Azarkiewicz Leonard (Leonid) syn Franciszka

Data i miejsce urodzenia: 22.02.1914r., Ułła, Obwód Witebski, Cesarstwo Rosyjskie (obecnie Białoruś).

Narodowość: Polak

Wykształcenie:

Cywilne:

Szkoła prawnicza przed 1941r.(?)

Wojskowe:

Brak danych.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

Przed 08.1941r. – Przesiębiorstwo handlowe Terioktorg (przedsiębiorstwo handlowe miasta Terijoki/Zielenogorsk) – prawnik.

Zmobilizowany w 08.1941r. Przez Siestroriecki RWK w Leningradzie.

Między 22.06 a 02.09.1941r. Skierowany do służby w trybunale wojskowym Leningradzkiego Okręgu Wojskowego.

Do 19.11.1941r. – wojenjurist (prawnik wojskowy) 3 stopnia, sekretarz trybunału wojskowego 44DS, 4A, Front Wołchowski.

19.11.1941r. – 06.02.1942r. – szpital ewakuacyjny 1599, na leczeniu po zranieniu.

06.02.1942r. – ponownie skierowany do 44DS.

Służba w Nadwołżańskim Okręgu Wojskowym.

08.1943r. – skierowany do WP przez NKJu (ludowy Komisariat Sprawiedliwości).

Kapitan, przewodniczący sądu polowego 1DP.

Udział w bitwie pod Lenino:

Kapitan, przewodniczący sądu polowego 1DP.

Z wniosku odznaczeniowego na Order Czerwonej Gwiazdy:

„Kapitan Azarkiewicz pełni funkcję przewodniczącego sądu polowego dywizji od początku wymarszu dywizji na front. Przez ten czas kapitan Azarkiewicz wykonał dużo pracy dla umocnienia prawa i dyscypliny wojskowej w dywizji. Pracuje z wielką energią i zaradnością. Jego praca odznacza się wyjątkową operatywnością dzięki czemu przestępstwa są karane na czas i bez przeszkód oraz nadmiernej biurokracji.

Jednocześnie kapitan Azarkiewicz troszczy się by trudne frontowe warunki nie odbiły się negatywnie na jakości pracy sądu polowego. Pilnie przygotowuje się do każdego posiedzenia, przygotowawczego czy sądowego, rozpoznaje wszystkie szczegóły każdej sprawy. Nie ulega żadnym wpływom zewnętrznym, kierując się w swojej pracy wyłącznie wymogami prawa, własnym sumieniem i wymaganiami czasu wojny. Wielką zasługą kapitana Azarkiewicza jest praca nad przygotowaniem kodeksu karno-procesowego Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR. W ciągu niespełna dwóch miesięcy w warunkach frontowych ten projekt został wykonany przez kolektyw pod przewodnictwem kapitana Azarkiewicza. Przed przybyciem do polskiej dywizji od pierwszych dni wojny radziecko-niemieckiej znajdował się w szeregach Armii Czerwonej, czy to w szyku bojowym czy to w pracy sądowniczej. Był ranny i dznaczony medalem „Za odwagę”.”

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

Na stanowisku pozostawał co najmniej do 05.1945r.

Przed 09.1944r. – awans do stopnia majora.

Po wojnie w sądownictwie wojskowym Warszawskiego Okręgu Wojskowego, następnie w sądownictwie wojskowym Marynarki Wojennej.

Oskarżał w tzw. „Procesie Komandorów”.

Powrócił do ZSRR w latach 50.

05.07.1954r. – przeniesiony do rezerwy w stopniu pułkownika służby sprawiedliwości.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Polskie:

Srebrny medal „Zasłużonym na Polu Chwały” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino i przed bitwą;

Radzieckie:

Order Wojny Ojczyźnianej II klasy – Rozkaz 1FB nr 566 z 13.05.1945r. – za sprawne wykonywanie obowiązków sądowniczych, zwłaszcza w czasie walk we wrześniu 1944r.;

Order Czerwonej Gwiazdy – 11.11.1943r. – za działania w drodze 1DP na front i pod Lenino (patrz wyżej);

Medal „Za odwagę” – Rozkaz 4 armii nr 5 z 30.03.1942r. – za prowadzenie działalności polityczno-wychowawczej wśród pierwszoliniowych żołnierzy 44DS i 305ps oraz otrzymaną 19.11.1941r. Ranę;

Medal „Za zasługi Bojowe” – 19.11.1951r. – za wysługę lat.

Medal „Za obronę Leningradu”.

Rany i kontuzje:

10.1941r. – ranny (rana lekka)

19.11.1941r. – ranny w rejonie Tichwina (rana ciężka).

Data i miejsce śmierci: 03.06.1979r. (Leningrad?)

Dodatkowe informacje:

Jako miejsce urodzenia niejednokrotnie podawał Polskę.

Członek WKP(b) od 1941r.

Przygotowano w oparciu o materiały CA MO RF.

Dodatkowe zdjęcia: