Kunderewicz Mikołaj syn Wiktora

Data i miejsce urodzenia: 14(04?).11.1907r., Kijów

Narodowość: Polak

Wykształcenie:

Cywilne:

Gimnazjum, 1919r., Kijów.

Wojskowe:

Akademia im. Frunzego w Moskwie, 1934r.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

Od 10.03.1921r. W Armii Czerwonej.

1920-1923r. – stenograf i zecer w Wydziale Oświaty w Kijowie.

1928r. – dowódca plutonu, następnie dowódca kompanii w Armii Czerwonej.

W latach 30. mieszkał w Syzraniu.

16.01.1938r. – aresztowany pod zarzutem prowadzenia propagandy antyradzieckiej.

17.03.1940r. – skazany na 3 lata łagru.

01.1942r. – wyszedł na wolność, przywrócony do służby.

08.1942r. – 1943r. – kapitan, szef sztabu 117ps.

W 1943r. służba w 55DS, 67 szkolnym pułku snajperów 11Brygady Szkolnej (Od 08.02.1943r.) i 42 Zapasowej BS.

11.05.1943r. – skierowany do dyspozycji GUK NKO celem przeniesienia do służby w WP.

Od 05.1943r. W WP.

Kapitan, szef 1 oddziału sztabu 1DP.

Udział w bitwie pod Lenino:

Major, szef 1 oddziału sztabu 1DP.

Z wniosku odznaczeniowego na Order Czerwonej Gwiazdy:

„Pracując jako szef I Oddziału Sztabu Dywizji, opracował dokumentację bojową dla przerwania wrogiej obrony w rejonie m. Lenino Obłasti Mohylewskiej, i na czas dostarczył ją do wykonawców.

W ciągu całego okresu walki od 11 do 13 października 1943r. znajdował się na punkcie obserwacyjnym Dywizji, zdołał utrzymać nieprzerwaną łączność z jednostkami i pododdziałami, bezpośrednio prowadzącymi walki.

Wszystkie rozkazy bojowe na czas dostarczał do wykonawców. Dzięki swojej zimnej krwi i orientacji wojskowej na czas i stale dysponował wszystkimi danymi o położeniu jednostek i na czas informował dowództwo i wyzej postawiony sztab.

Major Kunderewicz N.W. zapewnił wypełnienie wszystkich rozkazów wydanych przez dowództwo w ciągu całej walki a także zapewnił i kontrolował ich wykonanie.”

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

Szef Sztabu 1DP.

Od 06.1944r. – szef sztabu 3DP.

Po wojnie awansowany do stopnia pułkownika.

Szef Sztabu 14DP.

Od 01.08.1946r. – szef sztabu DOW nr 7, Lublin.

Od 06.1948r. – szef oddziału SG WP.

11.05.1949r. – awans do stopnia generał brygady.

12.1952r. – skierowany na kurs w Akademii im. Woroszyłowa w Moskwie.

Do Polski nie powrócił, w 1953r. Zakończył oficjalnie służbę w WP.

Służbę wojskową w Armii Radzieckiej zakończył prawdopodobnie 14.06.1961r.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Polskie:

Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari – 1945r.;

Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski – 1945r.;

Order Krzyża Grunwaldu III klasy – 1945r.;

Złoty Krzyż Zasługi – prawdopodobnie z rozkazu NDWP nr 54 z 23.02.1946r.;

Srebrny Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino;

Srebrny medal „Zasłużonym na Polu Chwały” – 1947r.;

Brązowy medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”.

Radzieckie:

Order Lenina – 19.11.1951r. – za wysługę lat;

Order Czerwonego Sztandaru – 16.05.1945r. – za organizację współdziałania i kierowanie oddziałami 3DP podczas forsowania Odry i walk na terenie Niemiec;

Order Czerwonego Sztandaru – 05.11.1946r. – za wysługę lat;

Order Wojny Ojczyźnianej II klasy – 16.02.1945r.

Order Czerwonej Gwiazdy – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej);

Order Czerwonej Gwiazdy – 03.11.1944r.

Rany i kontuzje: Brak.

Data i miejsce śmierci: 28.09.1976r., Moskwa.

Dodatkowe informacje:

Był potomkiem zesłańców po powstaniu styczniowym.

Nie należał do WKP(b) (stan na maj 1945r.). Niewykluczone, że należał do partii przed wojną, a następnie został wydalony z jej szeregów po aresztowaniu.

Podczas szkolenia dywizji napisał artykuł w „Żołnierzu Wolności” artykuł krytykujący zbyt wielkie zagęszczenie podczas natarcia.

Opracowano na podstawie materiałów CA MO RF oraz książki “Początek Drogi. Lenino” A. Srogi.

Dodatkowe zdjęcia: