Stanicki Antoni syn Andrzeja

Data i miejsce urodzenia: 1915r., Połtawa

Narodowość: Polak

Wykształcenie: Kurs dowódców batalionów 1943r.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

Od 1937r. (Lub 02.1938r.) w Armii Czerwonej. Zmobilizowany przez Połtawski GWK.

Służba w 128 samodzielnym batalionie artylerii i ckm, 46DS w stopniu lejtnanta.

Udział w walkach o Azow.

Po zranieniu pod Witajskiem (?) trafił do szpitala.

20.02.1942r. – wyszedł ze szpitala.

Od 06.1943r. w WP

Od 21.06.1943r. – porucznik, 2 kompanii ckm, 3pp

Udział w bitwie pod Lenino:

Porucznik, 2 kompanii ckm, 3pp

Z wniosku odznaczeniowego na Order Czerwonej Gwiazdy:

„Porucznik Stanicki A. A. brał udział w walkach w rejonie wsi Tregubowo-Lenino 12-13 października 1943r., w czasie których dał się poznać jako śmiały, zdecydowany i pełen inicjatywy oficer.

12.10.43r. wieczorem grupa fizylierów przeciwnika próbowała przerwać flanki na wzgórzu 215,5. Porucznik Stanicki szybkim manewrem swojej kompanii zajął nowe pozycje i jednym plutonem wspierając pluton piechoty 4 kompanii zmusił fizylierów przeciwnika do odwrotu.

12.0.43, w czasie wielokrotnych nalotów lotnictwa przeciwnika, kompania porucznika Stanickiego prowadziła intensywny ogień i zestrzeliła jeden wrogi samolot. Porucznik Stanicki prawidłowo wskazywał cele do prowadzenia ognia dla ckm do punktów ogniowych przeciwnika, w rezultacie czego zdławiono ogień kilku karabinów maszynowych i moździerzy przeciwnika. 13.10.43 porucznik Stanicki wzmożonym ogniem ckm swojej kompanii zapewnił piechocie możliwość przemieszczania się naprzód.

Nie bacząc na nieprzerwany, silny ogień artyleryjski i aktywność lotnictwa przeciwnika, porucznik Stanicki prowadził swoją kompanię cały czas w szyku bojowym batalionu, dając przy tym przykład osobistego męstwa.”

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

Na stanowisku pozostawał do 12.01.1944r.

Po bitwie skierowany na kurs dowódców batalionów.

Po kursie – w 3DP

Dowódca batalionu, 1 batalion, 9pp.

1945r. – major, dowódca samodzielnego batalionu szkolnego 10DP, 2AWP.

Po wojnie podpułkownik, 42pp, 11DP.

W WP pozostawał przynajmniej do 02.1946r.

Dalsze losy nieznane.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Polskie:

Order Krzyża Grunwaldu III klasy;

Krzyż Walecznych – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino;

Srebrny Krzyż Zasługi – prawdopodobnie z rozkazu NDWP nr 54;

(Srebrny?) Medal „Zasłużonym na Polu Chwały”;

Medal Zwycięstwa i Wolności;

Medal „Za Warszawę”;

Medal „Za Odrę, Nysę, Bałtyk”.

Radzieckie:

Order Czerwonego Sztandaru – rozkaz 1FU nr 121/n z 30.08.1945r. – Za dowodzenie batalionem szkolnym 10DP podczas walk nad rzeką Schwartz Spree – batalion zajął miasto dzięki czemu pułki dywizji mogły kontynuować działania. Zajął też wzgórze 151,3 gdzie osobiście brał udział w odparciu kontrataków przeciwnika.

Order Czerwonej Gwiazdy – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej);

Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej”;

Medal „Za wyzwolenie Warszawy”;

Medal „Za zdobycie Berlina”

Rany i kontuzje:

Ranny ciężko i lekko w 1942r. Pod Witajskiem (?);

Kontuzjowany pod Lenino 12.10.1943r.

Data i miejsce śmierci: Brak danych

Dodatkowe informacje:

Wniosek odznaczeniowy na Order Czerwonego Sztandaru podaje jako miejsce zranienia miasto Witajsk – jedynie przez samo podobieństwo nazwy można zgadywać, ze chodzi o Witebsk.

Opracowano w oparciu o materiały CAMO RF oraz książkę „Początek drogi. Lenino” A. Srogi.

Dodatkowe zdjęcia: