Zabłudowski Arkadiusz syn Władysława

Data i miejsce urodzenia: 1919r./1920r./1922r./1905r. Mława, Województwo Warszawskie.

Narodowość: Polak

Wykształcenie: Brak danych, prawdopodobnie średnie lub niepełne wyższe.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

Przed wojną należał do aeroklubu, odbywał kurs pilota.

Członek Przysposobienia Wojskowego.

W 1939r. Mieszkał w Gdańsku.

W nieustalonych okolicznościach wywieziony wraz z ojcem do Kraju Ałtajskiego.

Pracował w Kołundze w Ałtajskim Kraju, prawdopodobnie jako cieśla, drwal lub robotnik budowlany.

Od czerwca 1943r. w WP.

27.08.1943r. – promocja oficerska, awans do stopnia chorążego.

24.09.1943r. Mianowany zastępcą dowódcy 2 batalionu 1pp batalionu do spraw polit.-wych.

Udział w bitwie pod Lenino:

Chorąży, zastępca dowódcy batalionu do spraw polit.-wych.

Z wniosku na Order Wojny Ojczyźnianej II klasy (na jego podstawie nadano ostatecznie Order Wojny Ojczyźnianej I klasy):

„W walce pod Lenino 12 października 1943r. dał się poznać nie tylko jako odważny pracownik polityczny, umiejący poderwać żołnierzy do pełnej poświęcenia walki z wrogiem, ale także nieustraszony, obdarzony silną wolą dowódca. W ciężkiej minucie boju, kiedy z walki wyłączony został dowódca batalionu porucznik Zabłudowski nie bacząc na trudne warunki walki zastąpił dowódcę batalionu przeprowadził rozpoznanie i zapewnił umocnienie pozycji obserwacyjnych. Poległ na posterunku bojowym.”

Według Alojzego Srogi poległ przed śmiercią swojego dowódcy, por. Januarego Wiszniewskiego:

„Z zaciśniętymi ustami, mrużąc oczy, strzela do wybranych celów jego [porucznika Wiszniewskiego] polityczny zastępca, chorąży Arkadiusz Zabłudowski. „Lotnik”, bo przecież przed wojną trenował na szybowcach, szkolił się na pilota… Arkadiusz mieszkał przez pewien czas w Gdańsku. Bardziej niż inni zna przerażające i dreszcz wzbudzające „heilowanie” brunatnych hitlerowskich kolumn. Zapamiętał walkę o polską pocztę, polskie listy i polskich listonoszy w Gdańsku.

Uwierzył programowi ZPP, zakochał się w wizji nowej Polski. Nie masz innej drogi do niej jak przez krew, bój, strzały.

Mierzy spokojnie, cierpliwie, jak kiedyś na strzelnicy PW, gdy zasłyną z sokolego oka i cierpliwej ręki.

Wizg kuli strzelca wyborowego.

Wiszniewski ogląda się na swego zastępcę.

– Arkadij, Arkadij… – szarpie jeszcze ciepłe, ale już martwe ciało Zabłudowskiego.”

Poległ 12.10.1943r.

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

Poległ 12.10.1943r.

Pośmiertnie awansowany do stopnia porucznika.

Pochowany pierwotnie w Mojsiejewie.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Polskie:

Krzyż Srebrny Orderu Vrtuti Militari (pośmiertnie) – 11.11.1943r. – działania w Bitwie pod Lenino.

Radzieckie:

Order Wojny Ojczyźnianej I klasy (pośmiertnie) – 11.11.1943r. – działania w Bitwie pod Lenino (patrz wyżej).

Rany i kontuzje:

12.10.1943r. – rana śmiertelna.

Data i miejsce śmierci: 12.10.1943r. W rejonie wsi Nikolenki.

Dodatkowe informacje:

Według „Początek drogi. Lenino” był wysoki, przystojny i koleżeński.

Zarówno okoliczności śmierci przedstawione we wniosku odznaczeniowym, jak i w książce Alojzego Srogi należy traktować ostrożnie, z dużą doza prawdopodobieństwa nie było bezpośrednich świadków jego śmierci.

W chwili śmierci Arkadiusza Zabłudowskiego, jego ojciec, Władysław, przebywał w Kułundze.

Rozbieżności w dacie urodzenia wynikają z faktu, ze każdy z dostępnych w CA MO RF dokumentów podaje inną datę. Najbardziej prawdopodobny wydaje się rok 1919, gdyż datę tę znajdujemy w dokumencie stricte polskim – wniosku na Order Wojny Ojczyźnianej II klasy.

Opracowano na podstawie książki „Początek drogi. Lenino” Alojzego Srogi i materiałów CA MO RF.

Dodatkowe zdjęcia: