Pozlewicz Henryk syn Władysława

Data i miejsce urodzenia: 11.04.1911r., Dwińsk (Dyneburg/Daugavpils), Imperium Rosyjskie (obecnie Łotwa)

Narodowość: Polak

Wykształcenie:

Wojskowe:

09-11.1942r. AKUKS (Artyleryjskie Kursy Doskonalenia Kadry Dowódczej odzn. Orderem czerwonego Sztandaru) Frontu Leningradzkiego.

Praca i służba wojskowa przed bitwą pod Lenino:

Od 11.1932r. w Armii Czerwonej.

Prawdopodobnie zwolniony do rezerwy i powtórnie zmobilizowany w 1941r.

Służba w 880ps 189DS, Front Leningradzki.

01.08.1942r. – 15.09.1942r. – lejtnant, samodzielny dywizjon artylerii 13 Brygady Strzeleckiej Wojsk Wewnętrznej Obrony Leningradu.

11.11.1942r – 19.06.1943r. – lejtnant, samodzielny batalion artylerii i karabinów maszynowych Wojsk Wewnętrznej Obrony Leningradu.

Od 3.07.1943r. w WP.

09.07.1943r. – mianowany dowódcą 1 baterii, 1 dywizjonu, 1pal.

Udział w bitwie pod Lenino:

Porucznik, dowódca 1 baterii, 1dywizjonu, 1pal.

Z wniosku na Order Czerwonej Gwiazdy (na jego podstawie przyznano ostatecznie Order Wojny Ojczyźnianej II klasy):

„Pozlewicz H. W. w czasie walk 12-13.10.43 roku w rejonie wsi Mojsiejewo znajdując się na punkcie obserwacyjnym dobrze organizował ogień swojej baterii[,] łączność i współdziałanie z piechotą.

Ogień jego baterii pomógł pierwszemu batalionowi z sukcesem zająć rubież obronną przeciwnika.

Ogniem baterii zniszczono do 70 żołnierzy i oficerów przeciwnika, 3 stanowiska karabinów maszynowych przeciwnika, działo przeciwpancerne przeciwnika i zdławiono cztery stanowiska karabinów maszynowych.”

Po ostrzelaniu punktu obserwacyjnego i plotce, że w efekcie poległo całe dowództwo 1 dywizjonu, objął tymczasowo dowództwo nad całym dywizjonem.

Służba i praca po bitwie pod Lenino:

Na stanowisku dowódcy baterii pozostawał do 18.11.1943r.

9.12.1943r. – 13.11.1944r. – kapitan, szef sztabu 1 dywizjonu, 1pal.

1945-1946r. – służba w 42pal, 17DP.

1947-1949r. – major, dowódca dywizjonu, 36pal, 14DP.

01.08.1951r. – 29.10.1955r. – podpułkownik, dowódca 112pac.

10-11.1955r. – powrót do ZSRR.

03.11.1955r. – zwolniony do rezerwy w stopniu podpułkownika.

Odznaczenia (jakie, kiedy i za co):

Polskie:

Order Krzyża Grunwaldu III klasy;

Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari;

Krzyż Walecznych;

(Srebrny?) Krzyż Zasługi (nadany prawdopodobnie z rozkazu nr 54 z 23.02.1946r.);

(Srebrny?) Medal „Zasłużonym na Polu Chwały”;

Medal „Za Warszawę”;

Medal Zwycięstwa i Wolności.

Radzieckie:

Order Czerwonej Gwiazdy II klasy – 11.11.1943r. – za działania pod Lenino (patrz wyżej);

Medal „Za zasługi bojowe” – 13.06.1952r. – za wysługę lat;

Medal „Za obronę Leningradu” – 22.12.1942r. ;

Medal „Za wyzwolenie Warszawy” – 09.06.1946r.;

Medal „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej”.

Rany i kontuzje: Czterokrotnie ranny.

Data i miejsce śmierci: Brak danych, prawdopodobnie przed 1985r.

Dodatkowe informacje:

Kilka dodatkowych informacji, zdjęcie z czasów służby w WP wkrótce po wojnie oraz osobiste wspomnienia na temat tej postaci znaleźć można na poniższych stronach:

http://www.glogow.pl/tzg/wehikul%202009_2011/sierpien13.html

http://www.glogow.pl/tzg/wehikul%202009_2011/sierpien12.html

Na podstawie prezentowanego tam zdjęcia odtworzono listę polskich odznaczeń.

Ponieważ nie udało się odnaleźć informacji o odznaczeniu Orderem Wojny Ojczyźnianej w 1985r., prawdopodobnie ppłk. Pozlewicz musiał umrzeć wcześniej.

Przygotowano w oparciu o materiały CA MO RF, „Początek drogi. Lenino” Alojzego Srogi oraz „1 Berliński Pułk Artylerii Lekkiej” Edwarda Kospath-Pawłowskiego.

Dodatkowe zdjęcia: