Wiktor Chlebowski syn Andrzeja
Data i miejsce urodzenia: 02.1909r., miast Zima, Kraj Krasnojarski, Cesarstwo Rosyjskie
Narodowość: Polak.
Wykształcenie:
Cywilne:
6 klas szkoły kolejowej.
Wyższe, prawnicze.
Wojskowe: Szkoła dowódcza lata 30.
Leningradzka Szkoła Kawalerii – 1945r.
Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:
Od 06.09.1930r. W Armii Czerwonej
Prawdopodobnie ukończył szkołę dowódczą.
Zwolniony do rezerwy w latach 30.
Mieszkał w Leningradzie, pracował jako przewodniczący leningradzkiego dobrowolnego towarzystwa „Leningrad”.
06.08.1938r. – aresztowany, oskarżony na podstawie art. 58-6 Kodeksu karnego RSFRR.
25.08.1938r. – oczyszczony z zarzutów.
06.1941r. lub 25.07.1941r. Lub 26.11.1941r. – zmobilizowany do Armii Czerwonej przez Frunzewski RWK Obłasti Leningradzkiej.
Służba w 203ps, bez stopnia (przed weryfikacją).
08.1941r. – lejtnant.
Po zranieniu przebywał w szpitalu ewakuacyjnym nr 1359, następnie, do 30.08.1941r. W szpitalu nr 2237.
30.08.1941r. Skierowany do 1pułku strzeleckiego 1 Leningradzkiej Brygady Ozdrowieńców.
Przed 03.1942r. – starszy lejtnant, 7ps
Po zranieniu trafił do szpitala ewakuacyjnego 1114.
24.03.1942r. – opuścił szpital.
01.1941r. – kapitan, 42gps. Po zranieniu trafił do mobilnego szpitala polowego 2404
04.02.1943r. – opuścił szpital, skierowany do rezerwy oficerskiej Frontu Zachodniego.
14.04 – 20.05.1943r. – Kapitan gwardii, 409 pułk artylerii.
20.05.1943r. – skierowany do dyspozycji dowództwa Frontu Leningradzkiego.
Od Sierpnia 1943r. w WP.
Kapitan, szef wydziału rozpoznania dywizji (2 oddział sztabu), 1DP.
Udział w bitwie pod Lenino:
Kapitan, szef wydziału rozpoznania dywizji, 1DP.
Z wniosku odznaczeniowego na Order Czerwonej Gwiazdy:
„Kapitan gwardii Chlebowski W. A. w czasie walk 12 i 13.10.43r. w rejonie Lenino znajdował się na punkcie obserwacyjnym dowódcy 1 pułku wraz z zastępcą dowódcy dywizji pułkownikiem gwardii Kiniewiczem [tak w oryginale], okazał męstwo i odwagę przy odpieraniu wrogich kontrataków.
W czasie kontrataków dwukrotnie obejmował dowodzenie grupy żołnierzy zastępując wyeliminowanych z walki dowódców. Kontrataki niemców [tak w oryginale] zostały z sukcesem odparte i żołnierze umocnili się na osiągniętych rubieżach.”
Według A. Srogi
Służba i praca po bitwie pod Lenino:
06.1944r. – rotmistrz, zastępca szefa wydziału rozpoznania brygady, 2BK.*
06.06 – 15.09.1944r. – rotmistrz, dowódca 1 szwadronu, 3pu.
21.06.1944r. Dowodził drugim transportem transportem 1BK z okolic Trościańca do Lasów Orżewskich nad Horyniem.
11.10 – 26.03.1944r. – rotmistrz, szef sztabu pułku, 2pu.
21.02.1945r. Kapitan, szef sztabu 2pu.
1945r. – skierowany do Leningradzkiej Szkoły Kawalerii, następnie awansowany do stopnia majora.
Po wojnie służył w KBW.
Prawdopodobnie po 02.1946r. Powrócił do ZSRR.
16.07.1946r. – zwolniony do rezerwy w stopniu majora.
Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):
Polskie:
Srebrny Krzyż Zasługi – 23.02.1946r. – z rozkazu NDAP nr 54;
Srebrny medal „Zasłużonym na Polu Chwały”;
(Brązowy? Srebrny?) medal „Zasłużonym na Polu Chwały” – 03.04.1946r.;
Medal Zwycięstwa i Wolności – 26.10.1945r. ;
Medal „Za Odrę, Nysę, Bałtyk” – 28.02.1946r.;
Medal „Za Warszawę” – 30.03.1946r.;
Odznaka Grunwaldzka – 22.04.1946r.;
Odznaka Kościuszkowska.
Radzieckie:
Order Wojny Ojczyźnianej II klasy – rozkaz 466/n z 21.02.1945r. – za wzorową organizację pracy sztabu i kierowanie bojem podczas forsowania Wisły.
Order Czerwonej Gwiazdy – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino;
Medal „Za zasługi bojowe” – 21.02.1945r. – za wysługę lat (10);
Medal „Za Obronę Leningradu” – 22.12.1942r.;
Medal „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej”;
Medal „Za Wyzwolenie Warszawy”;
Medal „Za zdobycie Berlina”.
Rany i kontuzje:
Ranny sześciokrotnie – 3 razy ciężko, 3 razy lekko.**
Data i miejsce śmierci: Brak danych.
Dodatkowe informacje:
Członek WKP(b) od 1940r. (1937r.).
W czasie bitwy pod Lenino żonaty z Marią Minajewną (nazwisko panieńskie nieustalone).
*Informacja ta pochodzi z książki „Hej, Hej ułani…”, gdzie z takim właśnie stanowiskiem figuruje jako dowódca drugiego transportu. Z obsady stanowisk w tejże książce wynika, że w tym czasie dowodził 1 szwadronem 3pu. Możliwe, ze funkcje te pełnił równolegle lub też funkcję w oddziale 2. sztabu brygady pełnił wcześniej, przed objęciem funkcji dowódcy 1 szwadronu – odpowiadałaby ona jego wcześniejszej funkcji w sztabie 1DP.
**Poszczególne dokumenty podają liczbę 3 ran ciężkich i 3 lekkich, lub 3 ran i jednej kontuzji, lub 5 ran. Na podstawie danych CAMO RF dotyczących pobytów w szpitalu, ponad wszelką wątpliwość da się potwierdzić 3 incydenty zakończone pobytem w szpitalach, choć zarówno ich charakter jak i dokładne daty pozostają nieznane. Jednak wszystkie rany otrzymał przed rozpoczęciem służby w WP.
Opracowano w oparciu o materiały CAMO RF oraz książki „Hej, hej Ułani. Z dziejów 1 Warszawskiej Brygady (Dywizji) Kawalerii” E. Kospath-Pawłowskiego, S. Pataja, M Szczurowskiego oraz „Początek drogi. Lenino” A. Srogi.
Dodatkowo informacje na temat represji, które go dotknęły w latach 30.:
Dodatkowe zdjęcia:
GRH Osiemnasty Kołobrzeski 