Sazonow (Sozonow, Sazanow) Iwan (Jan) syn Iosifa (Osipa)

Data i miejsce urodzenia: 25.11.1915r., wieś Mosowo koło Szkłowa, Cesarstwo Rosyjskie (Becnie Rejon Szkłowski, Obłast Mohylew, Republika Białoruś).

Narodowość: Białorusin.

Wykształcenie: Brak danych.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

Od 20.10.1936r. w Armii Czerwonej.

1939r. – udział w wojnie radziecko-fińskiej na Przesmyku Karelskim.

Przed 21.08.1941r. służba w 32 samodzielnym dywizjonie artylerii przeciwlotniczej.

21(26).08.1941r. – po zranieniu skierowany na leczenie do szpitala im. I. I. Miecznikowa (Szpitale o tej nazwie funkcjonowały przynajmniej w dwóch miastach – w Dniepropietrowsku oraz Leningradzie; w tym wypadku chodzi o tę drugą, funkcjonującą wówczas także jako szpital ewakuacyjny 2013).

10.1941r. – lejtnant, dowódca baterii (dział przeciwpancernych?), 1 bateria, 610 pułk artylerii.

Od 06.12.1942r. – kapitan, dowódca dywizjonu artylerii ppanc. 138 Samodzielnej Brygady Strzeleckiej (Front Leningradzki).

Od 24.08.1943r. w WP.

Od 06.10.1943r. Dowódca dywizjonu, 1 dywizjon, 1pal.

Udział w bitwie pod Lenino:

Kapitan, dowódca dywizjonu, 1 dywizjon, 1pal.

Z wniosku odznaczeniowego na Order Czerwonej Gwiazdy:

„Kapitan Sazonow I. I. w dniach poprzedzających walki 12-13 października 1943r. w rejonie Mojsiejewo – Lenino uparcie rozpoznawał przeciwnika. Od początku walki dowodził dywizjonem i prowadził ogień do na nowo odkrytych celów. W krytycznym momencie kontrataku przeciwnika wspieranego przez niemieckie bombowce, w dywizjonie zerwana została łączność z bateriami, wówczas ignorując niebezpieczeństwo przy eksplozjach bomb dobiegł do [nieczytelne] stojącej jego baterii odpierającej ogniem na wprost przeciwnika i otworzył huraganowy ogień – kontratak został odparty.

Później, kapitan Sazonow został ciężko kontuzjowany i ranny od wybuchu bomby. Nie straciwszy przytomnosci, przezwyciężając silny ból, nie opuścił pola walki dopóki nie zdał [pozycji] i nie zaznajomił przejmującego [pozycje] z sytuacją.”

Według A. Srogi czasie bitwy został zasypany w po zbombardowaniu punktu obserwacyjnego wraz z dowódcą 1pal mjr. A. Frankowskim. W efekcie został ranny lub kontuzjowany. Ten właśnie epizod został lakonicznie wspomniany we wniosku. Autor sugeruje, że schron nie został wykonany prawidłowo = przypuszczalnie ponieważ kpt. Sazonow tego nie dopilnował.

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

Na stanowisku pozostawał do 02.06.1944r.

W 1945r. major, dowódca artylerii pułku, 15pp, 5DP, 2AWP.

Prawdopodobnie powrócił do ZSRR w 1945r.

30.04.1947r. – zwolniony do rezerwy w stopniu majora.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Order Czerwonego Sztandaru – 23.01.1942r. – z rozkazu Frontu Zachodniego – za walki pod wsią Worobi, gdzie jego bateria zniszczyła 8 czołgów;

Order Wojny Ojczyźnianej I klasy – 01.08.1986r. – nadanie jubileuszowe.

Order Czerwonej Gwiazdy – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej).

Medal „Za odwagę” – 16.03.1943r. – z rozkazu 67 Armii – Za walki o przerwanie blokady Leningradu w rejonie Marwina (prawdopodobnie chodzi o wieś Morowino) 18.01-4.02.1943r. – jego dywizjon zniszczy trzy czołgi, jeden samochód opancerzony, jedną sanitarkę (!), trzy bunkry i kilka gniazd ckm. Dywizjon walczył aż do otrzymania rozkazu o wycofaniu, ponosząc 60% strat w ludziach i tracąc 9 dział;

Medal „Za obronę Moskwy” (?);

Medal „Za obronę Leningradu”;

Medal „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej”.

Rany i kontuzje:

04.08.1941r., ciężko ranny w nogę i bok.

25.10.1941r. – lekko ranny.

12.10.1943r. – ranny lekko bądź kontuzjowany.

04.1945r. – Lekko ranny pod Nebelschuetz.

Data i miejsce śmierci: Po 1986r., ZSRR(?).

Dodatkowe informacje:

Kandydat WKP(b) przed 1941r.

Członek WKP(b) od 1942r. Lub 1943r.

Informacja o nadaniu medalu „Za obronę Moskwy” pojawia się tylko we wniosku odznaczeniowym na medal „Za odwagę”. W chwili obecnej brak możliwości potwierdzenia nadania.

Opracowano w oparciu o materiały CAMO RF, książki „1. Berliński pułk artulerii lekkiej” E. Kospath-Pawłowskiego, „Od Żytomierza do Litomierzyc” E. Ginalskiego oraz „Początek drogi. Lenino” A. Srogi.

Dodatkowe zdjęcia: