Nadzin (Guman) Stanisław syn Klemensa (Kalmana)

Data i miejsce urodzenia: 28.08.1914r.

Narodowość: Polak.

Wykształcenie: Wyższe – magister prawa (UW) – 1936r.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

1937r. – 1939r. – pracownik Banku Dyskontowego w Warszawie.

Równolegle pisał słuchowiska radiowe.

Po 1939r. W ZSRR, pracował jako inspektor podatkowy.

Po 22.06.1941r. Pracował jako dziennikarz w lokalnych gazetach.

1942r. – zmobilizowany do służby w Armii Czerwonej (brak bliższych danych).

Od 06.1943r. w WP.

Początkowo wyznaczony zastępcą dowódcy ds. polityczno-wychowawczych w 2 kompanii fizylierów, 3pp (dowódca: por. Lew Połzun).

Od 09.1943r. chorąży, zastępca dowódcy samodzielnej kompanii zwiadu, 1DP.

Udział w bitwie pod Lenino:

Chorąży, zastępca dowódcy samodzielnej kompanii zwiadu ds. polityczno-wychowawczych, 1DP.

Z wniosku odznaczeniowego na medal „Za zasługi bojowe” (ostatecznie na jego podstawie nadano medal „Za odwagę”):

„Chorąży Nadzin(,) zastępca dowódcy kompanii do spraw politycznych wychował swoją kompanię na mężnych i odważnych żołnierzy[.]

Żołnierz-poeta napisał kilka utworów, które mobilizowały masy żołnierskie do walki z poświęceniem. Dobry żołnierz, chorąży Nadzin w czasie walki znajdował się bez przerwy na pierwszej linii[,] gdzie był przykładem męstwa. W działaniach bojowych w dniach 12-14-X-1943 pod m. Lenino dał się poznać jako waleczny żołnierz.”

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

Po bitwie został zastępcą dowódcy batalionu szkolnego 1DP ds. polityczno-wychowawczych.

Od 02.1944r. redaktor, „Żołnierz Wolności”.

Od 04.1944r. Redaktor, „Głos Żołnierza”.

Od 08.1944r. Szef oddziału prasowego NDWP i korespondent wojenny.

Po 22.07.1944r. pracował w Polskim Radiu.

01.05.1946r. – 10.1950r. – attache wojskowy, Sztokholm.

09.1950r. – 10.1960r. – komendant kursu specjalnego, II Oddział Sztabu Generalnego WP.

1958r. – 1960r. – szef oddziału prasowego GZP WP.

1963r. – 1967r. – redaktor naczelny, „Żołnierz Polski”.

W 1968r. Zwolniony z WP ze względu na pochozenie.

Przeszedł w stan spoczynku w stopniu pułkownika.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Polskie:

Krzyż Grunwaldu III kl. – 1945r.;

Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski;

Krzyż Walecznych;

Brązowy medal “Zasłużonym na Polu Chwały” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino.

Radzieckie:

Medal „Za odwagę” – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej).

Rany i kontuzje: Brak danych.

Data i miejsce śmierci: 10.12.1970r., Warszawa.

Dodatkowe informacje:

Według A. Srogi był „malutki i wąsaty”.

Członek PPR od 1944r.

Usunięty z PZPR w 1968r. Ze względu na pochodzenie.

Był żonaty z Wandą Gojawiczyńską (1920-1994).

Opracowano w Oparciu o materiały CAMO RF, BIP IPN oraz książkę „Początek drogi. Lenino” A. Srogi.

Dodatkowe zdjęcia: