Mańkowska (Szklarczyk) Halina córka Stanisława

Data i miejsce urodzenia: 1919r., Piotrków Trybunalski.

Narodowość: Polka

Wykształcenie: Brak danych.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

Prawdopodobnie wywieziona w głąb ZSRR po 1939r.

1943r. – zgłosiła się do służby w WP przez Kujbyszewski RWK.

27.06.1943r. – skierowana do dowództwa Moskiewskiego Okręgu Wojskowego celem pełnienia służby w WP.

Od 06.1943r. w WP.

Podczas szkolenia osiągnęła bardzo dobre wyniki, co zadecydowało o jej wyjeździe na front.

Starszy szeregowy/kapral, dowódca drużyny w samodzielnej żeńskiej kompanii fizylierów, 1DP.

Udział w bitwie pod Lenino:

Przed bitwą skierowana do ochrony sztabu 2pp.

Następnie skierowana do pomocy rannym.

Starszy szeregowy/kapral, dowódca drużyny w samodzielnej żeńskiej kompanii fizylierów, 1DP.

Z wniosku odznaczeniowego na Medal „Za odwagę” (na jego podstawie ostatecznie nadano Order czerwonej Gwiazdy):

„11 października 1943r. drużyna kapral Mańkowskiej została skierowana do 2. pułku piechoty celem wykonania zadania bojowego. W tym celu dowództwo pułku wydzieliło tylko dwie dziewczyny-żołnierzy.

Wtedy Mańkowska organizowała z pozostałych żołnierzy swojej drużyny oddział służby sanitarnej: w ciągu 2 dni walk pod Lenino 12 i 13 października 1943r. Mańkowska wyniosła z pola walki, opatrzyła i odesłała do szpitala około 200 rannych żołnierzy i dowódców.”

Liczbę rannych w powyższym wniosku należy traktować ostrożnie, ponieważ wynika z niej, że zajmowała się czterema rannymi na godzinę, czyli każdemu poświęciła około 15 minut, przy założeniu, że w ciągu tych dwóch dni nie robiła nic innego. Jednak nawet jeśli powyższa liczba jest zawyżona, liczba rannych, którymi się zajęła, musiała być znaczna by przedstawiono ją do odznaczenia bojowego.

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

Po bitwie prawdopodobnie skierowana na kursy oficerskie, przed 1945r. awansowana do stopnia podporucznika.

Delegat na zjazd wszechsłowiański w Moskwie

Zdemobilizowana w 1945r.

Po demobilizacji osiadła pod Złotoryją, gdzie prowadziła z mężem gospodarstwo rolne.

Od 1950r. Mieszkała w Szczecinie, pracowała w Polskiej Żegludze Morskiej.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Krzyż Walecznych – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino.

Order Czerwonej Gwiazdy – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej)

Rany i kontuzje: Brak danych.

Data i miejsce śmierci: 22.01.2011r., Szczecin.

Dodatkowe informacje:

Męża, chorążego (Józefa?) Szklarczyka poznała w Kiwercach podczas pełnienia służby wartowniczej.

Jej mąż, Józef Szklarczyk (14-11-1907r. – 11.12.1979r.?) po wojnie był miejscowym komendantem ORMO, następnie (w latach 1950-1963) pracował w kwatermistrzostwie WUBP Szczecin.

Pochowana na cmentarzu centralnym w Szczecinie.

Opracowano na podstawie materiałów CAMO RF oraz książki „Początek drogi. Lenino” A. Srogi.

Dodatkowe zdjęcia: