Kalinowski Mieczysław syn Jana

Data i miejsce urodzenia: 31.12.1907r., Warszawa

Narodowość: Polak

Wykształcenie:

Cywilne:

Gimnazjum w Warszawie – 1925r.

Wojskowe:

Brak danych.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

od 1929r. – sekretarz KC ZKM.

Kilkukrotnie więziony za działalność komunistyczną.

1936r. – udział w Międzynarodowym Kongresie Młodzieży w Brukseli.

1937-1938r. – członek sekretariatu KC KZMZU.

09.1939r. – udział w wojnie obronnej, niewola niemiecka, ucieczka z niewoli.

1939-1941 – pracownik fabryki trykotarskiej we Lwowie.

09.1941r. – 05.1943r. – robotnik, fabryka chemiczna w Kutaisi (GSRR).

Od 28.05.1943r. W WP.

Współorganizator 1DP, początkowo stale pisał artykuły do „Zwyciężymy”.

Zastępca dowódcy ds. polit.-wych., 1 samodzielny dywizjon artylerii przeciwpancernej.

15.08.1943r. – Awans do stopnia porucznika.

Udział w bitwie pod Lenino:

Porucznik, zastępca dowódcy 1sdappanc. ds. polit.-wych.

Z wniosku odznaczeniowego na Order Wojny Ojczyźnianej II klasy:

„W walkach pod Lenino 12 października 1943r. znajdując się z dywizjonem dział przeciwpancernych w szeregach nacierającej piechoty, nieprzerwanie przemieszczał się do przodu [nieczytelne] gromiąc punkty ogniowe przeciwnika. W ciężkiej chwili sam stanął za działem i prowadził ogień z otwartych pozycji. Rozbił szereg węzłów oporu przeciwnika. Nie bacząc na nieustanne bombardowania z powietrza ani na minutę nie przerywał ognia.

Poległ na posterunku bojowym w czasie bombardowania z powietrza.”

Inaczej opisuje śmierć por. Kalinowskiego Alojzy Sroga:

„Obok nich [grupy żołnierzy dywizjonu oddelegowanych do ochrony sztabu 1DP], ledwie sto-sto pięćdziesiąt metrów, gwałtownie hamuje willys. Wrócił, chyba z linii frontu, zastępca dowódcy dywizjonu do spraw polityczno-wychowawczych, porucznik Mieczysław Kalinowski. Normalnie flegmatyczny, spokojnie dobierający słów podczas długich z nimi dyskusji o demokratyzmie przyszłej Polski – teraz ruchy ma szybkie, sprężyste.

Nie zdążył wyskoczyć z samochodu.

Odłamek bomby ugodził go w głowę. I to na ich żołnierskich oczach.

Podbiegają, krzyczą jeden przez drugiego.

Kierowca jest cały, tylko potwornie wystraszony.

– Wieź porucznika do sanbatu! Piorunem! – dysponuje najprzytomniejszy z podoficerów.

To już jednak ostatnie chwile lubianego oficera oświatowego, komunisty, człowieka wielkiej skromności, umiejącego rozmawiać z nimi jak równy z równymi, jak z bratem brat, który także zaznał w życiu niejednej goryczy.

W batalionie sanitarnym lekarze rozkładają bezradnie ręce. Ścięta jest cała część twarzy Kalinowskiego.

Leży na noszach. Obok inny ranny w malignie wzywa matki.

Doktor Bronisław Kostkiewicz widzi, jak w tym momencie, w ostatnim geście, uchylają się oczy porucznika Mieczysława Kalinowskiego. Przez sekundę jakby szukał wzywanej osoby.”

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

–

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Polskie:

Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari (pośmiertnie) – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino

Radzieckie:

Order Wojny Ojczyźnianej II klasy (pośmiertnie) – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej)

Rany i kontuzje:

09.1939r. – ranny podczas obrony Twierdzy Modlin.

12.10.1943r. – ranny pod Lenino (rana śmiertelna)

Data i miejsce śmierci:12.10.1943r., rejon wsi Nikolenki.

Dodatkowe informacje:

Przed wojną członek ZMK-KZMP.

Żonaty z Gołdą Rubinstein córką Jakuba.

Według A. Srogi: „okrągły na twarzy, milczkowaty warszawski komunista, człowiek wielkiej prawości, ateista z przekonań, nawet nie przypuszczał, że przyjdzie mu napisać entuzjastyczny artykuł o księdzu.” Artykuł ów odnosił się do wizyty kapelana 1DP w 1sdappanc.

Ostatni Artykuł napisany przez por. Kalinowskiego jeszcze przed bitwą, „Zwyciężymy” opublikowała już po bitwie.

W WP służył także (w stopniu szeregowego) brat Mieczysława Kalinowskiego – Henryk.

Przygotowano na podstawie materiałów CA MO RF, książki „Początek drogi. Lenino” Alojzego Srogi oraz artykułu na wikipedii (dostęp 12.05.2023r., 1044): https://pl.wikipedia.org/wiki/Mieczys%C5%82aw_Kalinowski

Dodatkowe zdjęcia: