Minuczyc Konstanty syn Antoniego

Data i miejsce urodzenia: 1906r. (1908r.?), Grodno.

Narodowość: Polak.

Wykształcenie:

Wojskowe: szkoła podoficerska przy 76pp – ok.1928r.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

Od 1928r. W WP.

Służba w 16pp w Grodnie.

Podoficer Zawodowy.

1934r. – plutonowy, Szkoła Podchorążych Rezerwy w Grodnie.

01.10.1938r. – awans do stopnia sierżanta, przeniesiony do Morskiego Batalionu Strzelców (Wejherowo).

Udział w obronie Wybrzeża.

Dwukrotnie wzięty przez Niemców do Niewoli, za każdym razem uciekał.

Po drugiej ucieczce przedostał się do Grodna, gdzie mieszkała jego żona i syn; następnie został aresztowany przez władze radzieckie i trafił na Syberię, w rejon Kotłasu w Obłasti Archangielskiej.

Bezskutecznie próbował dostać się do Armii Andersa.

26.05.1943r. – zgłosił się do Kotłaskiego RWK, skierowany do służby w WP.

Od 28.05.1943r. w WP.

Początkowo na stanowisku szefa kompanii, następnie dowódca plutonu w samodzielnej kompanii zwiadu.

Przed bitwą mianowany zastępcą dowódcy samodzielnej kompanii zwiadu 1DP.

Awans do stopnia chorążego otrzymał bezpośrednio od gen. Berlinga za przejawioną w czasie ćwiczeń inicjatywę i spryt, nie odbywając kursu oficerskiego

Udział w bitwie pod Lenino:

Chorąży, zastępca dowódcy samodzielnej kompanii zwiadu 1DP.

Wg. A. Srogi przez cały czas trwania bitwy pozostawał na punkcie obserwacyjnym dowódcy 1DP.

Z wniosku odznaczeniowego na Order Czerwonej Gwiazdy:

„Chorąży Minuczyc K. A. w ciągu czterech dób – od 10 do 13 października b.r. nieprzerwanie przebywał na punkcie obserwacyjnym dowódcy dywizji generała brygady Berlinga, gdzie, znajdując się pod nieprzerwanym ogniem wrogich dział, moździerzy i lotnictwa spokojnie i niewzruszenie prowadził obserwację wrogiej linii obrony.

Kiedy 13 [nieczytelne] została przerwana łączność między dowódcą 1 pułku piechoty i dowódcą dywizji, z rozkazu tego ostatniego, pod wrogim obstrzałem odnalazł na pierwszej linii dowódcę 1 pułku i przekazał mu rozkaz, by rzucić pułk do kolejnego ataku.”

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

Od 1944r. dowódca samodzielnej kompanii zwiadu 1DP.

Przed 09.1944r. – awans do stopnia porucznika.

Po 01.1945r. – awans do stopnia kapitana.

Udział w walkach o Berlin.

Po wojnie awans do stopnia majora.

1946r. – major, dowódca 62pp, Ełk.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Polskie:

Krzyż Walecznych – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino;

(Brązowy?) Krzyż Zasługi – otrzymany przed wojną, prawdopodobnie za zasługi wojskowe;

Medal Dziesięciolecia* – otrzymany przed wojną.

Radzieckie:

Order Wojny Ojczyźnianej II klasy – 16.02.1945r.

Order Czerwonej Gwiazdy – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej).

Rany i kontuzje:

1939r. – ranny dwukrotnie w nogi podczas Wojny Obronnej.

Data i miejsce śmierci: 05.01.1947r., okolice Ełku.

Dodatkowe informacje:

Był synem kolejarza z Grodna

Według niektórych źródeł przed wojną był podoficerem we Flotylli Pińskiej.

Według A. Srogi słynął w dywizji jako obdarzony najmocniejszym głosem.

Zginął w wypadku samochodowym – w efekcie poślizgu stracił panowanie nad samochodem.

*Odznaczenie wspomniane we wniosku odznaczeniowym na Order Czerwonej Gwiazdy. Może chodzić o Medal Dziesięciolecia Niepodległości albo, co bardziej prawdopodobne, o Medal za Długoletnią Służbę, w takim wypadku został prawdopodobnie nadany w 1938r.

Do odznaczenia Orderem Wojny Ojczyźnianej został przedstawiony jako oficer z Armii Czerwonej. Wygląda jednak, że to omyłka, gdyż nie ma ma innych śladów jego służby w radzieckich Siłach Zbrojnych.

Opracowano na podstawie:

– Materiałów CAMO RF;

– „Początek drogi. Lenino” A. Srogi;

https://www.facebook.com/100063625240458/posts/2748973185371981/ (dostęp 13.06.2024 21:14);

https://www.1944.pl/archiwum-historii-mowionej/janusz-stanislaw-kowalski,2245.html (dostęp 13.06.2024 21:14);

Dodatkowe zdjęcia: