Oksanicz Eugeniusz syn Jana

Data i miejsce urodzenia: 19.01.1911r., Machnówek (Obecnie w powiecie Tomaszowskim w Województwie Lubelskim)

Narodowość: Polak

Wykształcenie:

Cywilne: Wyższe.

1922-1924r. – gimnazjum, Lublin.

1930r. – matura.

1933r. – Instytut Rolny w Puławach.

Wojskowe:Brak danych.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

Od 06.1943r. w WP.

Chorąży, zastępca dowódcy do spraw polityczno-wychowawczych, 7 kompania, 3pp.

Udział w bitwie pod Lenino:

Chorąży, zastępca dowódcy do spraw polityczno-wychowawczych, 7 kompania, 3pp.

Z wniosku odznaczeniowego na Order Czerwonej Gwiazdy:

„Chorąży Oksanicz w czasie walk 12 i 12 [tak w oryginale] października 1943r. w rejonie Triegubowo-Lenino dał się poznać jako przykładny, wzorowy, odważny oficer. Wysłany przez dowódcę kompanii na lewą flankę celem dowodzenia, umiejętnie dowodził walką. W czasie niemieckiego ataku na szyki bojowe kompanii, kiedy 3. pluton przeszedł do kontrataku, chorąży Oksanicz osobiście prowadził ogień z ckm do atakującej grupy przeciwnika, czym też umożliwił odparcie ataku.

Swoim ogniem zabił i zranił ponad 10 żołnierzy przeciwnika. W czasie nalotów lotnictwa, pod huraganowym ogniem chorąży Oksanicz obchodził pozycje kompanii, od okopu do okopu, dając przykład odwagi i męstwa swoim podkomendnym.”

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

11.1943r. – zastępca dowódcy 2 batalionu, 3pp.

1944r. – awans do stopnia porucznika.

03.09 – 01.11.1944r. – , Porucznik, zastępca dowódcy pułku do spraw polityczno-wychowawczych, 2pp.

Przed 03.1945r. Awans do stopnia kapitana.

20.03.1945r. – 08.07.1945r. – Kapitan, zastępca dowódcy pułku do spraw polityczno-wychowawczych, 1pp.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Polskie:

Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari (pośmiertnie?)

Srebrny Medal “Zasłużonym na Polu Chwały” – nadano podczas służby w 2pp.

Brązowy Medal “Zasłużonym na Polu Chwały” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino.

Radzieckie:

Order Czerwonej Gwiazdy – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej).

Rany i kontuzje:

10.1944r. – Ranny pod Jabłonną (rana ciężka);

05.1945r. – Ranny w Berlinie (rana lekka);

08.07.1945r. – ranny pod Czarną (rana śmiertelna).

Data i miejsce śmierci: 08.07.1945r., Okolice miejscowości Czarna w rejonie Białegostoku.

Dodatkowe informacje:

Pochodził z rodziny chłopskiej.

Tak opisuje A. Sroga chorążego Oksanicza:

„[…] szczupły, w okularach, o wyglądzie naukowca”.

Takie informacje na temat okoliczności śmierci E. Oksanicza podaje A. Sroga:

„[..] chcąc uniknąć bratobójczej walki wezwał ukrywających się w lesie [członków oddziału partyzantki antykomunistycznej] do zaprzestania jej. W tym momencie padł wymierzony w niego śmiertelny strzał.”

Wersję o tym, że został zabity, gdy wzywał partyzantów do zaprzestania walki potwierdzają także późniejsze zeznania partyzantów. Dokładna treść przemowy nie jest znana, różni świadkowie podawali różne informacje.

Poległ w walce z odziałem Armii Krajowej Obywatelskiej (AKO) Aleksandra Rybnika ps.”Jerzy”.

Pochowany na cmentarzu wojskowym w Białymstoku.

W latach 1983-1993 imię kapitana Eugeniusza Oksanicza nosił 3 pułk zmechanizowany.

Opracowano na podstawie materiałów CAMO RF, materiałów przekazanych przez p. Marka Sobiecha oraz książek: „Początek drogi. Lenino” A. Srogi, „Pierwszy Praski” A. Krajewskiego oraz „Drugi Berliński” A. Krajewskiego.

Dodatkowe zdjęcia: