Murenko, Aleksandr, syn Swiatosława

Data i miejsce urodzenia:12III1912r. (17III1912r.), Berdyczów

Narodowość: Ukrainiec

Wykształcenie:

Kijowska Szkoła Piechoty, Kurs oficerski w 1944r.

Praca i służba wojskowa przed służbą w 18pp:

Służba w Armii Czerwonej od 1934r. Pojawia się data dzienna 15XI1934r. lub miesięczna IX1934r.

Na Frontach Wielkiej Wojny Ojczyźnianej

Front Północno-Zachodni 1941-1942r., Front Południowy

Służba m.in. w batalionach obsługi lotnisk i 207ps

(w opracowaniu)

Służba w 18pp:

• Dowódca 1 batalionu piechoty (11VIII44-5II45);
• Dowódca 2 batalionu piechoty – 10III-4IV1945r. („ubył z szeregów” – wg monografii pułku zdjęty ze stanowiska dopiero po walkach o folwark Nordhof – rejon Koenigshorst)

Zdjęty ze stanowiska po kontroli ze sztabu dywizji, zastapiony kpt. M. Świstowskim. Informacja jednak nie do końca znajduje oparcie w dostępnych dokumentach.

Służba i praca po zakończeniu służby w 18pp:

(W opracowaniu)

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Radzieckie:

Order Wojny Ojczyźnianej I klasy – 24IV1945r., za walki w Kołobrzegu, 2batalion pod jego dowództwem pierwszy dotarł do portu, wziął do niewoli 120 żołnierzy, zabił lub zranił do 250 i przejął znaczne ilości zdobyczy wojennych ;

Order Wojny Ojczyźnianej I klasy – 1985r., nadanie jubileuszowe;

Medal „Za zasługi bojowe” – 3XI1944r., prawdopodobnie za wysługę lat (10);

Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami”

Medal „Za wyzwolenie Warszawy”

Medal „Za zdobycie Berlina”

Polskie:

Krzyż Walecznych – 24VIII1945r.

Medal Zwycięstwa i Wolności

Medal „Za Warszawę”

Medal „Za odrę Nysę, Bałtyk”

Rany i kontuzje:

Ranny według danych z CA MO RF, wniosek na Order Wojny Ojczyźnianej podaje, ze ranny nie był.

Data i miejsce śmierci: po 1985r.

Dodatkowe informacje:

W monografii 18pp znaleźć można taką charakterystykę kpt. Murenki po zakończeniu walk o Kołobrzeg:

„2 batalionem, po wyeliminowaniu z walki 10 marca por. […] Groma, dowodził kpt. Aleksander Murenko. Znał on dobrze wojenne rzemiosło, brak mu jednak było spokoju i opanowania kpt. Nikołajewa. Żołnierzy lubił i odnosił się do nich z sympatią – po ojcowsku. Szczerze bolałnad śmiercią podwładnych i może dlatego stosował taktykę niewyrywania się do przodu. Byćmoże, właśnie dlatego jego batalion poniósł najmniejsze straty. Stale strofował dowódcę 6 kompanii, ppor. Wacława Sikorskiego, zwolennika błyskotliwych akcji i ryzykownych ataków.”

Według relacji Henryka Żebrowskiego, po zdobyciu Kołobrzegu:

„Kapitan [Murenko] rozpacza, nie może uwierzyć, że pozostało mu tak mało wojska. Sam także przedstawia raczej żałosny widok, wyglądem nie odbiega od nas, żołnierzy. Twarz nie ogolona, pokryta ciemnym zarostem, oczy zapuchnięte i zaczerwienione od niewyspania i dymu, mundur i płaszcz wybrudzone, guziki poobrywane. Na jednym naramienniku ma tylko dwie gwiazdki, nadrugim została tylko jedna. Przez kilka dni dowodzenia dał się poznać jako dobry dowódca i żołnierze zdążyli go polubić. Teraz rozmawia z nami nie jako oficer i dowódca, lecz jak ojciec, który utracił część swojej rodziny. Widać jak głęboko przeżywa straty poniesione przez batalion, i to nie w tym sensie, że batalion przedstawia teraz małą siłę bojową, , tylko po prostu żal mu poległych żołnierzy.”

Krótką charakterystykę znajdujemy także na stronie 388:

„Sprawa [kontroli dywizyjnej po walkach o folwark Nordhof koło Koeningshorst] zakończyła się ostatecznie na zmianie na stanowisku dowódcy 2 batalionu. Odszedł kpt. Aleksander Murenko, wprawdzie nieco przesadnie ostrożny, ale ogólnie lubiany i dbający o swoich podwładnych dowódca[…]”

Informacja powyższa kłóci się jednak z wnioskiem na Order Wojny Ojczyźnianej dla kpt. Świstowskiego, który miał go zastąpić – jest on tam podany jako zastępca dowódcy, który przejął obowiązki po „ubyciu z szyku dowódcy”. Wniosek złożono 10V1945r. Por. biogram kpt. Michała Świstowskiego.

Opracowano na podstawie książki „Osiemnasty Kołobrzeski” Juliusza Malczewskiego oraz materiały z CA MO RF

Dodatkowe zdjęcia: