Katkowski Franciszek syn Włodzimierza

Data i miejsce urodzenia: 1906r., Witebsk (według innych źródeł Homel), Cesarstwo Rosyjskie

Narodowość: Polak

Wykształcenie:

Wyższe, Instytut Ekonomiki i Planowania w Mińsku w 1931r. (fakultet gospodarki narodowej).

Przeszkolenie wojskowe w trakcie studiów.

Roczny kurs oficerski

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

Mieszkał w ZSRR

Pracował jako ekonomista.

Służba wojskowa w 1932r. (w Armii Czerwonej)

Służba w 73 pułku zapasowym 19 Zapasowej Brygadzie Strzeleckiej (Armii Czerwonej) przed kwietniem 1943r.(?)

9.4.1943r.(?) – odkomenderowany do WP, dowódca kompanii rppanc 3 batalionu 3pp w stopniu podporucznika.

Udział w bitwie pod Lenino:

Na stanowisku dowódcy krppanc 3 batalionu 3pp.

Ciężko ranny w pierś 13.10.1943r. podczas bombardowania.

Z wniosku na Order Czerwonego Sztandaru:

„Podporucznik Katkowski F. W. w walkach 12-13 października 1943r. w rejonie wieś Trygubowo-Lenino. Nie bacząc na słaby stan własnego zdrowia za cały okres walk przezwyciężając trudności fizyczne nieprzerwanie dowodził i kierował swoją kompanią. Kompania rppanc w [nieczytelne – szczególnie?] trudnej ogólnej sytuacji bojowej została rozśrodkowana wzdłuż całego frontu batalionu na przestrzeni 600-700 metrów. Nie zważając na to podporucznik Katkowski nieprzerwanie wizytował wszystkie załogi rusznic przeciwpancernych.

13.10.43 w czasie natarcia batalionu miał miejsce nalot lotnictwa przeciwnika, podczas którego rozbito 2 rusznice przeciwpancerne. Podporucznik Katkowski natychmiast pojawił się na tym miejscu i swoim męstwem i poświęceniem podniósł ducha bojowego żołnierzy, rozkazał strzelać do nacierających czołgów pociskami przeciwpancernymi z karabinów i przygotować granaty przeciwpancerne, w rezultacie czego uszkodzono jeden niemiecki czołg i atak czołgów został odparty.

W czasie walk podporucznik Katkowski okazał odwagę i poświęcenie a żołnierze jego kompanii dali przykład dyscypliny w walce. W walce 13.10.1943r. został ciężko ranny w pierś.”

Pomocy udzielił mu i z pola walki wyniósł st. szer. Teofil Buczyński.

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

Po wyleczeniu wrócił na stanowisko dowódcy 3krppanc.

Poległ 10.9.1944r. W walkach o Pragę, prowadząc kompanię do szturmu.

Pochowany pierwotnie w Radości na rogu ulic Długiej i Piłsudskiego

Awansowany pośmiertnie do stopnia porucznika 8.11.1944r.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Polskie:

Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari (pośmiertnie, za udział w walkach o Pragę)

Złoty medal „Zasłużonym na Polu Chwały” – 11.11.1943r. (za udział w Bitwie pod Lenino)

Radzieckie:

Order Czerwonego Sztandaru – 11.11.1943r. (za udział w bitwie pod Lenino – patrz wyżej)

Rany i kontuzje:

Ciężko ranny w pierś 13.10.1943r. Pod Trygubową.

Ranny 10.09.1944r. na Pradze (rana śmiertelna).

Data i miejsce śmierci: 10.9.1944r.

Dodatkowe informacje:

Był synem Włodzimierza i Karoliny Koziółkin, córki Stanisława.

Bezpartyjny.

Opisywany jako niskiego wzrostu, energiczny.

Przygotowano na podstawie dokumentów z CA MO ZSRR, książki „Początek drogi. Lenino” A. Srogi oraz informacji przekazanych przez pana Marka Sobiecha.

Dodatkowe zdjęcia: