Lachowicz Bronisław syn Jakuba

Data i miejsce urodzenia: 1907r., Orsza

Narodowość: Polak

Wykształcenie:

Cywilne:

Szkoła średnia przed 1929r.

Wojskowe:

Szkoła dowódców w 1929r. (Szkoła Kawalerii w Leningradzie?)

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

Służba w Armii Czerwonej od 1929r.

Służba w Wojskach Pogranicznych NKWD na Dalekim Wschodzie.

1941(?) – starszy lejtnant.

1942r. – 202 zapasowy pułk strzelecki – zastępca szefa sztabu do spraw szkolenia.

22.02.1942r. – awans do stopnia kapitana (rozkaz dow. Frontu Zachodniego nr 0210).

27.02.1943(?)r. – awans do stopnia majora (rozkaz dow. Frontu Zachodniego nr 01315)

W WP od czerwca 1943r., skierowany przez Moskiewski GWK.

Major, dowódca 1. batalionu 1pp

Udział w bitwie pod Lenino:

Major, dowódca 1. batalionu 1pp.

Jego batalion w nocy z 9 na 10.10.1943r. Przejął pozycje radzieckiego 459ps. Wytypowany został do rozpoznania walką. Sam Lachowicz zdecydował o użyciu tylko dwóch kompanii zamiast całych sił batalionu.

Z wniosku na Order Wojny Ojczyźnianej II klasy (na jego podstawie nadano ostatecznie Order Wojny Ojczyźnianej I klasy):

„Major Bronisław Lachowicz w boju za wieś Tregubowo 12 października 1943 roku pokazał umiejętne dowodzenie swojego batalionu.

Przy bezpośrednim zderzeniu z przeciwnikiem wykazał się męstwem i odwagą i ogniem z pistoletu maszynowego osobiście zniszczył kilkudziesięciu żołnierzy przeciwnika.

W czasie ataku na drugą linię przeciwnika poległ śmiercią walecznych.”

Poległ 12.10.1943r.

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

Poległ 12.10.1943r.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Order Wojny Ojczyźnianej I klasy (pośmiertnie) – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej).

Rany i kontuzje:

Ranny w pierś 12.10.1943r. (rana śmiertelna).

Data i miejsce śmierci: 12.10.1943r., rejon Trygobowa

Dodatkowe informacje:

W „Początek drogi. Lenino” opisany jako „Wysoki, szczupły i długonogi 36-letni absolwent szkoły kawalerii w Leningradzie”.

W chwili przybycia do Sielc, po polsku mówił słabo lub wcale, szybko jednak zaczął nadrabiać braki.

Według A. Srogi, po otrzymaniu rozkazu do rozpoznania bojem, wobec dowódcy pułku otwarcie i używając niecenzuralnych słów skrytykował rozkaz. Nie wiadomo jednak na czyich wspomnieniach oparta jest ta informacja.

Tak A. Sroga opisuje moment śmierci Lachowicza:

„Tuż pod wsią Trigubowa, gdy wróg zatrzymuje na chwilę ogniem cekaemów słabe już kompanie 1 batalionu – jego dowódca, major Bronisław Lachowicz, dobywa z kabury pistolet. Wysuwa się przed zaległą tyralierę.

– Chłopcy! Orły! Za mną! Naprzód!

Zrywają się, skaczą do przodu. Pocisk przeciwpancerny godzi w tym momencie majora lachowicza w pierś. Godzinę temu pijąc w ziemiance zdobyczny rum obecywał Olechnowiczowi, że wieczorem staną w jego [Lachowicza] rodzinnym domu.”

W chwili śmierci był żonaty z Lubow (nazwisko panieńskie nieustalone), zamieszkałą w Orszy (w linii prostej około 40km na zachód od Trigobowa).

Śmierć majora Lachowicza uwiecznił na płótnie uczestnik bitwy pod Lenino porucznik Marian Zieliński. Obraz znajduje się w zbiorach MOP w Kołobrzegu.

Dodatkowe zdjęcia: