Łokkaj (z d. Diuk, Diug) Jadwiga córka Stanisława

Data i miejsce urodzenia: 10.10.1920r., Drohobycz.

Narodowość: Polka.

Wykształcenie: Brak danych.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

Prawdopodobnie deportowana z rodziną w głąb ZSRR w 1940r.

1940r. – 1942r. – robotnica, Kołchoz “Nowyj Put’”, Sosna (może chodzić o miejscowość w Kazachstanie w Obłasti Kostanajskiej);

1942r. – 1943r. kierownik działu, Rajpotrebsojuz (rejonowa spółdzielnia spożywców), Burowoje (nazwa miejscowości wzięta z katalogu IPN, prawdopodobnie zniekształcona przy przepisywaniu);

Od 15.07.1943r. w WP

Szef kompanii, Samodzielny batalion kobiecy, 1DP

Udział w bitwie pod Lenino:

Starzy strzelec, szef kompanii, Samodzielny batalion kobiecy, 1DP.

Z wniosku odznaczeniowego na medal „Za zasługi bojowe” (na jego podstawie nadano ostatecznie medal „Za odwagę”):

„13 października 1943r. około 17:00 starszy strzelec Diuk Jadwiga została wysłana celem nawiązania łączności do 2. batalionu 2pp w rejonie Połzuch.

Znalazłszy się razem z batalionem pod nasilonym bombardowaniem z powietrza [ze strony] do 40 bombowców przeciwnika bezpośrednio na wschód od Połzuch i widząc dużą liczbę rannych, st. strzelec Diuk, nie szczędząc życia, pod trwającym bombardowaniem, ogniem artylerii i moździerzy przeciwnika, osobiście opatrzyła i wyniosła z pola bitwy 17 (siedemnastu) ludzi rannych żołnierzy i podoficerów 2 batalionu 2pp.

Nie mając przy sobie żadnych środków opatrunkowych wykorzystała do opatrywania swoją bieliznę i koszule samych rannych, drąc je na pasy.

Dopiero gdy zrobiła wszystko co możliwe dla uratowania życia wyniesionych przez nią rannych, powróciła do kompanii fizylierek, która znajdowała się w bezpośredniej rezerwie dowódcy przy punkcie dowodzenia Dywizji.”

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

Po bitwie – szef kancelarii sztabu 1DP.

Następnie w sztabie 3DP.

Służbę wojskową zakończyła w 1946r. w stopniu starszego sierżanta.

Od 1947r. – pracownik umysłowy, Związek Rewizyjny Spółdzielni RP, Lublin.

Od 1948r. – dyrektor biura w CRS “Samopomoc Chłopska”, Warszawa.

1952r. – 1970r. kierownik działu kadr i członek zarządu w ZSS “Społem” w Warszawie.

Od 1970r. – wiceprezes zarządu w ZSS “Społem” w Warszawie.

Od 1972r. – prezes Zarządu ZSS “Społem” w Warszawie (do 1975r.).

1975r. – 1981r. – wiceminister rynku wewnętrznego i usług.

1976r. – 1985r. – posłanka na Sejm PRL.

W okresie późniejszym m.in. prezes Polsko-Polonijnej Izby Przemysłowo-Handlowej „Interpolcom” oraz członek rady nadzorczej Expolco Holding SA.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Polskie:

Order Sztandaru Pracy I klasy;

Order Sztandaru Pracy II klasy;

Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski;

Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari;

Złoty Krzyż Zasługi;

Srebrny Krzyż Zasługi – 08.07.1954r. – za zasługi w pracy zawodowej w dziedzinie handlu wewnętrznego;

Srebrny medal „Zasłużonym na Polu Chwały” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino;

Brązowy medal „Zasłużonym na Polu Chwały”;

Medal 10-lecia Polski Ludowej – 1955r.;

Medal 30-lecia Polski Ludowej – 1974r.;

Medal 40-lecia Polski Ludowej – 1984r.;

Medal „Za Warszawę 1939–1945”

Medal „Za Odrę, Nysę, Bałtyk”;

Medal „Za udział w walkach o Berlin”;

Krzyż Bitwy pod Lenino;

Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” – 1976r.;

Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” – 1970r.;

Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” – 1967r.;

Odznaka pamiątkowa 1DP;

Odznaka Grunwaldzka;

Medal „Zasłużony Działacz Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej” – 1989r.;

Złota odznaka honorowa „Za Zasługi dla Warszawy” – 1965r.;

Złota odznaka „Za pracę społeczną dla miasta Krakowa” – 1965r.;

Odznaka honorowa „Za zasługi w rozwoju województwa koszalińskiego” – 1969r.;

Honorowa Odznaka Miasta Łodzi – 1978r.;

Radzieckie:

Medal „Za Odwagę” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej);

Medal „Za wyzwolenie Warszawy”;

Medal „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej”;

Medal „Trzydzieści lat zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” – 1975r.;

Medal „Czterdzieści lat zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” – 1985r.;

Rany i kontuzje: Brak danych.

Data i miejsce śmierci: 10.08.2008r., Warszawa.

Dodatkowe informacje:

Po wojnie wyszła za mąż za Leona Łokkaja, oficera MW.

Członek PZPR w latach 1975-1981.

Członek ZBoWiD.

Członek TPPR.

Wiceprezes ZG ZBoWiD w latach 1974-1985.

Wiceprzewodnicząca ZG TPPR 1974-1983.

Od 1983r. W KR TPPR.

Pochowana na Powązkach Wojskowych.

Opracowano w oparciu o materiały CAMO RF, książki „Początek Drogi. Lenino” A. Srogi i „Szłyśmy znad Oki” I. Drzewieckiej oraz źródła internetowe:

katalog BIP IPN;

https://pl.wikipedia.org/wiki/Jadwiga_%C5%81okkaj

Dodatkowe zdjęcia: