Prawin Jakub Syn Adolfa

Data i miejsce urodzenia: 18.04.1901r., Tarnów

Narodowość: Polak/Żyd

Wykształcenie:

Cywilne:

1919r. – gimnazjum w Tarnowie

W latach 20. ukończył studia prawnicze w Wiedniu, uzyskując tytuł doktora praw.

Równolegle studiował w Wyższej Szkole Handlu Zagranicznego w Wiedniu , a także kierunki: biologia i antropologia na Uniwersytecie w Wiedniu.

Wojskowe: brak danych.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

Po studiach powrócił do Polski w 1928r.

Praca w firmach ubezpieczeniowych i zagranicznych firmach handlowych, działalność w związkach zawodowych.

W latach 30. pełnił szereg funcji partyjnych w KPP – Sekretarz Komitetów Dzielnicowych w Warszawie, Członek KW KPP oraz Sekretarz Wydziału Propagandy KW KPP w Warszawie.

05.1935r. – 01.1936r. – osadzony w Berezie Kartuskiej za działalność polityczną.

01 – 05.1937r. – osadzony w Berezie Kartuskiej za działalność polityczną.

1939r. – ucieczka na terytorium okupowane przez ZSRR, działalność polityczna we Lwowie.

06.1941r. – ewakuowany do Samarkandy.

01.09.1941r. – powołany do służby w Armii Czerwonej.

Udział w Bitwie Stalingradzkiej.

1943r. – awans do stopnia majora.

1943r. – Starszy instruktor 7. oddziału wydziału politycznego Frontu Południowego (odpowiadał m.in. za propagandę skierowaną do Niemców).

Skierowany do WP w maju 1943r.

Od 10.05.1943r. W 1DP.

Oficer polityczny w Kwatermistrzostwie 1DP.

Oficer wydziału Oświatowego 1DP.

Zastępca dowódcy 1DP ds. polityczno Wychowawczych.

Udział w bitwie pod Lenino:

Major, zastępca dowódcy 1DP ds. polityczno Wychowawczych.

Z wniosku odznaczeniowego na Order Wojny Ojczyźnianej II klasy:

„Major Prawin brał aktywny udział w organizacji i wychowaniu dywizji od samego początku do ostatnich dni. Dzięki jego kierownictwu różnorakie elementy dywizji zjednoczyły się pod hasłem przyjaźni z ZSRR i walki z Niemcami i sprawdziły się w dniach walk pod Lenino.

W Walce pod Lenino 12 października 1943r. major Prawin umiejętnie wypełniał zadania bojowe Dowódcy Dywizji w celu organizacji przeprawy przez rzekę Miereję. Pod ogniem artylerii przeciwnika i nieprzerwanym bombardowaniem z powietrza dał przykład nieustraszoności i pogardy dla śmierci. Nie bacząc na zranienie w walkach 12. i 13 .X.1943r. Nieprzerwanie pozostawał na pozycjach pierwszoliniowych, organizując natarcie, kontrolując łączność między stanowiskami i wykonując najbardziej odpowiedzialne [wykreślone: z nich] [dopisane:]zadania dowództwa.”

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

1944r. – awans do Stopnia pułkownika.

Po wypadku we wrześniu 1944r. skierowany do słuzby państwowej.

1944-1945r. – Dyrektor departamentu w Ministerstwie Skarbu i dyrektor Departamentu Kolejnictwa w Ministerstwie Komunikacji.

Od 26.02.1945r. – Pełnomocnik Rządu przy 3Froncie Białoruskim, w Marcu 1945r. przejął administrację Warmii I Mazur.

23.03 – 11.1945r. – Pełnomocnik Rządu na Okręg Mazurski.

Od 11.1945r. – Szef Polskiej Misji Wojskowej w Berlinie.

1946r. – Awans do stpnia generała brygady.

Od 07.1950r. wiceprezes NBP

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Polskie:

Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski;

Order Sztandaru Pracy I klasy;

Złoty Krzyż Zasługi;

Krzyż Walecznych – 11.11.1943r., za działania pod Lenino;

Medal Zwycięstwa i Wolności;

Medal „Za Warszawę”;

Medal Dziesięciolecia Polski Ludowej.

Radzieckie:

Order Wojny Ojczyźnianej II klasy – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej)

Order Czerwonej Gwiazdy – Rozkaz Frontu Południowego 51/N z 24.02.1943r. – Za efekty propagandy skierowanej do Niemców oraz umiejętne wykorzystywanie znajomości języka niemieckiego i znajomości realiów życia w Niemczech i krajach kapitalistycznych w redagowaniu ulotek i innych przekazów propagandowych skierowanych do Niemców podczas służby w 62 Armii i Wydziale Politycznym Frontu Południowego;

Medal „Za Obronę Stalingradu”.

Rany i kontuzje:

12.10.1943r. – ranny w lewą rękę.

09.1944r. – ranny w wypadku samochodowym.

Data i miejsce śmierci: 07.07.1957r., Świdry Małe, Powiat Otwock.

Dodatkowe informacje:

Od 1920r. członek austriackiego Związku Młodzieży Komunistycznej.

Od 1931r. Członek KPP.

Od 1939 lub 1940r. Członek WKP(b).

Jako Szef Polskiej Misji Wojskowej w Berlinie podejmował działania na rzecz odzyskania zagarniętych przez Niemców dóbr kultury polskiej, m.in. zorganizował zwrot licznych archiwaliów.

Żonaty z Anną z d. Passenstein. Mieli córkę Edytę, po wojnie wychowywali bratanka Anny, Daniela Passenta, późniejszego dziennikarza i dyplomaty (jego rodzice zginęli podczas okupacji niemieckiej).

Utonął w Wiśle.

Opracowano na podstawie Materiałów CAMO RF oraz https://pl.wikipedia.org/wiki/Jakub_Prawin

Dodatkowe zdjęcia: