Rodziewicz Kazimierz syn Antoniego

Data i miejsce urodzenia: 15.08.1903r., wieś Choćkuny, Poliańska Wołost, Ujezd Oszmiański, Wilejska Obłast, Cesarstwo Rosyjskie (według innych źródeł – Wilno)

Narodowość: Polak

Wykształcenie:

Brak danych

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

Od 09.1918r. (w dokumentach pojawia się też data 12.12.1918r.) Służba w Armii Czerwonej.

W latach 30. przeniesiony do rezerwy.

W nieustalonym okresie służba w wojskach lub organach NKWD.

Mieszkał w Leningradzie, przy Fontance 30.

Pracował jako Inspektor w Miejskiej Radzie Osoawiachimu w Leningradzie.

W czerwcu 1941r. Powołany do służby, w stopniu podoficerskim.

Służba w (1? 3?) Leningradzkiej Dywizji Pospolitego Ruszenia na froncie Północno-zachodnim

Od 06.1941r. W Wojsku Polskim.

Dowódca 1 batalionu strzeleckiego 3pp 1DP.

Udział w bitwie pod Lenino:

Dowódca 1 batalionu strzeleckiego 3pp 1DP w stopniu kapitana

Z wniosku na Order Czerwonego Sztandaru:

„Kapitan Rodziewicz K. w czasie walk 12-13 października 1943r. w rejonie wsi Trigubowa-Lenino, dowodząc 1. batalionem dał się poznać jako wyjątkowo odważny i pełen poświęcenia oficer. W walkach w rejonie wzgórza 215,5 umiejętnie dowodził działaniami swojego batalionu dając dowód wysokiej wiedzy wojskowej i ogromnej siły woli.

W czasie nieprzerwanych dwudniowych walk cały czas, nie zważając na zagrożenie życia, Rodziewicz podczas nieprzerwanych nalotów wrogiego lotnictwa i silnego ognia artylerii i moździerzy przeciwnika prowadził obchód swoich kompanii, znajdując się cały czas na najbardziej odpowiedzialnych i niebezpiecznych odcinkach swojego batalionu.

12.10.1943r. Grupa niemców [tak w oryginale] okrążyła kapitana Rodziewicza i próbowała wziąć go do niewoli. Rodziewicz, nie tracąc woli, ostrzeliwywał się od zbliżających się niemców i z pomocą plutonowego Szpana F.A. strzelającego z automatu zmusił do ucieczki tę grupę przeciwnika i tym samym oddalił grożące mu niebezpieczeństwo. W nocy z 13 na 14 października 43r. Sprawdzał obronę [pozycję obronną] zajętą przez 3 kompanię, w tym czasie namierzy go niemiecki snajper, ale jego wystrzałowi w Rodziewicza przeszkodził plutonowy Szpan F.A., który z automatu zabił snajpera przeciwnika.

13.10.43 przeciwnik w sile do batalionu piechoty, wspieranego silnymi środkami ogniowymi 3 razy przechodził do kontrataku na [nieczytelne] batalion. Kapitan Rodziewicz umiejętnymi działaniami i właściwym wykorzystaniem swoich środków bojowych odparł wszystkie kontrataki przeciwnika.”

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

1944r. – awans do stopnia majora.

1944r. – Zastępca dowódcy 1pp

Awans do stopnia podpułkownika przed 11.1944r.

Od 1945r. – Dowódca pułku ochrony rządu.

04.1946r. – powrót do ZSRR

17.06.1948r. – Przeniesiony do rezerwy.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Polskie:

Order Krzyża Grunwaldu IIIkl.

Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (? – na podstawie zdjęcia)

Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (? – na podstawie zdjęcia)

Krzyż Zasługi (klasa nieustalona)

Krzyż Zasługi (Złoty?) – 02.1946r., na podst. rozkazu nr 54

Krzyż Walecznych – 11.11.1943r. – za działania w bitwie pod Lenino

Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” (klasa nieustalona)

Medal Zwycięstwa i Wolności

Medal „Za Warszawę”

Medal „Za Odrę, Nysę, Bałtyk”

Radzieckie:

Order Lenina – 24.06.1948r. – za wysługę lat.

Order Czerwonego sztandaru – 11.11.1943r. – za działania w Bitwie pod Lenino (patrz wyżej)

Order Czerwonego Sztandaru – 03.11.1944r. – za wysługę lat.

Medal „Za wyzwolenie Warszawy”

Medal „Za zdobycie Berlina”

Medal „Za zwycięstwo nad Niemcami”

Rany i kontuzje:

14.08.1941r. – ranny koło stacji Kczany, Front Północno-Zachodni

03.03.1942r. – ranny koło wsi Pietuszki, Front Zachodni.

Data i miejsce śmierci: Brak danych

Dodatkowe informacje:

W dokumentach funkcjonuje też wersja nazwiska „Radziewicz”.

Sporządzono na podstawie danych z CA MO RF oraz ksiązki „Początek Drogi… Lenino” A. Srogi.

Dodatkowe zdjęcia: