Lewkowicz Mojżesz (Mojsiej, Mozes, Mosze) syn Dawida
Data i miejsce urodzenia: 1913r.
Narodowość: Polak/Żyd
Wykształcenie: brak danych.
Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:
Prawdopodobnie miał za sobą zasadniczą służbę wojskową w WP przed wojną.
Od 28 maja 1943r. w WP.
Plutonowy, szef kompanii, 2pp.
Udział w bitwie pod Lenino:
Plutonowy, szef kompanii, 2pp.
Z wniosku odznaczeniowego na Order Czerwonej Gwiazdy:
„Brał udział 12 i 13.10.193r. W walkach pod wsią Połzuchy.
Od początku października 1943r. Lewkowicz M.D. przebywał na leczeniu w dywizyjnym batalionie sanitarnym. Wcześnie rano 12.10.1943r. Dowiedział się, ze dywizja idzie do natarcia. W tajemnicy uciekł z batalionu sanitarnego, nie bacząc na to, że był chory, i zaczął szukać swojego pułku. Na pole walki przyszedł gdy żołnierze i oficerowie pułku już ruszyli do ataku. Lewkowicz biegiem, pod rozrywającymi się pociskami i ogniem karabinów maszynowych, bez broni dogonił ich i jako jeden z pierwszych wdarł się do transzei przeciwnika, pociągając za sobą pozostałych. Zdobywszy trofiejny automat [pistolet maszynowy] nie chciał odejść na tyły, nie bacząc na ciężki stan chorobowy, a aktywnie uczestniczył w odparciu dwóch kontrataków przeciwnika pozostając do rozkazu dowództwa [o wycofaniu] na pierwszej linii.”
Służba i praca po bitwie pod Lenino:
Brak danych.
Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):
Polskie:
Krzyż Walecznych – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino.
Radzieckie:
Order Czerwonej Gwiazdy – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej).
Prawdopodobnie szkoła podoficerska w czasie zasadniczej służby wojskowej.
Kurs oficerów oświatowych, 08.1943r.
Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:
Służba w WP w latach 1927-1929 w Modlinie, saper.
Przed wojną pracował w hucie „Pokój” w Rudzie Śląskiej.
Prawdopodobnie deportowany do Kazachstanu.
Przed powołaniem do WP pracował jako górnik w kopalni złota w Akmolińsku w Kazachstanie.
Od 05 (06?).1943r. w WP.
Początkowo miał stopień plutonowego i był dowódcą plutonu w kompani rppanc. 2pp.
06/07.1943r. awansowany do stopnia sierżanta, następnie skierowany na kurs oficerów polityczno-wychowawczych
08.1943r. – awans do stopnia chorążego.
Od 21.08.1943r. – Zastępca dowódcy kompanii do spraw polityczno-wychowawczych, kompania rppanc, 2pp.
Udział w bitwie pod Lenino:
Z wniosku odznaczeniowego na Order Czerwonej Gwiazdy:
„Brał udział w walkach 12 i 13.10.43r. pod wsią Połzuchy.
W czasie natarcia znajdował się razem z drugim plutonem kompani rppanc. Osobistym przykładem i śmiałością inspirował swoich żołnierzy i podoficerów pociągając ich naprzód, nie bacząc na to, że prawa flanka drugiego batalionu znajdowała się pod wyjątkowo silnym ostrzałem artyleryjskim. Przed transzejami [przeciwnika] piechota zmuszona była zalec, ponieważ ogień był nie do wytrzymania. Dał rozkaz naprzód i skokiem opanował transzeję.
Brał udział w odparciu 2 kontrataków, z sukcesem dowodząc swoją grupą. Ogniem z rusznicy zdławił ognień ckm.”
Służba i praca po bitwie pod Lenino:
Do 15.01.1944r. Pozostawał na dotychczasowym stanowisku.
15.01- 6.02.1944r. – chorąży, zastępca dowódcy kompanii do spraw polityczno-wychowawczych – 1kompania fizylierów, 2pp.
Od 17.02.1944r. – chorąży, zastępca kwatermistrza puku do spraw polityczno-wychowawczych, 8pp.
Od 01.09.1944r. – kapitan, zastępca dowódcy batalionu do spraw polityczno-wychowawczych, 1 batalion, 7pp.
Ranny 20.09.1944r., powrócił następnie do 7pp.
W 1945r. był, w stopniu kapitana, zastępcą dowódcy pułku do spraw Polityczno wychowawczych w 7pp. Stanowisko to zajmował prawdopodobnie od stycznia 1945r. do jesieni 1945r.
Po 28.04.1945r. – awans do stopnia majora.
Po wojnie w WOP, następnie w instytucjach centralnych MON.
Przeniesiony w stan spoczynku w stopniu pułkownika.
Mieszkał w Warszawie.
Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):
Polskie:
Krzyż Grunwaldu III kl.;
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski;
Krzyż Walecznych;
Srebrny Medal “Zasłużonym na Polu Chwały”;
Srebrny Medal “Zasłużonym na Polu Chwały”;
Srebrny Medal “Zasłużonym na Polu Chwały”;
Brązowy Medal “Zasłużonym na Polu Chwały” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino;
Medal „Za Warszawę”;
Medal „Za Odrę, Nysę, Bałtyk”;
Medal Zwycięstwa i Wolności.
Radzieckie:
Order Wojny Ojczyźnianej II kl. – 30.06.1945r. – za działania podczas forsowania Odry i walk na terenie Niemiec 16-28.04.1945r. jako zastępca dowódcy 7pp;
Order Czerwonej Gwiazdy – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej);
Medal “Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej”.
Rany i kontuzje: 20.09.1944r. – lekko ranny na Saskiej Kępie.
Data i miejsce śmierci: 14.07.1977r., Warszawa.
Dodatkowe informacje:
Prawdopodobnie pochowany na cmentarzu Bródzieńskim w Warszawie.
We wniosku na Order Czerwonej Gwiazdy w rubryce dotyczącej wcześniejszych odznaczeń znajduje się wykreślony zapis o odznaczeniu Złotym Krzyżem Zasługi. Prawdopodobnie jest to błąd – przed wojną (a także w czasie i wkrótce po niej) krzyże zasługi nadawano dobierając klasę krzyża do stopnia/stanowiska odznaczonego. Jako technik-hutnik Stanisław Łastowski nie miał raczej szans na odznaczenie Złotym Krzyżem zasługi.
Pod Lenino jego bezpośrednim przełożonym był M. Feliński.
Alojzy Sroga w książce „Na drodze Stał Kołobrzeg” zamieścił taką jego charakterystykę:
„Spokojny, rozważny zastępca, ludziom życzliwy, ma bojowe i wojskowe doświadczenie. Technik-hutnik, przed wojną odbył służbę saperską w Modlinie, doszedł do stopnia podoficerskiego.”
i:
„[…] jest człowiekiem wielkiej osobistej skromności. To charakter, a życie nie szczędziło nauk. Ma za sobą pracę w ślaskim hutnictwie przed wojną i więzienie. Ma pracę w radzieckich kopalniach, w kazachstańskich kopalniach złota w czasie wojny i bitewny udział pod Lenino. Gnębi go troska o żonę i dzieci, które są jeszcze o tysiące kilometrów od niego[…]”
Przygotowano w oparciu o materiały CA MO RF oraz książek „Początek drogi. Lenino” i „Na drodze stał Kołobrzeg” A. Srogi, „Drugi Berliński” A. Krajewskiego, „Siódmy Kołobrzeski” M. Dziudy i J. Pokrzywy, „Ósmy Bydgoski” K. Kaczmarka.
Prawdopdobnie wraz z rodziną wywieziony na wschód.
Od 06.1943r. w WP.
Bombardier, ładowniczy, pluton dział 45mm, 2 batalion, 3pp.
Udział w bitwie pod Lenino:
Bombardier, ładowniczy, pluton dział 45mm, 2 batalion, 3pp.
Służba i praca po bitwie pod Lenino:
Po wojnie pozostawał w WP.
W 1946r. miał stopień porucznika.
Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):
Krzyż Walecznych – 01.10.1946r. – „za bohaterskie czyny i dzielne zachowanie się w walce z niemieckim najeźdźcą oraz za gorliwą pracę i sumienne wypełnianie obowiązków służbowych” (niewykluczone, że to jedno z powojennych nadań za Lenino).
Rany i kontuzje: Brak danych.
Data i miejsce śmierci: Brak danych.
Dodatkowe informacje:
Do WP trafił razem z ojcem, Jerzym, który był dowódcą plutonu dział 45mm.
Wykształcenie kierunkowe (wyższe lub średnie) – Leśnik przed wojną.
Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:
Służba w WP w stopniu porucznika;
Praca w leśnictwie.
Mieszkał w Brześciu.
Prawdopodobnie został z rodziną wywieziony na Syberię.
Od 06.1943r. w WP.
Porucznik, dowódca plutonu dział 45mm, 2 batalion, 3pp.
Udział w bitwie pod Lenino:
Porucznik, dowódca plutonu dział 45mm, 2 batalion, 3pp.
Z wniosku odznaczeniowego na Order Czerwonej Gwiazdy:
„12 i 13 października 1943r., w walce na wzgórzu 215,5 na północny wschód od wsi Triegubowo, umiejętnie wybierając pozycje ogniowe, porucznik Łapszyn nieprzerwanie prowadził ogień ze swoich dział i do ostatniej minuty pozostał niezauważonym przez lotnictwo przeciwnika.
Ogniem plutonu porucznika Łapszyna zniszczony został punkt ogniowy – ckm i zmuszone do zamilknięcia dwa punkty ogniowe – ckm przeciwnika.
Swoim osobistym przykładem podnosił ducha bojowego swojego plutonu, w wyniku czego nie poniósł strat w ludziach.
Okazał wojenny spryt. Gdy po pierwszym nalocie lotnictwa przeciwnika jego działa stały się nieszkodliwymi, przy drugim nalocie rozkazał opuścić lufy w działach, aby stworzyć wrażenie, że jego działa zostały już rozbite. Samoloty przelatujące drugi raz nie bombardowały już jego dział, najwyraźniej uznając, że działa są już uszkodzone.”
Służba i praca po bitwie pod Lenino:
Służył na stanowisku zastępcy dowódcy kompanii ds. Liniowych w 3pp.
Dalsze losy nieznane.
Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):
Polskie:
Krzyż Walecznych – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino.
Radzieckie:
Order Czerwonej Gwiazdy – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej).
Rany i kontuzje: Brak danych.
Data i miejsce śmierci: Brak danych.
Dodatkowe informacje:
Do WP wstąpił wraz z synem Eugeniuszem, który służył w jego plutonie.
Alojzy Sroga tak go opisuje: “Szpakowaty, z wąsikiem, mówi ze wschodnim zaśpiewem.”
Opracowano na podstawie materiałów CA MO RF oraz książki “Początek drogi. Lenino” A. Srogi.
Kutasiewicz (Kutasewicz) Franciszek syn Wincentego
Data i miejsce urodzenia: 04.10.1906r., Dachnowka koło Kamieńca Podolskiego (Obecnie Dachniwka, Rejon Chmielnicki)
Narodowość: Polak.
Wykształcenie:
Wojskowe:
Żytomierska (Rostowska?) szkoła piechoty.
Cywilne: brak danych.
Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:
Od 15.11.1929r. W Armii Czerwonej.
Służba w 15 DS.
08.07.1938r. Aresztowany przez NKWD.
26.01.1939r. – umorzenie sprawy.
Mieszkał w Nikołajewie.
Na początku wojny radziecko niemieckiej służył w stopniu st. lejtnanta w Wolskiej Szkole Obrony przeciwchemicznej.
W 1941r. brał udział w walkach na Froncie Południowo-Zachodnim jako dowódca batalionu czołgów.
Od 17.05.1943r. W WP.
Kapitan, szef 2. oddziału sztabu 1DP.
Udział w bitwie pod Lenino:
Kapitan, szef 2. oddziału sztabu 1DP.
Z wniosku odznaczeniowego na Order Czerwonej Gwiazdy:
„Jako szef 2 Oddziału sztabu Dywizji, kapitan Kutasiewicz F. W. zapewniał dowództwu Dywizji dane zwiadowcze.
W okresie walk 11 do 13 października 1943r. w rejonie m. Lenino Obłasti Mohylewskiej organizował nieprzerwane rozpoznanie przeciwnika. W okresie dwudniowych walk zwiad dywizji schwytał 3 jeńców kontrolnych a także sztab batalionu przeciwnika oraz dokumenty, które przekazano do sztabu armii.
W okresie walk osobiście wykonywał zadania dowództwa kierując działaniami bezpośrednio na pierwszej linii. Znajdując się na przednim skraju w jednym z wielu nalotów powietrznych został kontuzjowany, ale nie opuścił pola walki do momentu wycofania Dywizji z walki.”
Służba i praca po bitwie pod Lenino:
Przed 01.1944r. Awans do stopnia majora.
Do 28.01.1944r. pozostawał na dotychczasowym stanowisku.
20.02 – 28.09.1944r. – dowódca 1 samodzielnego batalionu rozpoznawczego.
Służba w 24 pułku artylerii pancernej.
26.11.1944r. -skierowany przez GZPWP na stanowisko zastępcy dowódcy Wojsk Pancernych ds. polityczno-wychowawczych.
06.1945r. – podpułkownik, zastępca dowódcy Wojsk Pancernych WP.
25.08.1945r. – mianowany zastępcą dowódcy 1KP do spraw polityczno-wychowawczych.
Później służba w SG WP oraz jako inspektor w Wojskach Pancernych i Zmotoryzowanych.
23.06.1947r. – skierowany do Oddziału Kadr ABTW Armii Radzieckiej.
25.09.1947r. -zwolniony do rezerwy w stopniu podpułkownika.
Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):
Polskie:
Srebrny medal „Zasłużonym na Polu Chwały” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino.
Radzieckie:
Order Czerwonego Sztandaru – 29.06.1945r. – Za całokształt służby i organizację pracy polityczno-wychowawczej.
Order Czerwonej Gwiazdy – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej);
Order Czerwonej Gwiazdy – 30.04.1945r. – za wysługę lat (?)
Medal „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej”.
Rany i kontuzje: Dwukrotnie lekko ranny, raz kontuzjowany – 12.10.1943r. Pod Lenino.
Data i miejsce śmierci: Brak danych.
Dodatkowe informacje:
W radzieckiej ewidencji pojawia się także 01.10.1900r. Jako data urodzenia.
W radzieckiej ewidencji pojawia się także 10.1929r. Jako data rozpoczęcia służby wojskowej w Armii Czerwonej.
Był członkiem WKP(b).
Po wojnie zmienił nazwisko na Kubasiewicz.
Opracowano na podstawie materiałów CAMO RF, materiałów udostępnionych przez Pana Marka Sobiecha oraz „Wojsko Polskie: krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej”, t.3 Stanisława Komornickiego.
Data i miejsce urodzenia: 14(04?).11.1907r., Kijów
Narodowość: Polak
Wykształcenie:
Cywilne:
Gimnazjum, 1919r., Kijów.
Wojskowe:
Akademia im. Frunzego w Moskwie, 1934r.
Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:
Od 10.03.1921r. W Armii Czerwonej.
1920-1923r. – stenograf i zecer w Wydziale Oświaty w Kijowie.
1928r. – dowódca plutonu, następnie dowódca kompanii w Armii Czerwonej.
W latach 30. mieszkał w Syzraniu.
16.01.1938r. – aresztowany pod zarzutem prowadzenia propagandy antyradzieckiej.
17.03.1940r. – skazany na 3 lata łagru.
01.1942r. – wyszedł na wolność, przywrócony do służby.
08.1942r. – 1943r. – kapitan, szef sztabu 117ps.
W 1943r. służba w 55DS, 67 szkolnym pułku snajperów 11Brygady Szkolnej (Od 08.02.1943r.) i 42 Zapasowej BS.
11.05.1943r. – skierowany do dyspozycji GUK NKO celem przeniesienia do służby w WP.
Od 05.1943r. W WP.
Kapitan, szef 1 oddziału sztabu 1DP.
Udział w bitwie pod Lenino:
Major, szef 1 oddziału sztabu 1DP.
Z wniosku odznaczeniowego na Order Czerwonej Gwiazdy:
„Pracując jako szef I Oddziału Sztabu Dywizji, opracował dokumentację bojową dla przerwania wrogiej obrony w rejonie m. Lenino Obłasti Mohylewskiej, i na czas dostarczył ją do wykonawców.
W ciągu całego okresu walki od 11 do 13 października 1943r. znajdował się na punkcie obserwacyjnym Dywizji, zdołał utrzymać nieprzerwaną łączność z jednostkami i pododdziałami, bezpośrednio prowadzącymi walki.
Wszystkie rozkazy bojowe na czas dostarczał do wykonawców. Dzięki swojej zimnej krwi i orientacji wojskowej na czas i stale dysponował wszystkimi danymi o położeniu jednostek i na czas informował dowództwo i wyzej postawiony sztab.
Major Kunderewicz N.W. zapewnił wypełnienie wszystkich rozkazów wydanych przez dowództwo w ciągu całej walki a także zapewnił i kontrolował ich wykonanie.”
Służba i praca po bitwie pod Lenino:
Szef Sztabu 1DP.
Od 06.1944r. – szef sztabu 3DP.
Po wojnie awansowany do stopnia pułkownika.
Szef Sztabu 14DP.
Od 01.08.1946r. – szef sztabu DOW nr 7, Lublin.
Od 06.1948r. – szef oddziału SG WP.
11.05.1949r. – awans do stopnia generał brygady.
12.1952r. – skierowany na kurs w Akademii im. Woroszyłowa w Moskwie.
Do Polski nie powrócił, w 1953r. Zakończył oficjalnie służbę w WP.
Służbę wojskową w Armii Radzieckiej zakończył prawdopodobnie 14.06.1961r.
Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):
Polskie:
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari – 1945r.;
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski – 1945r.;
Order Krzyża Grunwaldu III klasy – 1945r.;
Złoty Krzyż Zasługi – prawdopodobnie z rozkazu NDWP nr 54 z 23.02.1946r.;
Srebrny Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino;
Srebrny medal „Zasłużonym na Polu Chwały” – 1947r.;
Brązowy medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”.
Radzieckie:
Order Lenina – 19.11.1951r. – za wysługę lat;
Order Czerwonego Sztandaru – 16.05.1945r. – za organizację współdziałania i kierowanie oddziałami 3DP podczas forsowania Odry i walk na terenie Niemiec;
Order Czerwonego Sztandaru – 05.11.1946r. – za wysługę lat;
Order Wojny Ojczyźnianej II klasy – 16.02.1945r.
Order Czerwonej Gwiazdy – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej);
Order Czerwonej Gwiazdy – 03.11.1944r.
Rany i kontuzje: Brak.
Data i miejsce śmierci: 28.09.1976r., Moskwa.
Dodatkowe informacje:
Był potomkiem zesłańców po powstaniu styczniowym.
Nie należał do WKP(b) (stan na maj 1945r.). Niewykluczone, że należał do partii przed wojną, a następnie został wydalony z jej szeregów po aresztowaniu.
Podczas szkolenia dywizji napisał artykuł w „Żołnierzu Wolności” artykuł krytykujący zbyt wielkie zagęszczenie podczas natarcia.
Opracowano na podstawie materiałów CA MO RF oraz książki “Początek Drogi. Lenino” A. Srogi.
Data i miejsce urodzenia: 29.06.1914r., Rozprza, Cesarstwo Rosyjskie (obecnie miasto w Woj. Łódzkim)
Narodowość: Polak/Żyd
Wykształcenie:
Cywilne:
7 klas szkoły powszechnej.
Wojskowe:
Bliżej niesprecyzowany kurs w szkole NKWD w Kujbyszewie (1944r.?)
Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:
Przed 1923r. Mieszkał w Częstochowie.
Od 1923r. W Częstochowie, pracował w przemyśle włókienniczym
15.03.1933r. – aresztowany za udział w organizacji strajku włókniarzy (był przewodniczącym komitetu strajkowego). Skazany na rok więzienia.
1933-1934r. – odbywał karę w więzieniu w Sieradzu.
1934-1938r. – pracownik w fabryce włókienniczej N. Eitington i S-ka.
1938r. – poszukiwany przez policję, przedostał się do Warszawy, następnie do Zagłębia Dąbrowskiego.
W 1939r. Przedostał się do radzieckiej strefy kupacyjnej.
1939-1941r. – pracownik fabryki farb, Lwów.
06.1941-09.1941r. – służba w 178pp Armii czerwonej, ranny w rejonie Kjiowa.
Pod koniec 1941r., po wyjściu ze szpitala (gdzie przebywał po zranieniu) skierowany do Armii gen. Andersa.
04.1942r. – Uznany za niezdolnego do służby wojskowej, pozostawiony w Buzułuku podczas ewakuacji polskich żołnierzy.
Od 23.05.1943r. W WP.
Od 20.08.1943r. Podporucznik, zastępca dowódcy ds. polityczno wychowawczych, 3 batalion, 3pp, 1DP.
Udział w bitwie pod Lenino:
Podporucznik, zastępca dowódcy ds. polityczno wychowawczych, 3 batalion, 3pp
Z wniosku odznaczeniowego na Order Czerwonej Gwiazdy:
„Podporucznik Krakowski Józef Ignatiewicz w czasie walk 12-13 października 1943r. w rejonie wsi Lenino-Tregubowo dał się poznać jako oficer śmiały i pełen inicjatywy.
12 i 13 października 1943r. siłami batalionu trzy razy organizował odpieranie niemieckich kontrataków i dwa razy organizował natarcie, które doprowadziło do postąpienia naprzód szyków bojowych batalionu na przestrzeni 15-20 metrów od umocnionej linii niemieckiej obrony. Gdy 3. batalion znajdował się pod groźbą obejścia i okrążenia przez przeciwnika, który próbował się wcisnąć w miejsce styku 1. i 3. batalionu, podporucznik Krakowski przerzucił na miejsce styku bojowych szyków batalionów kompanię CKM i umiejętnie kierując jej ogniem, zmusił przeciwnika do odstąpienia, zażegnując tym samym niebezpieczeństwo okrążenia.
W najbardziej krytycznym momencie walki, kiedy dowódca batalionu utracił kontrolę nad batalionem podpor. Krakowski faktycznie przejął dowodzenie nad batalionem.”
Służba i praca po bitwie pod Lenino:
Na stanowisku pozostawał do 6.02.1944r.
12.1943r. – awans do stopnia porucznika.
02.1944r. – Zastępca dowódcy pułku ds. polityczno-wychowawczych, 9pp, 3DP.
1944r. – awans do stopnia majora.
ok. 04.1944r. – zastępca dowódcy ds. polityczno-wychowawczych, PSBS.
05.1944r. – skierowany do Brygady Partyzanckiej „Grunwald”.
W 1944r. służył także w Brygadzie Partyzanckiej im. Wandy Wasilewskiej.
Od 2.08.1944r. W Lublinie, pełnomocnik PKWN na Pragę.
09 bądź 10.1944 – skierowany na kurs w szkole NKWD w Kujbyszewie.
06.11.1944 – 19.01.1945r. – zastępca kierownika Wydziału Ochrony Rządu, MBP.
Od 01.1945r. – II seketarz KŁ PPR.
21.01 – 10.02.1945r. – komendant gmachu WUBP w Łodzi.
02-06.1945r. – Zastępca kierownika WUBP w Łodzi.
08.06 – 09.1945r. – p.o. kierownika WUBP w Gdańsku.
05.09 – 16.09.1948r. – zastępca kierownika WUBP w Warszawie.
ok. 09.1945r. Awans do stopnia podpułkownika.
1948r. – zdemobilizowany w stopniu pułkownika.
1949-1956r. – dyrektor PBP „Orbis”
1956-1968r. – Szef produkcji, zespół „Kamera”, przedsięiorstwo „Film Polski”.
W 1968r. Wyemigrował do RFN.
Mieszkał we Frankfurcie nad Menem.
Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):
Polskie:
Order Krzyża Grunwaldu III klasy;
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski – 10.10.1945r.;
Złoty Krzyż Zasługi;
Krzyż Partyzancki;
Brązowy medal „Zasłużonym na Polu Chwały”;
Medal „Za Warszawę”;
Medal Zwycięstwa i Wolności.
Radzieckie:
Order Czerwonej Gwiazdy – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej).
Rany i kontuzje:
Ranny pod Kijowem w 1941r.
Data i miejsce śmierci: 25.04.1986r.
Dodatkowe informacje:
Od 1928r. Związany z dziecięcą organizacją KPP „Pionier”.
Od 1929r. Członek KZMP.
Od 1933r. Członek KPP.
Od 1941r. Członek WKP(b).
Od 1944r. członek PPR, następnie PZPR.
W 1959. ukarany naganą partyjną za wykorzystywanie stanowiska do własnych korzyści i brak nadzoru nad gospodarką podległych przedsiębiorstw.
W 1968r. Wydalony z PZPR.
Przed wojną działał aktywnie w związkach zawodowych, współorganizował strajki.
Współorganizował defiladę w Warszawie 19.01.1945r.
Od 03.03.1942r. Starszy lejtnant (następnie kapitan, 108 Samodzielna Brygada Strzelecka, 97DS.
05.05 – 16.06.1943r. – Major,41pa, 97DS.
06.1943r. – wezwany do sztabu Zarządu Kadr Artylerii.
Od 06.1943r. w WP.
Major, szef sztabu artylerii 1DP.
Udział w bitwie pod Lenino:
Z wniosku odznaczeniowego na Order Czerwonej Gwiazdy:
„W okresie przygotowawczym do działań ofensywnych 1 ppd im. T. Kościuszki na majora Krisztafowicza A.A.[,] jako na szefa sztabu artylerii dywizji[,] spadło zadanie zaplanować walki artylerii dywizyjnej, a także podporządkowanych i wspierających jednostek artylerii Armii Czerwonej.
Z tą pracą major Krisztafowicz poradził sobie wzorowo.
Wszystkie kwestie współdziałania zostały zawczasu ustalone ze sztabami ogólnowojskowymi.
Nie bacząc na to, że sztab artylerii dywizji był sam w sobie bardzo młody, ale tym nie mniej praca jego w okresie przygotowawczym i w czasie walki została przez majora Krisztafowicza zorganizowana w taki sposób, że umożliwiło to w dwie doby przesłać dokumenty nie tylko do grup, ale także osobno do każdego pułku.
Ten czynnik w pracy sztabu dał możliwość także i grupom by szczegółowo opracować swoje plany, na czas dostarczyć je do wykonawców i prawidłowo zorganizować walkę, co następnie zostało potwierdzone poprzez wzorową pracę artylerii.
W czasie walki major Krisztafowicz operatywnie i umiejętnie kierował podporządkowanymi sztabami. Umiejętnie i na czas dostarczał wykonawcom decyzje dowództwa, kontrolując ich wykonanie.”
Służba i praca po bitwie pod Lenino:
Z chwilą utworzenia 1 Korpusu Polskiego, został szefem sztabu artylerii tegoż.
Następnie mianowany szefem sztabu Artylerii 1AWP.
Po wojnie inspektor artylerii DOW VII.
Szef Sztabu Artylerii WP.
W 1952r. Powrócił do ZSRR.
07.12.1955r. – zwolniony do rezerwy w stopniu pułkownika.
Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):
Polskie:
Krzyż Grunwaldu III kl.;
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari;
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski;
Krzyż Walecznych;
(Złoty?) Krzyż Zasługi;
Srebrny medal „Zasłużonym na Polu Chwały” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino.
Radzieckie:
Order Lenina – 30.04.1954r. – za wysługę lat.
Order Czerwonego Sztandaru – 07.05.1945r. – Jako szef Sztabu Artylerii 1AWP, za kierowanie pracą sztabu i jednoczesne dowodzenie artylerią na prawej flance 1AWP z zadaniem rozbicia niemieckich pozycji obronnych na zachodnim brzegu Wisły podczas walk o Warszawę;
Order Czerwonego Sztandaru – 04.07.1945r. – Jako szef Sztabu Artylerii 1AWP, za dowodzenie artyleryjską grupą wzmocnienia (prawdopodobnie podczas walk na terenie Niemiec);
Order Czerwonego Sztandaru – 20.06.1949r. – za wysługę lat;
Order Wojny Ojczyźnianej I klasy – 29.06.1945r. – Jako szef Sztabu Artylerii 1AP, za walki 18.07. 1944r., gdzie dowodził grupą pułków artylerii wspierających radziecki 91 Korpus Strzelecki, dzięki czemu ten wykonał zadanie.
Order Czerwonej Gwiazdy – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej);
Order Czerwonej Gwiazdy – 03.11.1944r. – za wysługę lat (?);
Medal „Za zwycięstwo nad Niemcami”;
Medal „Za wyzwolenie Warszawy”
Medal „Za zdobycie Berlina”
Rany i kontuzje: Brak danych.
Data i miejsce śmierci: Brak danych. Leningrad?
Dodatkowe informacje:
Członek WKP(b) od 1943r.
Opracowano na podstawie materiałów CAMO RF oraz „Początek drogi. Lenino” A. Srogi.
Wojskowa Akademia Wychowania Fizycznego w Leningradzie.
Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:
Przed 17.09.1939r. W Korpusie Kadetów we Lwowie.
Po 1939r. Kilkukrotnie aresztowany przez władze radzieckie.
Od 06.1943r. w WP.
Skierowany na kurs oficerski, który ukończył w stopniu chorążego.
Mianowany dowódcą 2 plutonu 4 kompanii strzeleckiej 3pp.
Udział w bitwie pod Lenino:
Chorąży, dowódca 2 plutonu, 4ks, 3pp.
Z wniosku odznaczeniowego na Order Czerwonej Gwiazdy:
„Chorąży Konopka K. M. brał udział w walkach 12-13 października 1943r. w rejonie wieś Tregubowo – m. Lenino.
Kiedy w walkach o wzgórze 215,5 zaszła konieczność przeprowadzenia zwiadu oficerskiego, chorąży konopka przeprowadził go z sukcesem i jednocześnie naprawił łączność z 1 pułkiem piechoty, która została tymczasowo przerwana.
Wysłany drugi raz na zwiad w chwili gdy pojawiło się zagrożenie okrążenia naszej lewej flanki chorąży Konopka i tym razem doskonale przeprowadził zwiad i zebrane przezeń dane posłużyły jako podstawa do kolejnych operacji batalionu. W natarciu na wieś Tregubowo pluton pod dowództwem chór. Konopki wysunął się naprzód, dzięki umiejętnemu wykorzystaniu terenu i prawidłowej organizacji ognia zapewnił dalsze postępowanie całej kompanii naprzód.”
Jego pluton wyznaczono jako rozpoznawczy w batalionie.
Wg. A Srogi podczas bitwy wyniósł także z pola walki rannych żołnierzy swojego plutonu.
Służba i praca po bitwie pod Lenino:
Po 11.1943r. Przez krótki czas służył w batalionie narciarzy, od chwili jego sformowania.
Następnie służył w 1BP jako zastępca dowódcy kompanii ds. liniowych/dowódca plutonu saperów.
Brał udział w akcji rozminowania w Lublinie.
Po zranieniu na Pradze i wyjściu ze szpitala skierowany do Akademii Wojskowej w Moskwie, którą ukończył już po zakończeniu wojny.
Po wojnie do 1954r. Czynny zawodnik CWKS „Legia”.
W stan spoczynku przeszedł w stopniu pułkownika.
Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):
Polskie:
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari;
Krzyż Walecznych – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino;
Radzieckie:
Order Czerwonej Gwiazdy – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej).
Rany i kontuzje: Ranny na Pradze w 1944r.
Data i miejsce śmierci: Brak danych.
Dodatkowe informacje:
Według A. Srogi był niewysoki i „czarny”, czyli prawdopodobnie śniady i czarnowłosy.
Ten sam autor charakteryzuje go tak: „wiecznie roześmiany, wesoły, lubiany przez żołnierzy”.
Opracowano na podstawie materiałów CAMO RF i „Początek drogi. Lenino” A. Srogi.
Dodatkowe zdjęcia:
Oficerski Dowód Osobisty Karola Konopki z 1943r., zdjęcie najwyraźniej doklejone w okresie po 11.11.1943r. (“Początek drogi. Lenino”).
Data i miejsce urodzenia: 06.07.1896r, wieś Maceniany, Obwód Połocki, Cesarstwo Rosyjskie (obecnie Białoruś).
Narodowość: Polak
Wykształcenie:
Cywilne:
1906r. – szkoła miejska.
Wojskowe:
Peterhofska Szkoła Chorążych – 1915r.
Szkoła dowódcza Frontu zachodniego – 1921r.
Akademia Wojskowa im. Frunzego – 1932r.
Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:
Po 1906r. Pracował jako robotnik rolny.
15.08.1915r. – zmobilizowany do Armii Rosyjskiej.
Ostatni stopień i stanowisko – porucznik, dowódca kompanii, 20 halicki pp.
Od 12.04.1919r. W Armii Czerwonej.
25.04.1919r. -12.1919r. – dowódca półkompanii, 35ps.
09.12.1919r. – 05.1920r. – dowódca plutonu, 35ps.
Od 25.05.1920r. – dowódca kompanii.
Brał udział w Wojnie Polsko-Bolszewickiej.
03.07.1920r. – 08.1921r. – w szkole wojskowej. Brał udział w tłumieniu buntu marynarzy na Kronsztadzie i powstań chłopskich.
13.06.1921r. – 02.1922r. – Zastępca naczelnika Zarządu Szkolnictwa Wojskowego Frontu Zachodniego.
11.02.1922r. – 05.03.1923r. – Dowódca Kompanii, Zapasowa Szkoła Piechoty.
05.03.1923r. – przeniesiony do rezerwy.
14.02.1924r. – powtórnie powołany do służby czynnej w Armii Czerwonej.
02-03.1924r. – dowódca plutonu, Władywostocka Szkoła Piechoty.
01.10.1924r. – 08.1929r. – dowódca kompanii, Władywostocka Szkoła Piechoty.
15.08.1929r. – 05.1932r. – słuchacz AW im. Frunzego.
14.05. 1932r. – 02.1935r. – Szef 1 Oddziału sztabu, 40DS, Specjalna Armia Dalekowschodnia.
15.02.1935 – 1938r. – szef sztabu, 106ps, 36DS, Zabajkalski OW.
30.06.1938r. – zwolniony do rezerwy.
30.06.1938r. – szef kadedry wojskowej w na cywilnej uczelni wyższej, Krasnodar.
1942r. (według innych źródeł – 08.1941r.)- powtórnie powołany do służby w Armii Czerwonej w stopniu majora przez Poczinkowski RWK.
W 1941r. Miał dowodzić pułkiem miejskim w Krasnodarze.
Służba w 174 zapasowym ps Czarnomorskiej Grupy Wojsk Frontu Zakaukaskiego.
04.09.1942r. Skierowany do dyspozycji działu kadr Frontu Północno-Kaukaskiego.
10.1942r. – Szef wydziału szkolnego Machaczkalskiej Szkoły Wojskowej, Maglisi, GSRR.
Od 18.05.1943r. W WP; początkowo jako szef 1 oddziału sztabu 1DP.
Od 06.06.1943r. – Podpułkownik, szef sztabu 2pp.
Udział w bitwie pod Lenino:
Podpułkownik, szef sztabu 2pp.
Z wniosku odznaczeniowego na Order Czerwonej Gwiazdy:
„Podpułkownik Kondratowicz brał udział w walkach 12 i 13.10.1943 pod wsią Połzuchy. Będąc szefem sztabu 2 pułku piechoty zapewniał nieprzerwane kierownictwo operacyjne działaniami bojowymi[.]
Znajdował się cały czas na czołowym punkcie kierowania ogniem pod nieprzerwanym obstrzałem i bombardowaniem z powietrza dokładnie i z pełnią poświęcenia pracował, nie licząc się z niczym, ułatwiając organizacje operacji celem przerwania obrony przeciwnika.”
Służba i praca po bitwie pod Lenino:
Na stanowisku pozostawał do 8.04.1944r., następnie przeniesiony do formującej się 4DP.
Od 06.05.1944r. – 12.05.1945r. -dowódca 11pp.
28.05.1945r. – 09.1945r. – Kierownik Wyszkolenia Taktycznego, Oficerska Szkoła Piechoty nr 3.
21.09-12.1945r. – szef Oddziału Wyszkolenia Bojowego, Wyższa Szkoła Oficerska WP.
12.1945r. – 08.1946r. – Szef Oddziału Szkolnego i Zastępca Komendanta Szkoły, Wyższa Szkoła Oficerska WP.
20.10.1946r. (lub 19.08.1946r.) – 30.01.1947r. – Komendant Centrum Szkolenia WOP.
01.04.1947r. – do dyspozycji Departamentu Personalnego MON.
14.04.1947r. – wyjazd do ZSRR, do dyspozycji Działu Kadr Wojsk Lądowych Armii Radzieckiej.
Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):
Polskie:
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski;
Krzyż Walecznych – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino.
Krzyż Walecznych (po raz drugi?);
Złoty Krzyż Zasługi (prawdopodobnie z rozkazu nr54, 02.1946r.);
(Srebrny?) Medal „Zasłużonym na Polu Chwały”.
Radzieckie:
Order Lenina – prawdopodobnie za wysługę lat w Armii Czerwonej.
Order Czerwonego Sztandaru – Za tłumienie chłopskiego powstania na Tambowszczyźnie (?).
Order Czerwonego Sztandaru – 03.11.1944r. – za wysługę lat w Armii Czerwonej;
Order Czerwonej Gwiazdy – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino;
Medal XX lat Armii Czerwonej;
Medal „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej”;
Medal „Za wyzwolenie Warszawy” (?).
Rany i kontuzje: Brak danych.
Data i miejsce śmierci: Brak danych.
Dodatkowe informacje:
Według danych CAMO pozostawał w rejestrze pracowników politycznych, chociaż żadna z pełnionych przezeń funkcji nie była funkcją polityczną.
Ze stanowiska dowódcy 11pp został zdjęty na wniosek gen. Kieniewicza (wówczas dowódcy 4DP) za nadużywanie alkoholu, stosowanie przemocy wobec podwładnych i nie wykonywanie rozkazów na czas.
Bezpartyjny.
W materiałach CAMO RF nie jest dostępna informacja o odznaczeniu Orderem Czerwonego Sztandaru z lat 20., choć na zdjęciu widać, że faktycznie otrzymał to odznaczenie dwukrotnie.
Opracowano na podstawie materiałów CAMO RF oraz „Polacy i Litwini, oficerowie Armii Czerwonej w latach 1922–1941. Słownik biograficzny” Jakuba Wojtkowiaka.
Dodatkowe zdjęcia:
Ok. 1945r., jako dowódca 11pp. (“Początek drogi. Lenino”)
