Skotnicki Adolf syn Jana

Data i miejsce urodzenia: 1904r., Golcowa, powiat Brzozów, Województwo Lwowskie (obecnie Województwo Podkarpackie)

Narodowość: Polak

Wykształcenie:

Brak danych

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

Stolarz z zawodu, mieszkał w Golcowie

Żonaty z Julią (nazwisko panieńskie nieustalone)

Przed powołaniem do WP żył i pracował w Sowchozie w Rajonie Irdijskim w Kraju Krasnojarskim, prawdopodobnie w wyniku wywózki.

od 10.06.1943r. Służba w WP.

Szeregowiec, strzelec wyborowy, 5 kompania strzelecka, 2pp.

Udział w bitwie pod Lenino:

Szeregowiec, strzelec wyborowy, 5 kompania strzelecka, 2pp.

Z wniosku odznaczeniowego na medal „Za odwagę” (ostatecznie na jego podstawie nadano Order Czerwonego Sztandaru):

„Szeregoiec Skotnicki A. Ja. brał udział w walkach 12-13 października 1943r. pod wsią Połzuchy. Na początku natarcia był ranny w ramię, ale pozostał w szyku, dalej idąc naprzód, pociągając [za sobą] osobistym przykładem towarzyszy.

Wkrótce orzymał drugą ranę w brzuch, ale i to go nie zatrzymało. Zalewając się krwią wciąż szedł naprzód i dopiero po trzecim zranieniu w nogę ubył z szyku.”

Według „Początek drogi. Lenino”:

„5 kompania toczy uporczywą walkę. Adolf Skotnicki, ów pozorny Komik, otrzymał postrzał w brzuch. Na szczęście niezbyt groźny. Obandażował się, rozpiął kurtkę i śmieje się.

– Idź do tyłu.

– Jeszcze powojuję. Jeszcze nie wykonałem swego „trudodnia”.

Skłąda się znów z karabinu strzelca wyborowego. Z widocznej stodoły padają co jakiś czas strzały. Wystarczy, by ktoś uniósł głowę, usiłował przeskoczyć z jednego dołka do drugiego, a już odzywa się faszystowski snajper. Skotnicki mierzy cierpliwie, aż irytuje tą cierpliwością kolegów, poszeptujących „już, już, wal!”

Przetrzymuje zachęty, gdy jednak strzela, to bez pudła. Zamilkła ogniem ziejąca stodoła.

Skotnicki owraca roześmianą twarz do kolegów. Odcina się za tamte słowa poganiania.

– Już, już, to możesz mówić swojej babie, jak zrobisz jej, co trzeba. Ty mnie nie poganiaj, bo ja nie koń, a ty nie furman.

Znów wyszukuje cele, starannie, po myśliwsku. Próbuje zastąpić ubyłych kolegów.” (str. 283)

Według tego samego źródła 13 października zastrzelił co najmniej 7 przeciwników.

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

Po listopadzie 1943r. awans do stopnia kaprala

W lecie 1944r. był dowódcą drużyny w 2pp.

2.08.1944r. – zaginął bez wieści podczas forsowania Wisły pod Dęblinem.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Polskie:

Krzyż Walecznych – 11.11.1943r. – za udział w bitwie pod Lenino.

Radzieckie:

Order Czerwonego Sztandaru – 11.11.1943r. – za udział w bitwie pod Lenino (patrz wyżej).

Rany i kontuzje:

Ranny trzykrotnie 13.10.943r. W rejonie wsi Połzuchy. Pierwsza rana – lekka, w ramię, druga – lekka, w brzuch, trzecia – w nogę.

Data i miejsce śmierci: Nieznana, prawdopodobnie 2.08.1944r. (uznany za zaginionego bez wieści)

Dodatkowe informacje:

W 5 kompanii służył także jego brat Władysław oraz kuzyni – Henryk Skotnicki, syn Józefa i Jan Skotnicki, syn Pawła

Opisywany jako niewysoki, łysiejący.

Opisywany jako dowcipny, pełen dystansu do siebie, skory do żartów (w tym na własny temat) i koleżeński.

Opracowano w oparciu o materiały CA MO RF oraz książkę „Początek Drogi. Lenino” A. Srogi.

Dodatkowe zdjęcia: