Czubryt-Borkowski Czesław syn Józefa

(vel Czubryt Zbigniew syn Stanisława)

Data i miejsce urodzenia: 18.05.1918r., Moskwa

Narodowość: Polak

Wykształcenie:

1932-1936r. – Korpus Kadetów Nr 1 we Lwowie.

1936r. – mała matura

1936-1939r. – Szkoła Podchorążych Artylerii

1940r. – Szkoła młodszej kadry dowódczej (podoficerska), Izium, USRR

11.1955r. – 09.1956r. – Wyższy Akademicki Kurs Oficerów Artylerii przy Akademii Sztabu Generalnego WP.

1957r. – ASG.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

1939r. – podchorąży, oficer zwiadu baterii, 22pal (praktyki).

01.09.1939r. – awans do stopnia podporucznika.

Skierowany do 220 dywizjonu artylerii lekkiej.

Udział w wojnie obronnej.

25.09.1939r. – po zranieniu wzięty do niewoli niemieckiej.

9-10.1939r. – obóz jeniecki w Krakowie

10.1939r. – ucieczka z obozu.

Po ucieczce przyjął tożsamość poległego żołnierza – Zbigniewa Czubryta i przedostał się na tereny okupowane przez Armię Czerwoną.

1939r.-1940r. – górnik, Borysław.

04.1940r. – zmobilizowany do Armii czerwonej.

Służba w pułku czołgów w Iziumie.

Dowódca czołgu, samodzielny zmotoryzowany batalion chemiczny, Charków.

06.1941r. – udział w walkach w rejonie Charkowa i Połtawy.

09.1941r. – przeniesiony do batalionu budowlanego w Awdiejewce.

10.1940r. – aresztowany za defetyzm i propagandę antyradziecką. Uwięziony w Irkucku.

04.1942r. – oczyszczony z zarzutów.

1942r. – Stolarz (następnie młodszy buchalter), Trust Przemysłu Lekkiego, Irkuck.

Od 09.05.1943r. w WP.

07.09.1943r. – awans do stopnia porucznika.

Porucznik, adiutant zastępcy dowódcy dywizji, 1DP.

Udział w bitwie pod Lenino:

Porucznik, adiutant zastępcy dowódcy dywizji, 1DP.

Z wniosku odznaczeniowego na Order Czerwonej Gwiazdy:

„11.0.43 przed walką porucznik Czubryt Z. S., nie bacząc na silny ogień artylerii, moździerzy i karabinów maszynowych ze strony przeciwnika, wybrał i organizował punkt obserwacyjny, skąd w czasie walki wygodnie było dowodzić dywizją.

2.10.43 w walce pod Lenino, Obłasti Mohylewskiej, kiedy niemcy [tak w oryginale] przeszli do kontrataku i łączność, w związku z nieprzerwanym bombardowaniem i ostrzałem artyleryjskim, została przerwana i uszkodzona, porucznik Czubryt Z.S. ryzykując życiem, pod nieprzerwanym ogniem artylerii i moździerzy i bombardowaniem z powietrza zdołał przedostać się z NP [punktu obserwacyjnego] zastępcy dowódcy dywizji do NP generała brygady Berlinga i zameldować mu o powstałej skomplikowanej sytuacji.

Po tym, tamże, kiedy niemcy w kontrataku trochę [nieczytelne] niektóre pododdziały 1. pułku piechoty, porucznik Czybryt Z.S. przemieściwszy się naprzód, osobiście organizował i [nieczytelne – zatrzymywał?] wycofujące się grupy żołnierzy, a następnie przejąłwszy nad nimi dowodzenie zatrzymał nacisk niemców, a następnie trochę zepchnął ich do tyłu.

Będąc w tej walce rannym w nogę, porucznik Czubryt Z. S. odmówił opuszczenia pola walki i dopiero gdy został ranny po raz drugi – został ewakuowany w miedsanbat [batalion medyczno-sanitarny].”

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

Po zranieniu trafił do mobilnego szpitala polowego 654.

20.10.1943r. – wyszedł ze szpitala.

Od 11.1943r. Miał rzekomo dowodzić 7 baterią 1pal. W obsadzie stanowisk nie figuruje.

01.1944r. – p.o. szefa sztabu, 1pal (? – w obsadzie stanowisk nie figuruje).

15.06.1944r. – awans do stopnia kapitana.

09.1944r. – zastępca dowódcy dywizjonu, 1OSA, Chełm.

04.1945r. – dowódca dywizjonu OSA nr 1

11.09.1945r. – awans do stopnia majora.

05.1945r. – 02.1946r. – dowódca artylerii, 44pp, Tarnowskie Góry.

02.1946r. – 03.1947r. – dowódca, 14 dywizjon artylerii przeciwpancernej, Żary.

03.1947r. – 09.1948r. – dowódca, 33pal, Żary.

01.04.1947r. – awans do stopnia podpułkownika

09.1948r. – 07.1949r. – dowódca, 6pal, Krotoszyn.

07.1949r. – 03.1954r. – dowódca artylerii dywizji, 4 PDP im. Jana Kilińskiego, Krosno Odrzańskie.

04.10.1952r. – awans do stopnia pułkownika.

03.1954r. – 11.1955r. – dowódca, 8 Dywizja Artylerii Przełamania, Bemowo Piskie.

09-10.1956r. – dowódca artylerii, Pomorski Okręg Wojskowy.

07.1956r. – awans do stopnia generała brygady.

11.1956r. – szef sztabu Dowództwa Artylerii WP.

11.1957r. – 09.1959r. – dowódca, 1KOPOK.

1959r. – 1968r. – dowódca Wojsk Ochrony Przeciwlotniczej MON.

01.10.1963r. – awans do stopnia generała dywizji.

1969r. – 1972r. – pełnomocnik Rządu RP ds. obecności Wojsk radzieckich w Polsce.

11.1972r. – 04.1974r. – attache wojskowy Ambasady PRL w Moskwie.

21.01.1975r. – przeniesiony w stan spoczynku w stopniu generała dywizji.

1985r. – 1990r. – wiceprzewodniczący, Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa.

Mieszkał w Warszawie.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Polskie:

Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski – 1969r.;

Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski – 1958r.;

Order Sztandaru Pracy I klasy – 1987r.;

Order Sztandaru Pracy II klasy – 1964r.;

Order Krzyża Grunwaldu III klasy – 1945r.;

Krzyż Walecznych – 1945r.;

Złoty Krzyż Zasługi;

Srebrny Krzyż Zasługi;

Srebrny Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” – 1945r.;

Medal Zwycięstwa i Wolności;

Medal „Za Warszawę 1939–1945”;

Medal 10-lecia Polski Ludowej;

Medal 30-lecia Polski Ludowej;

Medal 40-lecia Polski Ludowej;

Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”;

Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”;

Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”;

Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju”;

Srebrny Medal „Za Zasługi dla Obronności Kraju”;

Brązowy Medal „Za Zasługi dla Obronności Kraju”;

Złota odznaka honorowa „Za Zasługi dla Warszawy”;

Odznaka „Zasłużonemu Opolszczyźnie”;

Radzieckie:

Order Czerwonego Sztandaru – 1968r. – nadanie jubileuszowe na rocznicę bitwy pod Lenino;

Order Wojny Ojczyźnianej I klasy – 1985r. – nadanie jubileuszowe;

Order Przyjaźni Narodów – 1973r.;

Order Czerwonej Gwiazdy – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej);

Medal „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945”;

Medal jubileuszowy „XX lat zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945”;

Odznaka „25 lat Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945”;

Medal jubileuszowy „XXX lat zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945”;

Medal jubileuszowy „40 lat zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945”;

Rany i kontuzje:

25.09.1939r. – ranny i kontuzjowany pod Zamościem.

12.10.1943r. – ranny dwukrotnie pod Lenino.

Data i miejsce śmierci: 14.06.2006r., Warszawa.

Dodatkowe informacje:

Urodził się jako Czesław Jan Borkowski, nazwisko Zbigniew Czubryt przyjął po ucieczce z niemieckiej niewoli.

W czasie bitwy pod Lenino figurował w ewidencji jako kawaler.

Jego ojciec, Józef Borkowski (1883-1923r.) był oficerem w armii rosyjskiej, następnie w armii gen. Hallera.

Matka – Wanda (z d. Włodarska, 1887-1956, choć we wniosku na Order Czerwonej Gwiazdy jest informacja o jej śmierci w 1939r., może to jednak wynikać z posługiwania się w tym czasie fałszywymi danymi oraz braku wiadomości – w 1939r. Bezskutecznie próbował odnaleźć matkę).

Żonaty z Haliną z d. Buzin.

W 1945r. ujawnił swoje prawdzie dane i uzyskał pozwolenie władz wojskowych na używanie nazwiska Czubryt-Borkowski.

Członek PPR-PZPR.

Członek RK PRON – od 1983r.

Opracowano w oparciu o materiały CAMO RF oraz https://pl.wikipedia.org/wiki/Czes%C5%82aw_Czubryt-Borkowski

Dodatkowe zdjęcia: