Czerwiński Gwidon syn Fulgencjusza (Fulgentego)

Data i miejsce urodzenia: 25.05.1902r., Siemianowicze, Rajon Stołpecki, Cesarstwo Rosyjskie (Obecnie Białoruś)

Narodowość: Polak

Wykształcenie:

Cywilne:

6 klas szkoły powszechnej;

1923r. – Instytut Politechniczny w Mińsku.

Wojskowe:

1920r. – Kursy Wojskowo-polityczne – Smoleńsk.

1929 – Wyższa Szkoła Wojsk Pogranicznych NKWD.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

1918r. – 1921r. – Służba w Armii Czerwonej, udział w wojnie domowej.

25.05.1923r. – powrót do służby wojskowej, służba w Wojskach Pogranicznych NKWD;

1929r. – 1930r. – Komendant strażnicy, 12 oddział pograniczny;

1930r. – 1937r. – służba w 54 oddziale pogranicznym (Syberia Wschodnia); szef sztabu 19 komendantury pogranicznej. Ostatni stopień: kapitan.

12.1937r. – 02.1942r. – Zwolniony z wojska, aresztowany.

Po przywróceniu do służby dowodził batalionem w 3 Moskiewskiej Dywizji Strzeleckiej (Samodzielny batalion im. Kirowa?), następnie 1 pułkiem robotników moskiewskich, brał udział w obronie Moskwy.

? – 07.1942r. – 13ps, 2DS.

W maju 1942r. Trafił do szpitala ewakuacyjnego 2750 ; przebywał w szpitalu do 18.05.

22.07.1942r. (12.12.1942r.) – 14.05.1943r. (02.05.1943r.) – major, dowódca 185ps.

07.1942r. – awans do stopnia podpułkownika.

W połowie maja 1943r. odwołany do sztabu 55 Armii, następnie jeszcze w tym samym miesiącu skierowany do WP.

02.09.1943r. – powołany na stanowisko dowódcy 2pp.

Udział w bitwie pod Lenino:

Podpułkownik, dowódca 2pp.

Z wniosku na Order Czerwonej Gwiazdy (ostatecznie na jego podstawie nadano Order Wojny Ojczyźnianej I klasy):

„Podpułkownik Czerwiński G. F. Dowodząc pułkiem w czasie walk od 11 do 13 października 1943r. w rejonie [uzupełniono:] m. Lenino, Obłasti Mohylewskiej zadanie bojowe, postawione prze dowództwo dywizji – wykonał.

Dowodząc pododdziałami pułku przerwał umocnioną linie obrony przeciwnika. W przeciągu dwóch dób, pododdziały pułku, znalazłszy się pod silnym uderzeniem ogniowym przeciwnika i nieprzerwanym bombardowaniem z powietrza swoje zadanie wykonały bez przeszkód i opóźnień. Przeciwnik niejednokrotnie przechodził do kontrataków przy wsparciu czołgów i dział samobieżnych.

Dzięki osobistemu dowodzeniu pułkiem w czasie boju silnie utrzymał zajęte podczas przełamania pozycje przeciwnika.”

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

04 – 06.1944r. – Zastępca dowódcy 1DP.

06 (04).07.1944r. – 02.01.1945r. – Dowódca (i organizator) 1 Brygady Piechoty Zmotoryzowanej.

Przed listopadem 1944r. awans do stopnia pułkownika.

01.1945r. Komendant Oficerskiej Szkoły Broni Pancernej, dowódca Twierdzy Modlin.

20.09.195r. – 01.04.1947r. – Dowódca WOP;

09.05.1946r. – Awans do stopnia generała brygady.

27.05.1947r. – powrót do ZSRR.

1950r. – 1959r. – dowódca dywizji, następnie naczelnik kursów oficerskich.

11.01.1960r. – zwolniony do rezerwy.

1960r. – ? – dyrektor Sowchozu im. Dzierżyńskiego (północny Kazachstan);

Mieszkał w Soniecznogorsku (Obwód Moskiewski).

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Polskie:

Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1945);

Order Krzyża Grunwaldu III klasy (1945);

Krzyż Walecznych (1943);

Złoty Krzyż Zasługi (1946);

Srebrny Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” (1946);

Medal Zwycięstwa i Wolności;

Medal „Za Warszawę”;

Medal „Za Odrę, Nysę, Bałtyk”.

Radzieckie:

Order Lenina – 17.05.1951r.

Order Czerwonego Sztandaru – 30.04.1945r.

Order Czerwonego Sztandaru – 30.12.1956r. – za wysługę lat;

Order Wojny Ojczyźnianej I klasy – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej);

Order Czerwonej Gwiazdy – 03.11.1944r.

Order Czerwonej Gwiazdy – 11.10.1968r. (nadanie jubileuszowe na rocznicę Bitwy pod Lenino)

Medal „Za obronę Moskwy” (1942r.);

Medal „Za obronę Leningradu”;

Medal „Za zwycięstwo nad Niemcami”;

Medal „Za wyzwolenie Warszawy”

Wyróżniony także bronią nagrodową – pistoletem (daty nie ustalono, po 1930r.)

Rany i kontuzje:

05.1942r. – ciężko ranny, Front Wołchowski.

Data i miejsce śmierci: 03.12.1969r., Sołniecznogorsk, Obwód Moskiewski, RSFRR, ZSRR.

Dodatkowe informacje:

Członek WKP(b) od 1927r.

W „Drugim berlińskim” opisywany jako kompetentny dowódca, z usposobienia choleryk; wymagający, ale sprawiedliwy wobec podwładnych.

Według A. Srogi, brat Gwidona Czerwińskiego mieszkał w Polsce już przed wojna.

Ten sam autor tak opisuje Czerwińskiego: „Niski, krępy, mówiący basem.”

Dodatkowe zdjęcia: