Stupieńko (Stupienko) Władysław syn Romualda

Data i miejsce urodzenia: 1918r. (lub 1917r.), wieś Dudy (lub Duda), pow. Święciany, woj. Wileńskie (Obecnie Švenčionys, Okręg Wileński, Litwa).

Narodowość: Polak.

Wykształcenie: 5 klas szkoły powszechnej przed 1939r.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

Przed mobilizacją pracował jako stolarz w Kołchozie we wsi Kulikowo, Rajon Gorodkowski, Obłast Mołotowska.

Między 1941r., a 05.1943r. służba w Armii Czerwonej jako strzelec w stopniu sierżanta.

Udział w walkach na Froncie Smoleńskim w 1941r.

25.05.1943r. – skierowany przez Mołotowski GWK do Mołotowskiego WPP (miast Mołotow).

26.05.1943r. – zarejestrowany w Mołotowskim WPP [punkcie etapowym], prawdopodobnie celem skierowania do służby w WP.

Od 06.1943r. – w WP.

Kapral, fizylier, 2pp.

Udział w bitwie pod Lenino:

Kapral, fizylier w kompanii Zygmunta Zawadzkiego, 2pp.

Z wniosku odznaczeniowego na Medal „za odwagę” (na jego podstawie nadano ostatecznie Order Czerwonej Gwiazdy):

„[Dopisek:]Kapral Stupieńko W. R. w walkach 13.10.1943r. pod wsią Połzuchy[.]

Pluton, w którego skład wchodziła drużyna Stupieńki otrzymałzadanie wygonić niemców [tak w oryginale] z północnej części wsi Połzuchy. Zbliżywszy się do transzei niemieckich fizylierzy dostali się pod ogień rkm[.]

Przemieściwszy się naprzód Stupieńko zniszczył załogę karabinu maszynowego z automatu [PPSz] i dał możliwość plutonowi wedrzeć się skokiem do transzei przeciwnika, przy czym Stupieńko wziął, wdarłszy się jako pierwszy, 4 niemców do niewoli.”

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

Po bitwie prawdopodobnie wysłany na kurs oficerski.

26.02 – 04.03.1945r. – chorąży, dowódca 1 kompanii fizylierów, 2pp.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Order Czerwonej Gwiazdy – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej).

Rany i kontuzje: Brak danych

Data i miejsce śmierci: Brak danych.

Dodatkowe informacje:

Taką charakterystykę Władysława Stupieńki przytacza Alojzy Sroga:

„Niewielki, szczupły blondynek o niebieskich oczach był uosobieniem łagodności, gdy się na niego spojrzało pierwszy raz. Był jednak w tym drobnym ciele niemały już życiowy hart. Zmobilizowany ze wsi Duda pod Święcianami do armii radzieckiej, już w czterdziestym pierwszym walczył o Smoleńsk. Gorzka to była droga: cofanie się.”

Jego brat, Wincenty, w latach 1956-1979 służył w MO w stopniu podoficerskim.

Opracowano w oparciu o materiały CAMO RF oraz książki „Początek drogi. Lenino” A. Srogi i „Drugi Berliński” A. Krajewskiego.

Dodatkowe zdjęcia: