Kuźniar Jan syn Józefa

Data i miejsce urodzenia: 08.06.1919r. Wieś Święty Józef, pow. Kołomyja.

Narodowość: Polak.

Wykształcenie: 4 klasy szkoły powszechnej.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

09.1939r. – udział w Wojnie Obronnej.

Prawdopodobnie powrócił w rodzinne strony i został deportowany na wschód.

Pracował jako drwal, a następnie budowniczy w Obłasti Omskiej (wg. A. Srogi).

Bezpośrednio przed mobilizacją pracował jako ładowacz w nieustalonym zakładzie (związanym z wydobyciem węgla?) w Obłasti Kemerowo

22.05.1943r. – zmobilizowany przez Kemerowski GWK (lub Jurgiński RWK w Obłasti Kemerowo).

24.05.1943r. Skierowany do obozu w Sielcach przez Kemerowski WPP.

Od 26.06.1943r. w WP.

Początkowo trafił do 1. kompanii strzeleckiej, gdzie został dostrzeżony przez przez chor. Minuczyca i skierowany do samodzielnej kompanii zwiadu.

St. strzelec, zwiadowca, samodzielna kompania zwiadu, 1DP.

Udział w bitwie pod Lenino:

St. strzelec, zwiadowca, samodzielna kompania zwiadu, 1DP.

Z wniosku odznaczeniowego na medal „Za odwagę”:

„12 października 1943 roku pod Lenino zwiadowca Kuźniar w grupie plutonowego Romaniuka uczestniczył w napadzie na sztab niemieckiego batalionu piechoty [w szkole w Trigubowie]. Zwiadowcy zdławili opór znajdujących się w bunkrze faszystowskich oficerów[,] zdobyli dziennik operacyjny, mapy i inne cenne dokumenty, które dostarczyli do sztabu naszej Armii.

Przy wykonywaniu tego zadania bojowego, zwiadowca Kuźniar wykazał się odwagą i śmiałością: jako jeden z pierwszych wdarł się do bunkra[,] działał śmiało i zdecydowanie.”

[Wniosek odznaczeniowy jest niemal identyczny jak wniosek na to samo odznaczenie dla Grzegorza Lepitaka]

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

Do końca wojny pozostawał w samodzielnej kompanii zwiadowczej 1DP.

Po wojnie osiedlił się w Złotoryi, pracował w rolnictwie.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Medal „Za odwagę” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino.

Odznaka „Wzorowy zwiadowca”.

Rany i kontuzje: Brak danych.

Data i miejsce śmierci: 18.07.1983r., Złotoryja.

Dodatkowe informacje:

Według Ajojzego Srogi zwrócił uwagę Minuczyca wysokim wzrostem.

Pochowany na Cmentarzu Komunalnym w Złotoryi.

Opracowano w oparciu o materiały CAMO RF, książkę „Początek drogi. Lenino” A. Srogi oraz stronę grobonet.pl

Dodatkowe zdjęcia: