Klimczak Tadeusz syn Mieczysława

Data i miejsce urodzenia: 26.05.1906r., Warszawa

Narodowość: Polak

Wykształcenie:

Cywilne:

Technikum morskie

Wojskowe:

Szkoła mechaników okrętowych.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

Przed mobilizacją mieszkał we Władywostoku.

Od 10.1928r. służba w Armii Czerwonej.

Przeniesiony do rezerwy (data nieznana).

22.10.1941r. – powtórnie powołany do służby wojskowej przez Mytiszczański RWK. Stopień wojskowy: Technik wojskowy II stopnia (odpowiednik lejtnanta w służbach technicznych).

Służba w 31 samodzielnym batalionie piechoty morskiej, Oneska Flotylla Wojenna.

Od 06.1943r. Służba w WP .

Porucznik, dowódca kompanii rppanc. 1pcz

Udział w bitwie pod Lenino:

Porucznik, dowódca kompanii rppanc. 1pcz.

Z wniosku odznaczeniowego na Order Czerwonej Gwiazdy (na jego podstawie przyznano ostatecznie Order Wojny Ojczyźnianej II klasy):

„Porucznik Klimczak T. M. – doskonały dowódca, zapewniający wzorowe przygotowanie bojowe swojej kompanii w czasie czerwiec – wrzesień 1943 roku.

W czasie walk 12-13 października 1943 roku w rejonie m.[iasta] Lenino na czas organizował obronę przeciwlotniczą. Podczas jednego z nalotów samolotów przeciwnika 12.10.1943r. Poruznik Klimczak z grupą 4 żołnierzy zestrzelił ogniem rusznic przeciwpancernych 2 samoloty przeciwnika.”

Alojzy Sroga w „Początek drogi. Lenino” pisze o zestrzeleniu tylko jednego samolotu 12.10.1943r., na rozkaz i według instruktażu Klimczaka, jednak dokonanym przez jego podkomendnych – jego decyzją, wobec braku pewności co do tego kto oddał celny strzał, zapisanego na konto wszystkich czterech: Stefana Kupryńca, Stanisława Opali, Antoniego i Henryka Brzezińskich.

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

Przed 11.1944r. – awans do stpnia kapitana.

Służba w WP prawdopodobnie do 1946r.

Po wojnie służył w Gdyni, prawdopodobnie w komendanturze miasta i w dowództwie Marynarki Wojennej. Ostatni stopień wojskowy – podpułkownik.

Na początku 1947r. powrócił do ZSRR

Przeniesiony do rezerwy 28.02.1947r.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Polskie:

Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski – 30.06.1946r.

Srebrny Krzyż Zasługi – 23.02.1946r. (z rozkazu NDWP nr 54);

Krzyż Walecznych – 27.04.1945r.

Krzyż Bitwy pod Lenino -06.09.1989r.

Srebrny medal „Zasłużonym na Polu Chwały” – 20.02.1946r.

Brązowy medal „Zasłużonym na Polu Chwały” – 18.09.1944r.

Medal Braterstwa Broni;

Medal Zwycięstwa i Wolności – 26.10.1945r.

Medal „Za warszawę” – 26.10.1945r.

Radzieckie:

Order Wojny Ojczyźnianej II klasy – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej);

Order Wojny Ojczyźnianej II klasy – 06.04.1985r. (nadanie jubileuszowe);

Medal „Za zasługi bojowe” – 03.11.1944r. – za wysługę lat (10);

Medal „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej”;

Medal „Za wyzwolenie Warszawy”.

Rany i kontuzje: Brak danych.

Data i miejsce śmierci: Brak danych

Dodatkowe informacje:

Źródła radzieckie podają także miejsce urodzenia na terenie Łotwy oraz pod Lwowem, Warszawa jednak pojawia się najczęściej.

Nie był spokrewniony ze swoim zastępca do spraw polityczno-wychowawczych Stefanem Klimczakiem.

Żonaty z Tatianą Nikołajewną Ratnikową-Klimczak (ur. 1918r.), instruktorem chemicznym w 1pcz. (w późniejszym okresie odznaczona medalem braterstwa broni i Krzyżem Bitwy pod Lenino)

W radzieckich dokumentach pojawia się także data zakończenia służby 03.04.1945r., wydaje się jednak, że jest ona błędna – w takim wypadku nie otrzymałby bowiem Srebrnego Krzyża Zasługi z rozkazu NDWP nr54.

Opracowano na podstawie materiałów CA MO RF oraz książki “Początek drogi. Lenino” Alojzego Srogi.

Dodatkowe zdjęcia: