Ley Włodzimierz syn Archipa

Data i miejsce urodzenia: 27.09.1911r., Zamość (Horyszów Polski k. Zamościa?).

Narodowość: Polak.

Wykształcenie: Brak danych.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

Od 06.1943r. w WP.

Chorąży, zastępca dowódcy kompanii ds. polityczno-wychowawczych, 5 kompania, 3pp.

Udział w bitwie pod Lenino:

Chorąży, zastępca dowódcy kompanii ds. polityczno-wychowawczych, 5 kompania, 3pp.

Z wniosku odznaczeniowego na Order Czerwonej Gwiazdy:

„Chorąży Ley W.A. w czasie walk 12-13 października 1943r. w rejonie wsi Tregubowo-Lenino dał się poznać jako śmiały, zdecydowany i obdarzony silną wolą oficer.

13.10.43r. w czasie walki został ranny dowódca 5. kompanii porucznik Łuniew [?] i jego zastępca do spraw liniowych chorąży Szczygła [?]. Chorąży Ley W. A. niezwłocznie przejął dowodzenie kompanią. W krótkim czasie chorąży Ley znajdując się w okopie został kontuzjowany i ranny. Nie zwracając uwagi na utratę sił, wywołaną znaczną utratą krwi, chorąży Ley otrzymawszy rozkaz dowódcy batalionu by zająć pierszą linię obrony przeciwnika, niezwłocznie poprowadził swoją kompanię naprzód. W czasie tej walki Ley okazał wielką odwagę i dobre umiejętności dowodzenia pododdziałem, w rezultacie czego kompania wykonała rozkaz dowódcy batalionu, wybiła niemców [tak w oryginale] z okopów i zajęła je.”

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

Od 04.1944r. – Podporucznik (następnie kapitan), zastępca dowódcy pułku ds. polityczno-wychowawczych, 10pp.

Prawdopodobnie w sierpniu 1944r. skierowany do służby w MO.

01.09.1944r. – 06.1945r. – Adiutant Komendanta Głównego MO, Warszawa.

Przed 10.1945r. Awans do stopnia majora.

03.07.1945r. – 03.1946r. – Komendant, KW MO Olsztyn.

15.03.1946r. – 01.1951r. – Komendant, KW MO Łódź.

23.01.1951r. – 01.1954r. – Komendant, KW MO Bydgoszcz.

Przed 10.1954r. – awans do stopnia podpułkownika.

31.10.1954r. – 07.12.1954r. – Do dyspozycji Komendanta Głównego MO.

Od 07.12.1954r. – dalsza służba w MO.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Polskie:

Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski – 10 października 1945r. – za zasługi w organizowaniu służby Bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej.
Złoty Krzyż Zasługi – 04.10.1946r.

Krzyż Walecznych – 11.11.1943r. – Za działania pod Lenino.

Radzieckie:

Order Czerwonej Gwiazdy – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej).

Rany i kontuzje:Ranny i kontuzjowany 13.10.1943r. Pod Trygubowem.

Data i miejsce śmierci: 24 stycznia 1991r., Warszawa.

Dodatkowe informacje:

Opracowano na podstawie materiałów CA MO RF i BIP IPN oraz książki „Od Stecówki do Łaby” S. Waysa.

Dodatkowe zdjęcia:

Lewkowicz Mojżesz (Mojsiej, Mozes, Mosze) syn Dawida

Data i miejsce urodzenia: 1913r.

Narodowość: Polak/Żyd

Wykształcenie: brak danych.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

Prawdopodobnie miał za sobą zasadniczą służbę wojskową w WP przed wojną.

Od 28 maja 1943r. w WP.

Plutonowy, szef kompanii, 2pp.

Udział w bitwie pod Lenino:

Plutonowy, szef kompanii, 2pp.

Z wniosku odznaczeniowego na Order Czerwonej Gwiazdy:

„Brał udział 12 i 13.10.193r. W walkach pod wsią Połzuchy.

Od początku października 1943r. Lewkowicz M.D. przebywał na leczeniu w dywizyjnym batalionie sanitarnym. Wcześnie rano 12.10.1943r. Dowiedział się, ze dywizja idzie do natarcia. W tajemnicy uciekł z batalionu sanitarnego, nie bacząc na to, że był chory, i zaczął szukać swojego pułku. Na pole walki przyszedł gdy żołnierze i oficerowie pułku już ruszyli do ataku. Lewkowicz biegiem, pod rozrywającymi się pociskami i ogniem karabinów maszynowych, bez broni dogonił ich i jako jeden z pierwszych wdarł się do transzei przeciwnika, pociągając za sobą pozostałych. Zdobywszy trofiejny automat [pistolet maszynowy] nie chciał odejść na tyły, nie bacząc na ciężki stan chorobowy, a aktywnie uczestniczył w odparciu dwóch kontrataków przeciwnika pozostając do rozkazu dowództwa [o wycofaniu] na pierwszej linii.”

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

Brak danych.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Polskie:

Krzyż Walecznych – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino.

Radzieckie:

Order Czerwonej Gwiazdy – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej).

Rany i kontuzje: Brak danych.

Data i miejsce śmierci: Brak danych.

Dodatkowe informacje:

Opracowano na podstawie materiałów CA MO RF.

Dodatkowe zdjęcia:

Łastowski Stanisław Syn Alojzego

Data i miejsce urodzenia: 1906r.

Narodowość: Polak.

Wykształcenie:

Cywilne: średnie techniczne – technik-hutnik (przed wojną)

Wojskowe:

Prawdopodobnie szkoła podoficerska w czasie zasadniczej służby wojskowej.

Kurs oficerów oświatowych, 08.1943r.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

Służba w WP w latach 1927-1929 w Modlinie, saper.

Przed wojną pracował w hucie „Pokój” w Rudzie Śląskiej.

Prawdopodobnie deportowany do Kazachstanu.

Przed powołaniem do WP pracował jako górnik w kopalni złota w Akmolińsku w Kazachstanie.

Od 05 (06?).1943r. w WP.

Początkowo miał stopień plutonowego i był dowódcą plutonu w kompani rppanc. 2pp.

06/07.1943r. awansowany do stopnia sierżanta, następnie skierowany na kurs oficerów polityczno-wychowawczych

08.1943r. – awans do stopnia chorążego.

Od 21.08.1943r. – Zastępca dowódcy kompanii do spraw polityczno-wychowawczych, kompania rppanc, 2pp.

Udział w bitwie pod Lenino:

Z wniosku odznaczeniowego na Order Czerwonej Gwiazdy:

„Brał udział w walkach 12 i 13.10.43r. pod wsią Połzuchy.

W czasie natarcia znajdował się razem z drugim plutonem kompani rppanc. Osobistym przykładem i śmiałością inspirował swoich żołnierzy i podoficerów pociągając ich naprzód, nie bacząc na to, że prawa flanka drugiego batalionu znajdowała się pod wyjątkowo silnym ostrzałem artyleryjskim. Przed transzejami [przeciwnika] piechota zmuszona była zalec, ponieważ ogień był nie do wytrzymania. Dał rozkaz naprzód i skokiem opanował transzeję.

Brał udział w odparciu 2 kontrataków, z sukcesem dowodząc swoją grupą. Ogniem z rusznicy zdławił ognień ckm.”

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

Do 15.01.1944r. Pozostawał na dotychczasowym stanowisku.

15.01- 6.02.1944r. – chorąży, zastępca dowódcy kompanii do spraw polityczno-wychowawczych – 1kompania fizylierów, 2pp.

Od 17.02.1944r. – chorąży, zastępca kwatermistrza puku do spraw polityczno-wychowawczych, 8pp.

Od 01.09.1944r. – kapitan, zastępca dowódcy batalionu do spraw polityczno-wychowawczych, 1 batalion, 7pp.

Ranny 20.09.1944r., powrócił następnie do 7pp.

W 1945r. był, w stopniu kapitana, zastępcą dowódcy pułku do spraw Polityczno wychowawczych w 7pp. Stanowisko to zajmował prawdopodobnie od stycznia 1945r. do jesieni 1945r.

Po 28.04.1945r. – awans do stopnia majora.

Po wojnie w WOP, następnie w instytucjach centralnych MON.

Przeniesiony w stan spoczynku w stopniu pułkownika.

Mieszkał w Warszawie.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Polskie:

Krzyż Grunwaldu III kl.;

Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski;

Krzyż Walecznych;

Srebrny Medal “Zasłużonym na Polu Chwały”;

Srebrny Medal “Zasłużonym na Polu Chwały”;

Srebrny Medal “Zasłużonym na Polu Chwały”;

Brązowy Medal “Zasłużonym na Polu Chwały” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino;

Medal „Za Warszawę”;

Medal „Za Odrę, Nysę, Bałtyk”;

Medal Zwycięstwa i Wolności.

Radzieckie:

Order Wojny Ojczyźnianej II kl. – 30.06.1945r. – za działania podczas forsowania Odry i walk na terenie Niemiec 16-28.04.1945r. jako zastępca dowódcy 7pp;

Order Czerwonej Gwiazdy – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej);

Medal “Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej”.

Rany i kontuzje: 20.09.1944r. – lekko ranny na Saskiej Kępie.

Data i miejsce śmierci: 14.07.1977r., Warszawa.

Dodatkowe informacje:

Prawdopodobnie pochowany na cmentarzu Bródzieńskim w Warszawie.

We wniosku na Order Czerwonej Gwiazdy w rubryce dotyczącej wcześniejszych odznaczeń znajduje się wykreślony zapis o odznaczeniu Złotym Krzyżem Zasługi. Prawdopodobnie jest to błąd – przed wojną (a także w czasie i wkrótce po niej) krzyże zasługi nadawano dobierając klasę krzyża do stopnia/stanowiska odznaczonego. Jako technik-hutnik Stanisław Łastowski nie miał raczej szans na odznaczenie Złotym Krzyżem zasługi.

Pod Lenino jego bezpośrednim przełożonym był M. Feliński.

Alojzy Sroga w książce „Na drodze Stał Kołobrzeg” zamieścił taką jego charakterystykę:

„Spokojny, rozważny zastępca, ludziom życzliwy, ma bojowe i wojskowe doświadczenie. Technik-hutnik, przed wojną odbył służbę saperską w Modlinie, doszedł do stopnia podoficerskiego.”

i:

„[…] jest człowiekiem wielkiej osobistej skromności. To charakter, a życie nie szczędziło nauk. Ma za sobą pracę w ślaskim hutnictwie przed wojną i więzienie. Ma pracę w radzieckich kopalniach, w kazachstańskich kopalniach złota w czasie wojny i bitewny udział pod Lenino. Gnębi go troska o żonę i dzieci, które są jeszcze o tysiące kilometrów od niego[…]”

Przygotowano w oparciu o materiały CA MO RF oraz książek „Początek drogi. Lenino” i „Na drodze stał Kołobrzeg” A. Srogi, „Drugi Berliński” A. Krajewskiego, „Siódmy Kołobrzeski” M. Dziudy i J. Pokrzywy, „Ósmy Bydgoski” K. Kaczmarka.

Dodatkowe zdjęcia:

Łapszyn Eugeniusz syn Jerzego

Data i miejsce urodzenia: Brak danych.

Narodowość: Polak

Wykształcenie: Brak danych.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

Prawdopdobnie wraz z rodziną wywieziony na wschód.

Od 06.1943r. w WP.

Bombardier, ładowniczy, pluton dział 45mm, 2 batalion, 3pp.

Udział w bitwie pod Lenino:

Bombardier, ładowniczy, pluton dział 45mm, 2 batalion, 3pp.

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

Po wojnie pozostawał w WP.

W 1946r. miał stopień porucznika.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Krzyż Walecznych – 01.10.1946r. – „za bohaterskie czyny i dzielne zachowanie się w walce z niemieckim najeźdźcą oraz za gorliwą pracę i sumienne wypełnianie obowiązków służbowych” (niewykluczone, że to jedno z powojennych nadań za Lenino).

Rany i kontuzje: Brak danych.

Data i miejsce śmierci: Brak danych.

Dodatkowe informacje:

Do WP trafił razem z ojcem, Jerzym, który był dowódcą plutonu dział 45mm.

Dodatkowe zdjęcia:

Łapszyn Jerzy syn Mikołaja

Data i miejsce urodzenia: 1896r.

Narodowość: Polak.

Wykształcenie:

Szkoła oficerska przed wojną.

Wykształcenie kierunkowe (wyższe lub średnie) – Leśnik przed wojną.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

Służba w WP w stopniu porucznika;

Praca w leśnictwie.

Mieszkał w Brześciu.

Prawdopodobnie został z rodziną wywieziony na Syberię.

Od 06.1943r. w WP.

Porucznik, dowódca plutonu dział 45mm, 2 batalion, 3pp.

Udział w bitwie pod Lenino:

Porucznik, dowódca plutonu dział 45mm, 2 batalion, 3pp.

Z wniosku odznaczeniowego na Order Czerwonej Gwiazdy:

„12 i 13 października 1943r., w walce na wzgórzu 215,5 na północny wschód od wsi Triegubowo, umiejętnie wybierając pozycje ogniowe, porucznik Łapszyn nieprzerwanie prowadził ogień ze swoich dział i do ostatniej minuty pozostał niezauważonym przez lotnictwo przeciwnika.

Ogniem plutonu porucznika Łapszyna zniszczony został punkt ogniowy – ckm i zmuszone do zamilknięcia dwa punkty ogniowe – ckm przeciwnika.

Swoim osobistym przykładem podnosił ducha bojowego swojego plutonu, w wyniku czego nie poniósł strat w ludziach.

Okazał wojenny spryt. Gdy po pierwszym nalocie lotnictwa przeciwnika jego działa stały się nieszkodliwymi, przy drugim nalocie rozkazał opuścić lufy w działach, aby stworzyć wrażenie, że jego działa zostały już rozbite. Samoloty przelatujące drugi raz nie bombardowały już jego dział, najwyraźniej uznając, że działa są już uszkodzone.”

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

Służył na stanowisku zastępcy dowódcy kompanii ds. Liniowych w 3pp.

Dalsze losy nieznane.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Polskie:

Krzyż Walecznych – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino.

Radzieckie:

Order Czerwonej Gwiazdy – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej).

Rany i kontuzje: Brak danych.

Data i miejsce śmierci: Brak danych.

Dodatkowe informacje:

Do WP wstąpił wraz z synem Eugeniuszem, który służył w jego plutonie.

Alojzy Sroga tak go opisuje: “Szpakowaty, z wąsikiem, mówi ze wschodnim zaśpiewem.”

Opracowano na podstawie materiałów CA MO RF oraz książki “Początek drogi. Lenino” A. Srogi.

Dodatkowe zdjęcia:

Kutasiewicz (Kutasewicz) Franciszek syn Wincentego

Data i miejsce urodzenia: 04.10.1906r., Dachnowka koło Kamieńca Podolskiego (Obecnie Dachniwka, Rejon Chmielnicki)

Narodowość: Polak.

Wykształcenie:

Wojskowe:

Żytomierska (Rostowska?) szkoła piechoty.

Cywilne: brak danych.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

Od 15.11.1929r. W Armii Czerwonej.

Służba w 15 DS.

08.07.1938r. Aresztowany przez NKWD.

26.01.1939r. – umorzenie sprawy.

Mieszkał w Nikołajewie.

Na początku wojny radziecko niemieckiej służył w stopniu st. lejtnanta w Wolskiej Szkole Obrony przeciwchemicznej.

W 1941r. brał udział w walkach na Froncie Południowo-Zachodnim jako dowódca batalionu czołgów.

Od 17.05.1943r. W WP.

Kapitan, szef 2. oddziału sztabu 1DP.

Udział w bitwie pod Lenino:

Kapitan, szef 2. oddziału sztabu 1DP.

Z wniosku odznaczeniowego na Order Czerwonej Gwiazdy:

„Jako szef 2 Oddziału sztabu Dywizji, kapitan Kutasiewicz F. W. zapewniał dowództwu Dywizji dane zwiadowcze.

W okresie walk 11 do 13 października 1943r. w rejonie m. Lenino Obłasti Mohylewskiej organizował nieprzerwane rozpoznanie przeciwnika. W okresie dwudniowych walk zwiad dywizji schwytał 3 jeńców kontrolnych a także sztab batalionu przeciwnika oraz dokumenty, które przekazano do sztabu armii.

W okresie walk osobiście wykonywał zadania dowództwa kierując działaniami bezpośrednio na pierwszej linii. Znajdując się na przednim skraju w jednym z wielu nalotów powietrznych został kontuzjowany, ale nie opuścił pola walki do momentu wycofania Dywizji z walki.”

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

Przed 01.1944r. Awans do stopnia majora.

Do 28.01.1944r. pozostawał na dotychczasowym stanowisku.

20.02 – 28.09.1944r. – dowódca 1 samodzielnego batalionu rozpoznawczego.

Służba w 24 pułku artylerii pancernej.

26.11.1944r. -skierowany przez GZPWP na stanowisko zastępcy dowódcy Wojsk Pancernych ds. polityczno-wychowawczych.

06.1945r. – podpułkownik, zastępca dowódcy Wojsk Pancernych WP.

25.08.1945r. – mianowany zastępcą dowódcy 1KP do spraw polityczno-wychowawczych.

Później służba w SG WP oraz jako inspektor w Wojskach Pancernych i Zmotoryzowanych.

23.06.1947r. – skierowany do Oddziału Kadr ABTW Armii Radzieckiej.

25.09.1947r. -zwolniony do rezerwy w stopniu podpułkownika.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Polskie:

Srebrny medal „Zasłużonym na Polu Chwały” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino.

Radzieckie:

Order Czerwonego Sztandaru – 29.06.1945r. – Za całokształt służby i organizację pracy polityczno-wychowawczej.

Order Czerwonej Gwiazdy – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej);

Order Czerwonej Gwiazdy – 30.04.1945r. – za wysługę lat (?)

Medal „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej”.

Rany i kontuzje: Dwukrotnie lekko ranny, raz kontuzjowany – 12.10.1943r. Pod Lenino.

Data i miejsce śmierci: Brak danych.

Dodatkowe informacje:

W radzieckiej ewidencji pojawia się także 01.10.1900r. Jako data urodzenia.

W radzieckiej ewidencji pojawia się także 10.1929r. Jako data rozpoczęcia służby wojskowej w Armii Czerwonej.

Był członkiem WKP(b).

Po wojnie zmienił nazwisko na Kubasiewicz.

Opracowano na podstawie materiałów CAMO RF, materiałów udostępnionych przez Pana Marka Sobiecha oraz „Wojsko Polskie: krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej”, t.3 Stanisława Komornickiego.

Dodatkowe zdjęcia:

Kunderewicz Mikołaj syn Wiktora

Data i miejsce urodzenia: 14(04?).11.1907r., Kijów

Narodowość: Polak

Wykształcenie:

Cywilne:

Gimnazjum, 1919r., Kijów.

Wojskowe:

Akademia im. Frunzego w Moskwie, 1934r.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

Od 10.03.1921r. W Armii Czerwonej.

1920-1923r. – stenograf i zecer w Wydziale Oświaty w Kijowie.

1928r. – dowódca plutonu, następnie dowódca kompanii w Armii Czerwonej.

W latach 30. mieszkał w Syzraniu.

16.01.1938r. – aresztowany pod zarzutem prowadzenia propagandy antyradzieckiej.

17.03.1940r. – skazany na 3 lata łagru.

01.1942r. – wyszedł na wolność, przywrócony do służby.

08.1942r. – 1943r. – kapitan, szef sztabu 117ps.

W 1943r. służba w 55DS, 67 szkolnym pułku snajperów 11Brygady Szkolnej (Od 08.02.1943r.) i 42 Zapasowej BS.

11.05.1943r. – skierowany do dyspozycji GUK NKO celem przeniesienia do służby w WP.

Od 05.1943r. W WP.

Kapitan, szef 1 oddziału sztabu 1DP.

Udział w bitwie pod Lenino:

Major, szef 1 oddziału sztabu 1DP.

Z wniosku odznaczeniowego na Order Czerwonej Gwiazdy:

„Pracując jako szef I Oddziału Sztabu Dywizji, opracował dokumentację bojową dla przerwania wrogiej obrony w rejonie m. Lenino Obłasti Mohylewskiej, i na czas dostarczył ją do wykonawców.

W ciągu całego okresu walki od 11 do 13 października 1943r. znajdował się na punkcie obserwacyjnym Dywizji, zdołał utrzymać nieprzerwaną łączność z jednostkami i pododdziałami, bezpośrednio prowadzącymi walki.

Wszystkie rozkazy bojowe na czas dostarczał do wykonawców. Dzięki swojej zimnej krwi i orientacji wojskowej na czas i stale dysponował wszystkimi danymi o położeniu jednostek i na czas informował dowództwo i wyzej postawiony sztab.

Major Kunderewicz N.W. zapewnił wypełnienie wszystkich rozkazów wydanych przez dowództwo w ciągu całej walki a także zapewnił i kontrolował ich wykonanie.”

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

Szef Sztabu 1DP.

Od 06.1944r. – szef sztabu 3DP.

Po wojnie awansowany do stopnia pułkownika.

Szef Sztabu 14DP.

Od 01.08.1946r. – szef sztabu DOW nr 7, Lublin.

Od 06.1948r. – szef oddziału SG WP.

11.05.1949r. – awans do stopnia generał brygady.

12.1952r. – skierowany na kurs w Akademii im. Woroszyłowa w Moskwie.

Do Polski nie powrócił, w 1953r. Zakończył oficjalnie służbę w WP.

Służbę wojskową w Armii Radzieckiej zakończył prawdopodobnie 14.06.1961r.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Polskie:

Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari – 1945r.;

Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski – 1945r.;

Order Krzyża Grunwaldu III klasy – 1945r.;

Złoty Krzyż Zasługi – prawdopodobnie z rozkazu NDWP nr 54 z 23.02.1946r.;

Srebrny Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino;

Srebrny medal „Zasłużonym na Polu Chwały” – 1947r.;

Brązowy medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”.

Radzieckie:

Order Lenina – 19.11.1951r. – za wysługę lat;

Order Czerwonego Sztandaru – 16.05.1945r. – za organizację współdziałania i kierowanie oddziałami 3DP podczas forsowania Odry i walk na terenie Niemiec;

Order Czerwonego Sztandaru – 05.11.1946r. – za wysługę lat;

Order Wojny Ojczyźnianej II klasy – 16.02.1945r.

Order Czerwonej Gwiazdy – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej);

Order Czerwonej Gwiazdy – 03.11.1944r.

Rany i kontuzje: Brak.

Data i miejsce śmierci: 28.09.1976r., Moskwa.

Dodatkowe informacje:

Był potomkiem zesłańców po powstaniu styczniowym.

Nie należał do WKP(b) (stan na maj 1945r.). Niewykluczone, że należał do partii przed wojną, a następnie został wydalony z jej szeregów po aresztowaniu.

Podczas szkolenia dywizji napisał artykuł w „Żołnierzu Wolności” artykuł krytykujący zbyt wielkie zagęszczenie podczas natarcia.

Opracowano na podstawie materiałów CA MO RF oraz książki “Początek Drogi. Lenino” A. Srogi.

Dodatkowe zdjęcia:

Krakowski Józef syn Ignacego

Data i miejsce urodzenia: 29.06.1914r., Rozprza, Cesarstwo Rosyjskie (obecnie miasto w Woj. Łódzkim)

Narodowość: Polak/Żyd

Wykształcenie:

Cywilne:

7 klas szkoły powszechnej.

Wojskowe:

Bliżej niesprecyzowany kurs w szkole NKWD w Kujbyszewie (1944r.?)

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

Przed 1923r. Mieszkał w Częstochowie.

Od 1923r. W Częstochowie, pracował w przemyśle włókienniczym

15.03.1933r. – aresztowany za udział w organizacji strajku włókniarzy (był przewodniczącym komitetu strajkowego). Skazany na rok więzienia.

1933-1934r. – odbywał karę w więzieniu w Sieradzu.

1934-1938r. – pracownik w fabryce włókienniczej N. Eitington i S-ka.

1938r. – poszukiwany przez policję, przedostał się do Warszawy, następnie do Zagłębia Dąbrowskiego.

W 1939r. Przedostał się do radzieckiej strefy kupacyjnej.

1939-1941r. – pracownik fabryki farb, Lwów.

06.1941-09.1941r. – służba w 178pp Armii czerwonej, ranny w rejonie Kjiowa.

Pod koniec 1941r., po wyjściu ze szpitala (gdzie przebywał po zranieniu) skierowany do Armii gen. Andersa.

04.1942r. – Uznany za niezdolnego do służby wojskowej, pozostawiony w Buzułuku podczas ewakuacji polskich żołnierzy.

Od 23.05.1943r. W WP.

Od 20.08.1943r. Podporucznik, zastępca dowódcy ds. polityczno wychowawczych, 3 batalion, 3pp, 1DP.

Udział w bitwie pod Lenino:

Podporucznik, zastępca dowódcy ds. polityczno wychowawczych, 3 batalion, 3pp

Z wniosku odznaczeniowego na Order Czerwonej Gwiazdy:

„Podporucznik Krakowski Józef Ignatiewicz w czasie walk 12-13 października 1943r. w rejonie wsi Lenino-Tregubowo dał się poznać jako oficer śmiały i pełen inicjatywy.

12 i 13 października 1943r. siłami batalionu trzy razy organizował odpieranie niemieckich kontrataków i dwa razy organizował natarcie, które doprowadziło do postąpienia naprzód szyków bojowych batalionu na przestrzeni 15-20 metrów od umocnionej linii niemieckiej obrony. Gdy 3. batalion znajdował się pod groźbą obejścia i okrążenia przez przeciwnika, który próbował się wcisnąć w miejsce styku 1. i 3. batalionu, podporucznik Krakowski przerzucił na miejsce styku bojowych szyków batalionów kompanię CKM i umiejętnie kierując jej ogniem, zmusił przeciwnika do odstąpienia, zażegnując tym samym niebezpieczeństwo okrążenia.

W najbardziej krytycznym momencie walki, kiedy dowódca batalionu utracił kontrolę nad batalionem podpor. Krakowski faktycznie przejął dowodzenie nad batalionem.”

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

Na stanowisku pozostawał do 6.02.1944r.

12.1943r. – awans do stopnia porucznika.

02.1944r. – Zastępca dowódcy pułku ds. polityczno-wychowawczych, 9pp, 3DP.

1944r. – awans do stopnia majora.

ok. 04.1944r. – zastępca dowódcy ds. polityczno-wychowawczych, PSBS.

05.1944r. – skierowany do Brygady Partyzanckiej „Grunwald”.

W 1944r. służył także w Brygadzie Partyzanckiej im. Wandy Wasilewskiej.

Od 2.08.1944r. W Lublinie, pełnomocnik PKWN na Pragę.

09 bądź 10.1944 – skierowany na kurs w szkole NKWD w Kujbyszewie.

06.11.1944 – 19.01.1945r. – zastępca kierownika Wydziału Ochrony Rządu, MBP.

Od 01.1945r. – II seketarz KŁ PPR.

21.01 – 10.02.1945r. – komendant gmachu WUBP w Łodzi.

02-06.1945r. – Zastępca kierownika WUBP w Łodzi.

08.06 – 09.1945r. – p.o. kierownika WUBP w Gdańsku.

05.09 – 16.09.1948r. – zastępca kierownika WUBP w Warszawie.

ok. 09.1945r. Awans do stopnia podpułkownika.

1948r. – zdemobilizowany w stopniu pułkownika.

1949-1956r. – dyrektor PBP „Orbis”

1956-1968r. – Szef produkcji, zespół „Kamera”, przedsięiorstwo „Film Polski”.

W 1968r. Wyemigrował do RFN.

Mieszkał we Frankfurcie nad Menem.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Polskie:

Order Krzyża Grunwaldu III klasy;

Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski – 10.10.1945r.;

Złoty Krzyż Zasługi;

Krzyż Partyzancki;

Brązowy medal „Zasłużonym na Polu Chwały”;

Medal „Za Warszawę”;

Medal Zwycięstwa i Wolności.

Radzieckie:

Order Czerwonej Gwiazdy – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej).

Rany i kontuzje:

Ranny pod Kijowem w 1941r.

Data i miejsce śmierci: 25.04.1986r.

Dodatkowe informacje:

Od 1928r. Związany z dziecięcą organizacją KPP „Pionier”.

Od 1929r. Członek KZMP.

Od 1933r. Członek KPP.

Od 1941r. Członek WKP(b).

Od 1944r. członek PPR, następnie PZPR.

W 1959. ukarany naganą partyjną za wykorzystywanie stanowiska do własnych korzyści i brak nadzoru nad gospodarką podległych przedsiębiorstw.

W 1968r. Wydalony z PZPR.

Przed wojną działał aktywnie w związkach zawodowych, współorganizował strajki.

Współorganizował defiladę w Warszawie 19.01.1945r.

Opracowano w oparciu o materiały CA MO RF, BIP IPN oraz https://pl.wikipedia.org/wiki/J%C3%B3zef_Krakowski

Dodatkowe zdjęcia:

Krzysztofowicz (Krysztafowicz) Adolf syn Adama

Data i miejsce urodzenia: 15.06.1908r., wieś Pawłowiczi, Ujezd Ryżecki, Gubernia Witebska, Cesarstwo Rosyjskie.

Narodowość: Polak

Wykształcenie: Brak danych.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

Od 26.09.1928r. W Armii Czerwonej.

1938r. – zwolniony do rezerwy.

1940r. – powtórnie zmobilizowany do służby w Armii Czerwonej.

22.07.1941r. – 03.1942r. – starszy lejtnant, 564atp.

Od 03.03.1942r. Starszy lejtnant (następnie kapitan, 108 Samodzielna Brygada Strzelecka, 97DS.

05.05 – 16.06.1943r. – Major,41pa, 97DS.

06.1943r. – wezwany do sztabu Zarządu Kadr Artylerii.

Od 06.1943r. w WP.

Major, szef sztabu artylerii 1DP.

Udział w bitwie pod Lenino:

Z wniosku odznaczeniowego na Order Czerwonej Gwiazdy:

„W okresie przygotowawczym do działań ofensywnych 1 ppd im. T. Kościuszki na majora Krisztafowicza A.A.[,] jako na szefa sztabu artylerii dywizji[,] spadło zadanie zaplanować walki artylerii dywizyjnej, a także podporządkowanych i wspierających jednostek artylerii Armii Czerwonej.

Z tą pracą major Krisztafowicz poradził sobie wzorowo.

Wszystkie kwestie współdziałania zostały zawczasu ustalone ze sztabami ogólnowojskowymi.

Nie bacząc na to, że sztab artylerii dywizji był sam w sobie bardzo młody, ale tym nie mniej praca jego w okresie przygotowawczym i w czasie walki została przez majora Krisztafowicza zorganizowana w taki sposób, że umożliwiło to w dwie doby przesłać dokumenty nie tylko do grup, ale także osobno do każdego pułku.

Ten czynnik w pracy sztabu dał możliwość także i grupom by szczegółowo opracować swoje plany, na czas dostarczyć je do wykonawców i prawidłowo zorganizować walkę, co następnie zostało potwierdzone poprzez wzorową pracę artylerii.

W czasie walki major Krisztafowicz operatywnie i umiejętnie kierował podporządkowanymi sztabami. Umiejętnie i na czas dostarczał wykonawcom decyzje dowództwa, kontrolując ich wykonanie.”

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

Z chwilą utworzenia 1 Korpusu Polskiego, został szefem sztabu artylerii tegoż.

Następnie mianowany szefem sztabu Artylerii 1AWP.

Po wojnie inspektor artylerii DOW VII.

Szef Sztabu Artylerii WP.

W 1952r. Powrócił do ZSRR.

07.12.1955r. – zwolniony do rezerwy w stopniu pułkownika.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Polskie:

Krzyż Grunwaldu III kl.;

Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari;

Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski;

Krzyż Walecznych;

(Złoty?) Krzyż Zasługi;

Srebrny medal „Zasłużonym na Polu Chwały” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino.

Radzieckie:

Order Lenina – 30.04.1954r. – za wysługę lat.

