Dąbrowski Piotr syn Ludwika

Data i miejsce urodzenia: 29.06.1914r., wieś Werdolicze, Wołkowyski Ujezd, Gubernia Grodzieńska, Cesarstwo Rosyjskie.

Narodowość: Polak.

Wykształcenie:

Wojskowe: Szkoła dowódców artylerii w latach 30.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

Od 08.1935r. W Armii Czerwonej. Powołany przez Bobrujski GWK.

1941r. – lejtnant, 545 pułk artylerii

07.05.1941r. – przez komisję lekarską szpitala wojskowego nr 354 uznany za niezdolnego do służby wojskowej ze względu na stan zdrowia. Zwolniony do rezerwy.

06.1941r. – powtórnie powołany do służby, lejtnant, szef Sztabu dywizjonu, 636 pułk artylerii przeciwpancernej.

12.1941r. – zaginął bez wieści. Prawdopodobnie przebywał w okrążeniu do marca 1942r.

Od 09.03.1942r. – starszy lejtnant, szef sztabu dywizjonu 915 pułku artylerii 346 DS (Front Zachodni).

1943r. – awans do stopnia majora.

Od 20.06.1943r. w WP.

Od 21.06.1943r. – major, dowódca 2dywizjonu, 1pal.

Udział w bitwie pod Lenino:

Major, dowódca 2dywizjonu, 1pal.

Z wniosku odznaczeniowego na Order Czerwonej Gwiazdy:

„Major Dąbrowski P. L. W pierwszy dzień walk 12.10.43r. W rejonie wsi Mojsiejewo był ciężko chory, ale nie zważając na gorączkę 38,6^o pozostał na miejscu, dowodząc swoim dywizjonem. Rozpoznawszy osobiście miejscowość zajętą przez przeciwnika zawczasu przygotował dane o skrytych drogach podejścia przeciwnika i zarządził ich obserwację. W okresie odwrotu wroga tymi drogami otworzył ogień siłami dywizjonu, wystrzelawszy ponad 70 niemców [tak w oryginale]. Znajdując się na punkcie w stanie ciężkiej choroby utrzymywał wszystkimi środkami łączność z piechotą, dowództwem i sąsiadami i odparł ogniem dywizjonu dwa kontrataki przeciwnika, z poświęceniem pozostając na swoim stanowisku.”

Alojzy Sroga w książce „Początek drogi…” również wspomina o problemach zdrowotnych Dąbrowskiego pod Lenino.

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

Na stanowisku do 15.11.1943r.

1944r. – awans do stopnia podpułkownika.

01.1945r.(?) – 05.1945r. (?) – podpułkownik, dowódca pułku 7pah.

05.1945r.(?) – 1948r. – dowódca artylerii, 10DP, 2AWP.

1948r. – wyjazd do ZSRR.

01.10.1955r. – Zwolniony do rezerwy w stopniu pułkownika.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Polskie:

Virtuti Militari (klasa nieustalona, prawdopodobnie V);

Krzyż Walecznych;

Medal „Za udział w Walkach o Berlin” – 21.04.1966r.

Radzieckie:

Order Czerwonego Sztandaru – 07.05.1945r. – Za walki o Kołobrzeg – przeniósł pułk bliżej centrum miasta i ogniem na wprost niszczył węzły oporu przeciwnika. Pułk zniszczył do 400 żołnierzy, 15KM i 5 dział. Umożliwił tym samym piechocie zajęcie centrum i dotarcie do morza;

Order Aleksandra Newskiego – 10.06.1945r. – Za walki pod Wriezen. Przerzuciwszy jeden dywizjon na drugi brzeg Starej Odry ostrzelał ogniem na wprost stanowiska wroga umożliwiając piechocie 7pp zdobycie niemieckich pozycji w pobliskim lesie, które przedtem uniemożliwiały natarcie.

Order Wojny Ojczyźnianej I klasy – 11.02.1945r. – za przerwanie niemieckiej obrony pod Warszawą 14-15.01.1945r.

Order Wojny Ojczyźnianej I klasy – 06.04.1985r. (nadanie jubileuszowe);

Order Czerwonej Gwiazdy – 18.04.1942r. – Za walki o wieś Palczikowo (Obłast Orłowska). Kierował ogniem dywizjonu, a po zniszczeniu punktu dowodzenia podczas kontrataku przeciwnika przejął dowodzenie nad jednym z dział ppanc. i osobiście kierował ogniem. Mimo kontuzji odmówił ewakuacji, z działem obszedł i zlikwidował grupę fizylierów przeciwnika. Mimo powtórnej kontuzji odmówił ewakuacji.

Order Czerwonej Gwiazdy – 11.11.1943r. – Za działania pod Lenino (patrz wyżej);

Order Czerwonej Gwiazdy – 20.04.1953r. -za wysługę lat;

Medal „Za zasługi bojowe” – 06.05.1946r. – za wysługę lat;

Medal „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej”;

Medal „Za wyzwolenie Warszawy”;

Medal „Za zdobycie Berlina”.

Czechosłowackie:

Krzyż Wojenny.

Rany i kontuzje:

26.06.1941r. – ciężko kontuzjowany (okolice miasta Szczawli);

18.04.1942r. – dwukrotnie kontuzjowany;

Data i miejsce śmierci: Brak ścisłych danych*

Dodatkowe informacje:

W 1941r. Członek Komsomołu.

Żonaty z Walentiną córką Jakuba (nazwiska panieńskiego nie ustalono). Przed wojną mieszkali we wsi Serdlik pod Wołkowyskiem.

Według A. Srogi, jego dywizjon był najlepiej ocenianym w 1pal w okresie szkolenia w Sielcach.

Również według A. Srogi: niewysoki, lekko zgarbiony. Z charakteru spokojny. Uchodzący za chorowitego.

*W wydanej w 1973r. książce „Początek drogi. Lenino” Alojzy Sroga podaje, że Piotr Dąbrowski zmarł po wyjeździe do ZSRR. Ponieważ w kwietniu 1966r. odznaczony został medalem „Za udział w walkach o Berlin”, wynikałoby z tego, ze zmarł pomiędzy 1966 a 1973r. Jednak w materiałach CAMO RF znajduje się informacja o odznaczeniu jubileuszowym Orderem Wojny Ojczyźnianej I klasy w kwietniu 1985r., co sugeruje, że w tym czasie żył jeszcze.

Dodatkowe zdjęcia: