk o Warszawę;
Order Czerwonego Sztandaru – 04.07.1945r. – Jako szef Sztabu Artylerii 1AWP, za dowodzenie artyleryjską grupą wzmocnienia (prawdopodobnie podczas walk na terenie Niemiec);
Order Czerwonego Sztandaru – 20.06.1949r. – za wysługę lat;
Order Wojny Ojczyźnianej I klasy – 29.06.1945r. – Jako szef Sztabu Artylerii 1AP, za walki 18.07. 1944r., gdzie dowodził grupą pułków artylerii wspierających radziecki 91 Korpus Strzelecki, dzięki czemu ten wykonał zadanie.
Order Czerwonej Gwiazdy – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej);
Order Czerwonej Gwiazdy – 03.11.1944r. – za wysługę lat (?);
Medal „Za zwycięstwo nad Niemcami”;
Medal „Za wyzwolenie Warszawy”
Medal „Za zdobycie Berlina”
Rany i kontuzje: Brak danych.
Data i miejsce śmierci: Brak danych. Leningrad?
Dodatkowe informacje:
Członek WKP(b) od 1943r.
Opracowano na podstawie materiałów CAMO RF oraz „Początek drogi. Lenino” A. Srogi.
Wojskowa Akademia Wychowania Fizycznego w Leningradzie.
Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:
Przed 17.09.1939r. W Korpusie Kadetów we Lwowie.
Po 1939r. Kilkukrotnie aresztowany przez władze radzieckie.
Od 06.1943r. w WP.
Skierowany na kurs oficerski, który ukończył w stopniu chorążego.
Mianowany dowódcą 2 plutonu 4 kompanii strzeleckiej 3pp.
Udział w bitwie pod Lenino:
Chorąży, dowódca 2 plutonu, 4ks, 3pp.
Z wniosku odznaczeniowego na Order Czerwonej Gwiazdy:
„Chorąży Konopka K. M. brał udział w walkach 12-13 października 1943r. w rejonie wieś Tregubowo – m. Lenino.
Kiedy w walkach o wzgórze 215,5 zaszła konieczność przeprowadzenia zwiadu oficerskiego, chorąży konopka przeprowadził go z sukcesem i jednocześnie naprawił łączność z 1 pułkiem piechoty, która została tymczasowo przerwana.
Wysłany drugi raz na zwiad w chwili gdy pojawiło się zagrożenie okrążenia naszej lewej flanki chorąży Konopka i tym razem doskonale przeprowadził zwiad i zebrane przezeń dane posłużyły jako podstawa do kolejnych operacji batalionu. W natarciu na wieś Tregubowo pluton pod dowództwem chór. Konopki wysunął się naprzód, dzięki umiejętnemu wykorzystaniu terenu i prawidłowej organizacji ognia zapewnił dalsze postępowanie całej kompanii naprzód.”
Jego pluton wyznaczono jako rozpoznawczy w batalionie.
Wg. A Srogi podczas bitwy wyniósł także z pola walki rannych żołnierzy swojego plutonu.
Służba i praca po bitwie pod Lenino:
Po 11.1943r. Przez krótki czas służył w batalionie narciarzy, od chwili jego sformowania.
Następnie służył w 1BP jako zastępca dowódcy kompanii ds. liniowych/dowódca plutonu saperów.
Brał udział w akcji rozminowania w Lublinie.
Po zranieniu na Pradze i wyjściu ze szpitala skierowany do Akademii Wojskowej w Moskwie, którą ukończył już po zakończeniu wojny.
Po wojnie do 1954r. Czynny zawodnik CWKS „Legia”.
W stan spoczynku przeszedł w stopniu pułkownika.
Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):
Polskie:
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari;
Krzyż Walecznych – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino;
Radzieckie:
Order Czerwonej Gwiazdy – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej).
Rany i kontuzje: Ranny na Pradze w 1944r.
Data i miejsce śmierci: Brak danych.
Dodatkowe informacje:
Według A. Srogi był niewysoki i „czarny”, czyli prawdopodobnie śniady i czarnowłosy.
Ten sam autor charakteryzuje go tak: „wiecznie roześmiany, wesoły, lubiany przez żołnierzy”.
Opracowano na podstawie materiałów CAMO RF i „Początek drogi. Lenino” A. Srogi.
Dodatkowe zdjęcia:
Oficerski Dowód Osobisty Karola Konopki z 1943r., zdjęcie najwyraźniej doklejone w okresie po 11.11.1943r. (“Początek drogi. Lenino”).
Data i miejsce urodzenia: 06.07.1896r, wieś Maceniany, Obwód Połocki, Cesarstwo Rosyjskie (obecnie Białoruś).
Narodowość: Polak
Wykształcenie:
Cywilne:
1906r. – szkoła miejska.
Wojskowe:
Peterhofska Szkoła Chorążych – 1915r.
Szkoła dowódcza Frontu zachodniego – 1921r.
Akademia Wojskowa im. Frunzego – 1932r.
Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:
Po 1906r. Pracował jako robotnik rolny.
15.08.1915r. – zmobilizowany do Armii Rosyjskiej.
Ostatni stopień i stanowisko – porucznik, dowódca kompanii, 20 halicki pp.
Od 12.04.1919r. W Armii Czerwonej.
25.04.1919r. -12.1919r. – dowódca półkompanii, 35ps.
09.12.1919r. – 05.1920r. – dowódca plutonu, 35ps.
Od 25.05.1920r. – dowódca kompanii.
Brał udział w Wojnie Polsko-Bolszewickiej.
03.07.1920r. – 08.1921r. – w szkole wojskowej. Brał udział w tłumieniu buntu marynarzy na Kronsztadzie i powstań chłopskich.
13.06.1921r. – 02.1922r. – Zastępca naczelnika Zarządu Szkolnictwa Wojskowego Frontu Zachodniego.
11.02.1922r. – 05.03.1923r. – Dowódca Kompanii, Zapasowa Szkoła Piechoty.
05.03.1923r. – przeniesiony do rezerwy.
14.02.1924r. – powtórnie powołany do służby czynnej w Armii Czerwonej.
02-03.1924r. – dowódca plutonu, Władywostocka Szkoła Piechoty.
01.10.1924r. – 08.1929r. – dowódca kompanii, Władywostocka Szkoła Piechoty.
15.08.1929r. – 05.1932r. – słuchacz AW im. Frunzego.
14.05. 1932r. – 02.1935r. – Szef 1 Oddziału sztabu, 40DS, Specjalna Armia Dalekowschodnia.
15.02.1935 – 1938r. – szef sztabu, 106ps, 36DS, Zabajkalski OW.
30.06.1938r. – zwolniony do rezerwy.
30.06.1938r. – szef kadedry wojskowej w na cywilnej uczelni wyższej, Krasnodar.
1942r. (według innych źródeł – 08.1941r.)- powtórnie powołany do służby w Armii Czerwonej w stopniu majora przez Poczinkowski RWK.
W 1941r. Miał dowodzić pułkiem miejskim w Krasnodarze.
Służba w 174 zapasowym ps Czarnomorskiej Grupy Wojsk Frontu Zakaukaskiego.
04.09.1942r. Skierowany do dyspozycji działu kadr Frontu Północno-Kaukaskiego.
10.1942r. – Szef wydziału szkolnego Machaczkalskiej Szkoły Wojskowej, Maglisi, GSRR.
Od 18.05.1943r. W WP; początkowo jako szef 1 oddziału sztabu 1DP.
Od 06.06.1943r. – Podpułkownik, szef sztabu 2pp.
Udział w bitwie pod Lenino:
Podpułkownik, szef sztabu 2pp.
Z wniosku odznaczeniowego na Order Czerwonej Gwiazdy:
„Podpułkownik Kondratowicz brał udział w walkach 12 i 13.10.1943 pod wsią Połzuchy. Będąc szefem sztabu 2 pułku piechoty zapewniał nieprzerwane kierownictwo operacyjne działaniami bojowymi[.]
Znajdował się cały czas na czołowym punkcie kierowania ogniem pod nieprzerwanym obstrzałem i bombardowaniem z powietrza dokładnie i z pełnią poświęcenia pracował, nie licząc się z niczym, ułatwiając organizacje operacji celem przerwania obrony przeciwnika.”
Służba i praca po bitwie pod Lenino:
Na stanowisku pozostawał do 8.04.1944r., następnie przeniesiony do formującej się 4DP.
Od 06.05.1944r. – 12.05.1945r. -dowódca 11pp.
28.05.1945r. – 09.1945r. – Kierownik Wyszkolenia Taktycznego, Oficerska Szkoła Piechoty nr 3.
21.09-12.1945r. – szef Oddziału Wyszkolenia Bojowego, Wyższa Szkoła Oficerska WP.
12.1945r. – 08.1946r. – Szef Oddziału Szkolnego i Zastępca Komendanta Szkoły, Wyższa Szkoła Oficerska WP.
20.10.1946r. (lub 19.08.1946r.) – 30.01.1947r. – Komendant Centrum Szkolenia WOP.
01.04.1947r. – do dyspozycji Departamentu Personalnego MON.
14.04.1947r. – wyjazd do ZSRR, do dyspozycji Działu Kadr Wojsk Lądowych Armii Radzieckiej.
Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):
Polskie:
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski;
Krzyż Walecznych – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino.
Krzyż Walecznych (po raz drugi?);
Złoty Krzyż Zasługi (prawdopodobnie z rozkazu nr54, 02.1946r.);
(Srebrny?) Medal „Zasłużonym na Polu Chwały”.
Radzieckie:
Order Lenina – prawdopodobnie za wysługę lat w Armii Czerwonej.
Order Czerwonego Sztandaru – Za tłumienie chłopskiego powstania na Tambowszczyźnie (?).
Order Czerwonego Sztandaru – 03.11.1944r. – za wysługę lat w Armii Czerwonej;
Order Czerwonej Gwiazdy – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino;
Medal XX lat Armii Czerwonej;
Medal „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej”;
Medal „Za wyzwolenie Warszawy” (?).
Rany i kontuzje: Brak danych.
Data i miejsce śmierci: Brak danych.
Dodatkowe informacje:
Według danych CAMO pozostawał w rejestrze pracowników politycznych, chociaż żadna z pełnionych przezeń funkcji nie była funkcją polityczną.
Ze stanowiska dowódcy 11pp został zdjęty na wniosek gen. Kieniewicza (wówczas dowódcy 4DP) za nadużywanie alkoholu, stosowanie przemocy wobec podwładnych i nie wykonywanie rozkazów na czas.
Bezpartyjny.
W materiałach CAMO RF nie jest dostępna informacja o odznaczeniu Orderem Czerwonego Sztandaru z lat 20., choć na zdjęciu widać, że faktycznie otrzymał to odznaczenie dwukrotnie.
Opracowano na podstawie materiałów CAMO RF oraz „Polacy i Litwini, oficerowie Armii Czerwonej w latach 1922–1941. Słownik biograficzny” Jakuba Wojtkowiaka.
Dodatkowe zdjęcia:
Ok. 1945r., jako dowódca 11pp. (“Początek drogi. Lenino”)
Data i miejsce urodzenia: 06.04.1913r., wieś Pieńkowka, Obłast Winnica, Cesarstwo Rosyjskie (obecnie Pieńkiwka, Rajon Szarhorodzki, Obłast Winnicka, Ukraina).
Narodowość: Polak.
Wykształcenie: Brak Danych.
Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:
05.1936r. – 1937r. W Armii Czerwonej.
Oficer służby chemicznej.
Prawdopodobnie przeszedł przeszkolenie oficerskie w związku ze studiami kierunkowymi.
25.08.1941r. – zmobilizowany powtórnie przez Bijski GWK w Kraju Ałtajskim.
Od 1.03.1942r. Kapitan, 1270 ps 385 DS.
Od 24.06.1943r. W WP.
Kapitan, szef służby chemicznej, 2pp.
Udział w bitwie pod Lenino:
Kapitan, szef służby chemicznej, 2pp.
Z wniosku odznaczeniowego na Order Czerwonej Gwiazdy:
„Brał udział w walkach 12 i 13 października 1943r. pod wsią Połzuchy.
Jako szef służby chemicznej pułku powinien był znajdować się na punkcie dowodzenia. Wierny służbie oficera, z własnej inicjatywy poszedł do natarcia razem z I batalionem.
Przejął dowodzenie nad kompanią, której dowódca został wyeliminowany z walki. Śmiało i zdecydowanie prowadził ją naprzód dając przykłady śmiałości i odwagi pod obstrzałem i bombardowaniami z powietrza.
W czasie walki w transzejach zastrzelił kilku żołnierzy przeciwnika a następnie dowodził odparciem 4 kontrataków nieprzyjaciela.”
Alojzy Sroga podaje, że kpt. Kaniewski poszedł do 1 batalionu na rozkaz płk. Czerwińskiego, bez dyskusji ale też bez entuzjazmu, następnie nie przejął dowodzenia od chór. Franciszka Mroza, odbierając jedynie meldunki i obserwując działania.
Według streszczonej przez Mariana Nowińskiego relacji Józefa Dyryndy, gdy saperzy natknęli się na niemców i wymieszali się z niedobitkami piechoty, dowodzenie nad zbieraniną przejął kapitan służby chemicznej, który miał „około 30 lat, ale jest już siwy”. Opis ten idealnie pasuje do kpt. Koniewskiego, który miał równo 30 lat, był siwy i był kapitanem służby chemicznej. Nie jest znany przypadek innego kapitana służby chemicznej, który w tym czasie dowodziłby grupą żołnierzy 2pp. Fakt, ze dwa niezależne źródła zdają się wskazywać, że oficer ten przeją jednak dowodzenie nad grupą żołnierzy 2pp sugeruje, że A. Sroga nie przedstawił w pełni działań Kaniewskiego w tym czasie.
Służba i praca po bitwie pod Lenino:
Na stanowisku Szefa Służby chemicznej 2pp pozostawał do 15.10.1943r.
15.10.1943r. – 16.02.1944r. – Kwatermistrz pułku (pełnił także obowiązki zastępcy dowódcy ds. zabezpieczenia materiałowego).
Po 02.1944r. do końca wojny – Zastępca szefa służby chemicznej 1AWP.
Przed 03.1945r. Awans do stopnia majora.
Prawdopodobnie pozostawał w WP do początków 1946r., następnie powrócił do ZSRR.
Służba w Syberyjskim Okręgu Wojskowym.
24.06.1946r. Zwolniony do rezerwy w stopniu podpułkownika.
Prawdopodobnie mieszkał w Bijsku.
Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):
Polskie:
Krzyż Walecznych – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino;
Srebrny Krzyż Zasługi (?);
Radzieckie:
Order Wojny Ojczyźnianej I kl. – 07.08.1945r. – Za umiejętnie zorganizowanie zadymiania podczas forsowania przez 1AWP Odry.
Order Wojny Ojczyźnianej II kl. – 04.05.1945r. – Za organizowanie zadymienia rejonu przeprawy pod Warszawą, działania na Pomorzu oraz działania jako przedstawiciel szefostwa Służby Chemicznej 1AWP w 2 batalionie miotaczy ognia.
Order Wojny Ojczyźnianej II kl. – 06.04.1985r. – nadanie jubileuszowe.
Order Czerwonej Gwiazdy – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej).
Medal „Za obronę Moskwy”.
Rany i kontuzje:
Kontuzjowany w 1942r. W rejonie st. ?
Kontuzjowany w 1943r. w rejonie Lenino (?).
Data i miejsce śmierci: Po 1985r.?
Dodatkowe informacje:
Według wniosku na Order Wojny Ojczyźnianej II kl. był „wyjątkowo kulturalnym, odważnym oficerem”, a także „Entuzjastą powierzonemu jemu odcinka [pracy] – zwiadu.” Wnoisek określa go także jako zdyscyplinowanego.
W źródłach nazwisko występuje jako Kaniewski, Kaniowski, Kancowski, Koniewski i Koniowski.
Opracowano w oparciu o materiały CAMO RF, “Początek Drogi. Lenino” A. Srogi oraz “Drugi Berliński” A.Krajewskiego.
Data i miejsce urodzenia: 1920r. (1916r.? Jugosławia?)
Narodowość: Polak.
Wykształcenie: Brak danych.
Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:
Od 1.06.1943r. w WP.
Plutonowy, dowódca 3 plutonu 2 kompanii fizylierów 1pp.
Udział w bitwie pod Lenino:
Plutonowy, dowódca 3 plutonu 2 kompanii fizylierów 1pp.
Z wniosku odznaczeniowego na Medal „za odwagę” (na jego podstawie nadano ostatecznie Order Czerwonej Gwiazdy):
„Na czele swojego plutonu atakował i okrążył grupę niemieckich fizylierów i w rezultacie walki zastrzelono około 20 nieprzyjacielskich żołnierzy.”
Według A. Srogi został ciężko ranny nad Miereją, wniosek odznaczeniowy nie wspomina o zranieniu.
Służba i praca po bitwie pod Lenino:
Prawdopodobnie 20.05.1944r. Wyszedł ze szpitala (szpital ewakuacyjny 4629), gdzie przebywał na leczeniu po zranieniu pod Lenino i powrócił do jednostki.
Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):
Order Czerwonej Gwiazdy – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej).
Rany i kontuzje: Ciężko ranny nad Miereją 12.10.1943r. (?)
Data i miejsce śmierci: Brak danych.
Dodatkowe informacje:
Według A. Srogi miał stopień sierżanta, prawdopodobnie jednak jest to błąd.
Według „Pierwszego Praskiego” miał się wyróżnić pod Lenino jako dowódca drużyny.
Wniosek odznaczeniowy nie podaje informacji o zranieniu, jednak zmiana odznaczenia na wyższe może wskazywać, że faktycznie był ciężko ranny.
Na liście odznaczonych żołnierzy 1pp figuruje jako plutonowy.
Według danych CAMO 20.05.1944r. Szpital ewakuacyjny 4629 opuścił „dowódca plutonu z 1 dywizji” Stiepan Matwiejewicz Kowalczyk, urodzony w 1916r. W Zenickiej Obłasti w Jugosławii. Jakkolwiek nie ma pewności, że to ten sam żołnierz (przy niezgodności daty urodzenia), zgodność imienia, stanowiska i jednostki pozwala przypuszczać, ze chodzi o tę samą osobę.
Wniosek odznaczeniowy podaje, że stałego adresu zamieszkania nie posiadał.
Opracowano na podstawie materiałów CAMO RF, Książki „Pierwszy Praski” Andrzeja Krajewskiego i „Początek Drogi. Lenino” Alojzego Srogi.
GRH Osiemnasty Kołobrzeski 