Order Czerwonego Sztandaru – 07.05.1945r. – Jako szef Sztabu Artylerii 1AWP, za kierowanie pracą sztabu i jednoczesne dowodzenie artylerią na prawej flance 1AWP z zadaniem rozbicia niemieckich pozycji obronnych na zachodnim brzegu Wisły podczas walk o Warszawę;

Order Czerwonego Sztandaru – 04.07.1945r. – Jako szef Sztabu Artylerii 1AWP, za dowodzenie artyleryjską grupą wzmocnienia (prawdopodobnie podczas walk na terenie Niemiec);

Order Czerwonego Sztandaru – 20.06.1949r. – za wysługę lat;

Order Wojny Ojczyźnianej I klasy – 29.06.1945r. – Jako szef Sztabu Artylerii 1AP, za walki 18.07. 1944r., gdzie dowodził grupą pułków artylerii wspierających radziecki 91 Korpus Strzelecki, dzięki czemu ten wykonał zadanie.

Order Czerwonej Gwiazdy – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej);

Order Czerwonej Gwiazdy – 03.11.1944r. – za wysługę lat (?);

Medal „Za zwycięstwo nad Niemcami”;

Medal „Za wyzwolenie Warszawy”

Medal „Za zdobycie Berlina”

Rany i kontuzje: Brak danych.

Data i miejsce śmierci: Brak danych. Leningrad?

Dodatkowe informacje:

Członek WKP(b) od 1943r.

Opracowano na podstawie materiałów CAMO RF oraz „Początek drogi. Lenino” A. Srogi.

Dodatkowe zdjęcia:

Konopka Karol syn Mariana

Data i miejsce urodzenia: 1921r., Lwów (?).

Narodowość: Polak.

Wykształcenie:

Wojskowe:

Korpus kadetów we Lwowie.

1943r. – Szkoła oficerska.

1945r. (?) – Akademia Wojskowa w Moskwie.

Wojskowa Akademia Wychowania Fizycznego w Leningradzie.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

Przed 17.09.1939r. W Korpusie Kadetów we Lwowie.

Po 1939r. Kilkukrotnie aresztowany przez władze radzieckie.

Od 06.1943r. w WP.

Skierowany na kurs oficerski, który ukończył w stopniu chorążego.

Mianowany dowódcą 2 plutonu 4 kompanii strzeleckiej 3pp.

Udział w bitwie pod Lenino:

Chorąży, dowódca 2 plutonu, 4ks, 3pp.

Z wniosku odznaczeniowego na Order Czerwonej Gwiazdy:

„Chorąży Konopka K. M. brał udział w walkach 12-13 października 1943r. w rejonie wieś Tregubowo – m. Lenino.

Kiedy w walkach o wzgórze 215,5 zaszła konieczność przeprowadzenia zwiadu oficerskiego, chorąży konopka przeprowadził go z sukcesem i jednocześnie naprawił łączność z 1 pułkiem piechoty, która została tymczasowo przerwana.

Wysłany drugi raz na zwiad w chwili gdy pojawiło się zagrożenie okrążenia naszej lewej flanki chorąży Konopka i tym razem doskonale przeprowadził zwiad i zebrane przezeń dane posłużyły jako podstawa do kolejnych operacji batalionu. W natarciu na wieś Tregubowo pluton pod dowództwem chór. Konopki wysunął się naprzód, dzięki umiejętnemu wykorzystaniu terenu i prawidłowej organizacji ognia zapewnił dalsze postępowanie całej kompanii naprzód.”

Jego pluton wyznaczono jako rozpoznawczy w batalionie.

Wg. A Srogi podczas bitwy wyniósł także z pola walki rannych żołnierzy swojego plutonu.

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

Po 11.1943r. Przez krótki czas służył w batalionie narciarzy, od chwili jego sformowania.

Następnie służył w 1BP jako zastępca dowódcy kompanii ds. liniowych/dowódca plutonu saperów.

Brał udział w akcji rozminowania w Lublinie.

Po zranieniu na Pradze i wyjściu ze szpitala skierowany do Akademii Wojskowej w Moskwie, którą ukończył już po zakończeniu wojny.

Po wojnie do 1954r. Czynny zawodnik CWKS „Legia”.

W stan spoczynku przeszedł w stopniu pułkownika.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Polskie:

Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari;

Krzyż Walecznych – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino;

Radzieckie:

Order Czerwonej Gwiazdy – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej).

Rany i kontuzje: Ranny na Pradze w 1944r.

Data i miejsce śmierci: Brak danych.

Dodatkowe informacje:

Według A. Srogi był niewysoki i „czarny”, czyli prawdopodobnie śniady i czarnowłosy.

Ten sam autor charakteryzuje go tak: „wiecznie roześmiany, wesoły, lubiany przez żołnierzy”.

Opracowano na podstawie materiałów CAMO RF i „Początek drogi. Lenino” A. Srogi.

Dodatkowe zdjęcia: