Wiśniewski Władysław syn Marcelego

Data i miejsce urodzenia: 20.10.1897r., Kalisz.

Narodowość: Polak.

Wykształcenie:

Cywilne:

1 klasa polskiej szkoły, Konstantinowka w Guberni Donieckiej, Cesarstwo Rosyjskie (obecnie Obłast Doniecka, Ukraina) – 1907r..

3 lata Uniwersytetu Komunistycznego, Moskwa – 1932r.

Wojskowe:

Półtoramiesięczne zebranie szkoleniowe starszej kadry politycznej, Połtawa – 1933r.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

Zawód wyuczony – szklarz.

Przed rewolucją pracował jako szklarz, prawdopodobnie w Konstantinowce.

Od 15.10.1917r. W Armii Czerwonej.

15.10.1917r. – 09.1918r. – czerwonoarmista, Konstantinowski Oddział Czerwonej Gwardii.

10.1917r. – 04.1918r. – udział w walkach przeciwko Niemcom i hajdamakom (prawdopodobnie chodzi o żołnierzy Petlury, nie o grupy bandyckie) w rejonie Donbasu i Połtawy.

04 – 08.1918r. – udział w walkach przeciwko wojskom Krasnowa i Denikina w Rejonie Donbasu i Carycyna (obecnie Wołgograd).

15.09.1918r. – 05.1919r. – telefonista i majster liniowy przy sztabie 46 Dywizji Strzeleckiej.

05.1919r. – 09.1919r. – Komisarz wojskowy batalionu łączności sztabu 46DS.

09.1919r. – 05.1920r. – komisarz wojskowy magazynu odzieży, sztab 46DS.

11.1918r. – 03.1920r. – udział w walkach przeciwko Niemcom, wojskom Petlury i Denikina w rejonie Połtawy, Winnicy, Charkowa, Czernihowa i Siewska.

03 – 08.1920r. – udział w walkach przeciwko oddziałom Wrangla i Machnowcom w rejonie Melitopola, Dniepropietrowska (obecnie Dnipro) i Donbasu.

05.1920r. – 08.1920r. – politruk oddziału specjalnego ds. walki z bandytyzmem przy sztabie 46DS.

20.08.1920r. – zwolniony do rezerwy. Prawdopodobnie mieszkał w mieście Dymer.

06-08.1933r. – instruktor, kursy starszej kadry dowódczej przy Połtawskiej Wojskowej Szkole Politycznej.

1933r. – 1941r. mieszkał w mieście Dymer (Rajon Dymerski, Obłast Kijowska, Ukraińska SRR), gdzie pracował jako pełnomocnik Ludowego Komisariatu Zapasów na Rajon Dymerski

30.01.1941r. Wezwany kontrolnie do Dymerskiego RWK. Uznany za zdolnego do służby liniowej.

24 (23).06.1941r. – zmobilizowany w stopniu Kwatermistrza Wojskowego (wojenintendanta) 3 rangi (odpowiednik lejtnanta lub kapitana) i skierowany na stanowisko naczelnika wydziału mienia ruchomego sanatorium Armii Czerwonej w Czerkasach.

? – 3 Leningradzka art.[yleryjska] [szkoła?] – naczelnik składu żywnościowego (stanowisko potwierdzone tylko w jednym z dokumentów, bez dat, bezpośrednio po stanowisku w sanatorium w Czerkasach, może jednak chodzić o stanowisko piastowane w altach 1942-43 w 2 szkole artylerii).

Według innego dokumentu od 23.06 do 12.1941r. Był naczelnikiem zaopatrzenia żywnościowego szpitala ewakuacyjnego nr 1190 na Froncie Południowym (możliwe, ze sformowano go na bazie sanatorium w Czerkasach)

10.12.1941r.- 04.1942r. – naczelnik zaopatrzenia żywnościowego, 71zps, 103ZBS, Uralski Okręg Wojskowy.

20.04 – 08.1942r. – zastępca dowódcy batalionu ds. zabezpieczenia materiałowo-technicznego, 395 samodzielny batalion artylerii i karabinów maszynowych, 30 rejon umocniony, Moskwa, strefa obrony Frontu Centralnego.

23.08 – 10.1942r. – na leczeniu w szpitalu ewakuacyjnym w Narofomińsku w efekcie rany odniesionej 23.08.1942r.

15.10.1942r. – 05.1943r. – naczelnik zaopatrzenia żywnościowego 2 szkoła artylerii, Południowouralski Okręg Wojskowy.

Od 05.1943r. w WP.

30.05 – 12(?).1943r.- kapitan, szef wydziału prowiantowego 1DP.

Udział w bitwie pod Lenino:

Kapitan, szef wydziału prowiantowego 1DP.

Prawdopodobnie ranny w czasie bitwy.

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

11.11.1943r. – awans do stopnia majora.

30.12.1943r. – 10.1944r. – zastępca dowódcy dywizji ds. polityczno-wychowawczych, 3DP.

01.11.1944r. – 08.1945r. – zastępca dowódcy artylerii ds. polityczno-wychowawczych, dowództwo artylerii WP.

08.11.1944r. – awans do stopnia podpułkownika.

01.09.1945r. – 06(?).1946r. – zastępca dowódcy okręgu i naczelnik wydziału politycznego okręgu, Łódzki Okręg Wojskowy.

Prawdopodobnie wiosną 1946r. powrócił do ZSRR.

12.06.1946r. – zwolniony do rezerwy w stopniu podpułkownika

Po demobilizacji mieszkał we wsi Chodowiczi (Chodowice) w rejonie Stryjskim.

Pracował jako dyrektor zakładu szklarskiego Ministerstwa Materiałów Budowlanych (chodzi o hutę/zakład produkcyjny, nie o warsztat rzemieślniczy, jednak informacji o takim przedsiębiorstwie nie znalazłem) w Chodorowie.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Polskie:

Order Krzyża Grunwaldu III kl. – 13.10.1945r.;

Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski – 05.06.1945r.;

Srebrny Krzyż Zasługi – 23.02.1946r. – z rozkazu nr 54;

(Srebrny?) Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” – 29.11.1945r.;

(Srebrny?) Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” – 24.12.1945r.;

Medal „Za Warszawę” – 01.03.1946r.;

Medal „Za Odrę, Nysę, Bałtyk” – 18.03.1946r.

Radzieckie:

Order Czerwonego Sztandaru – 29.06.1945r. – Za dobrą organizację aparatu politycznego w artylerii WP, pracę polityczną poprzedzającą walki o Warszawę oraz za całokształt służby wojennej i fakt, ze wcześniej nie był odznaczony ze względu na pobyty w szpitalach po ranach odniesionych na froncie.

Medal „Za zasługi bojowe” – 03.11.1944r. – za wysługę lat (10).

Medal „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej” – 1945r.

Medal „Za wyzwolenie Warszawy” – 1945r.

Medal „Za zdobycie Berlina” – 1945r.

Rany i kontuzje:

17.03.1918r. , stacja Potoki w rejonie Połtawy – ranny w rękę w walce z Niemcami.

19.08.1920r., Mała Tokmaczka koło Dniepropietrowska – ranny w głowę w walkach z oddziałami Wrangla.

27.06.1941r. – lekko ranny.

23.08.1942r. – ciężko ranny.

14.10.1943r. (?) – lekko ranny (w związku z działaniami pod Lenino?).

Data i miejsce śmierci: Brak danych. Prawdopodobnie przed 1985r.

Dodatkowe informacje:

Pochodził z rodziny robotniczej. Jego rodzice przypuszczalnie przenieśli się do Konstantinowki niedługo po jego narodzeniu w nadziei na pracę w związku z rozwijanym tam przez Belgów przemysłem ceramicznym i szklanym.

Według jednej z kart ewidencyjnych znał język polski i ukraiński. Według drugiej – także czeski, serbski i bułgarski.

Członek WKP (b) od 1917r.

Żonaty z Marią, córką Demiana (ur.1898r., nazwisko panieńskie nieustalone).

Wcześniejszy dokument podaje, że był żonaty z kobietą urodzoną w 1899r., która wyjechała do Obłasti Kurskiej (jest to stan na około 1933r.), możliwe zatem, że przed małżeństwem z Marią zdążył się rozwieść. Możliwe jednak, ze to tylko pomyłka w dacie urodzenia.

Miał córkę Antoninę (ur.1918r.)

18.10.1948r. Wydano mu książeczkę wojskową oficera rezerwy nr Z022017.

Opracowano w oparciu o materiały CA MO RF oraz dokument w zbiorach autora.

Więcej informacji:

Czerwonoarmiści w Wojsku Polskim i Polacy w Armii Czerwonej cz. XVII – podpułkownik Wiśniewski

Dodatkowe zdjęcia: