Skamarkiewicz Włodzimierz syn Hipolita

Data i miejsce urodzenia: 1920r.

Narodowość: Polak.

Wykształcenie: Brak danych.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

18.03.1942r. – Zmobilizowany do służby w Armii Czerwonej przez Oktiabrski RWK Obłasti Archangielskiej.

Przed 22.04.1942r. – służba w 33zsp.

Od 24.06.1942r. – służba w 21DS.

25.06.1942r. – w 36 Zapasowej Brygadzie Strzeleckiej.

26.06.1942r. – skierowany do 4 kompanii (?) (w 36ZBS).

20.07.1942r. – skierowany do służby poza 36ZBS w grupie 1472.

28.05.1943r. – Skierowany do WP przez Kotłaski RWK Obłąsti Archangielskiej.

Od 03.06.1943r. w WP.

Plutonowy, majster artyleryjski, 4 bateria, 1 pal.

Udział w bitwie pod Lenino:

Plutonowy, majster artyleryjski, 4 bateria, 1 pal.

Z wniosku odznaczeniowego na Order Czerwonej Gwiazdy:

„Skamarkiewicz W.I. w czasie walki 13 października 1943 roku w rejonie wsi Moisiejewo pod silnym ostrzałem artyleryjskim i bombardowaniem przeprowadził remont dwóch dział uszkodzonych odłamkami bomb[,] przywróciwszy je do użytku w jednym z decydujących momentów walki.

Pod ostrzałem moździerzowym i ogniem karabinów maszynowych wyniósł z pola walki kontuzjowanego doódcę baterii i dwa rkm przeciwnika.

Śmiały, odważny, dobrze znający swoją pracę[…]”

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

1945r. – Szeregowy, strzelec, 5 kompania, 2pp.

Udział w walkach nad Odrą.

Udział w walkach o Berlin – dowodził jedną z grup szturmowych 2 batalionu.

Grupa pod jego dowództwem spotkała się 2.05.1945r. O godzinie 10:30 (czasu moskiewskiego) w rejonie Fasanenstrasse z oddziałami 21GBZ Armii Czerwonej.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Polskie:

Brązowy Medal “Zasłużonym na Polu Chwały” (w szeregach 2pp).

Radzieckie:

Order Wojny Ojczyźnianej II klasy – nadany rozkazem 666/n z 18.06.1945r. – 17.04.1945r. Na przyczółku nad odrą, gdy dowódca plutonu i dowódca kompanii zostali wyeliminowani przejął dowodzenie kompanią i kontynuował wykonywanie zadania przez kompanię. Odparł 5 kontrataków, dzięki czemu dalsze pododdziały pułku mogły się przeprawić. Osobiście zastrzelił 12 żołnierzy wroga. Gdy zaczęło brakować amunicji zaczął ostrzeliwywać niemieckie pozycje z pancerfaustów i zarzucać je granatami.

Order Czerwonej Gwiazdy – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej).

Rany i kontuzje: Brak danych.

Data i miejsce śmierci: Brak danych.

Dodatkowe informacje:

A. Krajewski w „Drugim Berlińskim” przytacza relację por. Tadeusza Białego, wedle której gdy objął w Berlinie, po zranieniu ppor. Mariana Kryka, dowództwo nad 6 kompanią, którą, ze względu na brak kadry dowódczej podzielił na dwie grupy szturmowe – jedną objął sam, a dowodzenie drugą przekazał szeregowemu Skamarkiewiczowi, którego opisuje jako „sprawdzonego wielokrotnie w walce zdegradowanego oficera radzieckiego”. Nic jednak nie wskazuje na to, by Skamarkiewicz (funkcjonujący w pułku jako „Wołodia”) był kiedykolwiek oficerem. Z cała pewnością służył w Armii Czerwonej, ale tylko około roku i jedyny stopień jaki udało się z tego okresu potwierdzić to szeregowy. Natomiast pod Lenino był plutonowym, toteż najprawdopodobniej faktycznie spotkała go degradacja, ale ze stopnia podoficerskiego. Jej przyczyny nie są znane. Co ciekawe, wniosek odznaczeniowy na Order Wojny Ojczyźnianej II klasy podaje, że był on żołnierzem zdyscyplinowanym. Interesujące jest też przeniesienie go ze stanowiska specjalistycznego w 1pal na stanowisko zwykłego strzelca w 2pp. Może to sugerować epizod w kompanii karnej.

O tym, że Skamarkiewicz miał być zdegradowanym oficerem radzieckim mówi też przytoczona przez Krajewskiego relacja płk. Józefa Ganarza. Opisując działania na przyczółku nad Odrą podaje on: „W czasie walki wyróżniał się szeregowy Skamarkiewicz zwany powszechnie Wołodią. Był to zdegradowany oficer Armii Radzieckiej. Tam, na wale przechodził on samego siebie. Kilkakrotnie podczołgiwał się pod okopy wroga i obrzucał je granatami. Jego niecodzienna odwaga budziła wówczas powszechny podziw.”

O tym, ze uważano go za byłego oficera Armii Czerwonej może też świadczyć fakt, że za działania nad Odrą przedstawiono go do odznaczenia radzieckiego, nie polskiego.

W dostępnych materiałach CAMO RF brak jakichkolwiek przesłanek do potwierdzenia tej informacji.

Opracowano na podstawie materiałów CAMO RF oraz książki „Drugi Berliński” Andrzeja Krajewskiego.

Dodatkowe zdjęcia: